II SA/Wa 2161/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze służbą postanawia odrzucić skargę. 26 listopada 2015 r. W. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] (zwanej dalej CKL) z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze służbą w Policji. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o odrzucenie skargi. W związku z wątpliwościami co do zakresu zaskarżonego orzeczenia Sąd zarządzeniem z 12 stycznia 2016 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie czy jej przedmiotem jest orzeczenie z dnia [...] października 2015 r. w całości czy też w części dotyczącej ustalenia związku schorzeń ze służbą. Nadto Sąd poinformował, że skarga na orzeczenie w zakresie ustalenia związku schorzeń ze służbą jest niedopuszczalna. W odpowiedzi Skarżący wniósł w dniu 27 stycznia 2016 r. pismo, w którym oświadczył, że jego skarga dotyczy orzeczenia wyłącznie w zakresie ustalenia związku schorzeń ze służbą. Wniósł też o przekazanie akt sprawy do właściwego organu, jeśli Sąd ustali, który organ powinien rozpoznać Jego sprawę. Dalej Skarżący wyjaśnił, że stosownie do pouczenia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu złożył do Sądu Okręgowego Wydział Ubezpieczeń Społecznych w [...] odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). Z art. 1 ust. 1 tej ustawy wynika, że komisje lekarskie orzekają w sprawach ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby w Policji (...), a także m.in. orzekają również o stopniu uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy służb wskazanych w pkt 1 doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, zwanego dalej "wypadkiem", lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (...). Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia komisji lekarskich MSW można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy lub kandydatów do służb mundurowych są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, zwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r., sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz.47 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2010 r., sygn. I OSK 220/10 opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA – orzeczenia.nsa.gov.pl, uchwała SN z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNAP i US z 2000 r., nr 5, poz.167). Skoro zatem w niniejszej sprawie Skarżący zaskarżył orzeczenie wyłącznie w zakresie ustalenia związku schorzeń ze służbą, co podkreślił w piśmie precyzującym skargę, to orzeczenie to należy do drugiej omawianej grupy orzeczeń, niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.