II SA/Wa 2165/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby odrzucić skargę [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], dokonanym na podstawie skierowania z dnia [...] stycznia 2018 r., wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w P., celem ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, rozpoznała u S. J. (dalej "skarżący") przebyty uraz przeciążeniowy aparatu więzadłowo-mięśniowego kręgosłupa C, bez trwałych następstw pkt 89a-0% oraz orzekła, że schorzenie to pozostaje w związku ze służbą. W punkcie 12, w części A, tego orzeczenia jako "Kategoria zdolności do pracy" wskazano: "nie dotyczy".. W orzeczeniu wskazano, że zostało ono wydawane na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 481 ze zm., dalej "ustawa o komisjach lekarskich") oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 866). Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2018 r. nr [...]. S. J. wniósł na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wydane na podstawie ustawy o komisjach lekarskich. Z przepisów tej ustawy wynika, że komisje lekarskie oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także orzekają m.in. o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwa i związku tego inwalidztwa ze służbą. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2488/15, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej należy do drugiej z wymienionych wyżej kategorii. W orzeczeniu organu I instancji, utrzymanym w mocy w oparciu o zaskarżone orzeczenie, nie rozstrzygano kwestii zdolności skarżącego do służby. Punkt 12 tego orzeczenia - "Kategoria zdolności do pracy" wskazano; "nie dotyczy". Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych skierowania z dnia [...] stycznia 2018 r., orzeczenia w tym postępowaniu wydawane były na wniosek Komendanta Powiatowego Policji w P., celem ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Orzeczenia wydane przez obie Komisje Lekarskie zostały zatem wydane w celu oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu doznanego na skutek wypadku w trakcie służby, a nie ustalenia kategorii zdolności do służby lub pracy funkcjonariusza. Orzeczenia te nie zawierają żadnego rozstrzygnięcia w tym zakresie. W konsekwencji należało więc stwierdzić, że przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji