II SA/Wa 2162/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi A. P. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej w postaci wydalenia ze służby w Policji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. A. P. argumentował, że wykonanie orzeczenia spowoduje trudne do przywrócenia skutki i rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bowiem utraci on źródło dochodu i zostanie narażony na pozbawienie środków potrzebnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący zaznaczył, że jeśli zostanie wydalony z Policji utraci zaufanie pozostałych współpracowników, a osoby które z nim współpracują ocenią go jako winnego bez względu na późniejszą zmianę decyzji organu. Po fizycznym wydaleniu ze służby nikt nie będzie chciał z nim pracować. Skarżący podniósł również, że na skutek wydalenia utraci źródło dochodu, a ma żonę i dziecko w wieku ok. 4 lat, zaciągnął kredyt na zakup i wykończenie domu, rata miesięczna wynosi [...] zł, wskazał, że wynagrodzenie żony oscyluje w kwocie ok. [...] zł, a koszty utrzymania mieszkania opiewają na kwotę ok. [...] zł. A. P. podniósł, że nie będzie w stanie spłacać kredytów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powołana jako p.p.s.a. po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno wskazywać na konkretne okoliczności, które zdaniem strony świadczą o wystąpieniu w sprawie wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Ponadto ponieważ Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Dokonując pod tym kątem oceny zasadności wniosku należy uznać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Stwierdzić należy, że sam fakt pozostawania bez pracy i związane z tym konsekwencje finansowe dla rodziny po wydaleniu ze służby nie przesądzają o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OZ 22/07, z dnia 16 stycznia 2015 r. I OZ 5/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W orzecznictwie wskazuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej lub nieodwracalnej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) będzie mieć miejsce wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, publ. LEX nr 281811). W ocenie Sądu taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, uwzględnianego przy ustalaniu okresu od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust.1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Reasumując skoro skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek dla uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.