II SA/Wa 2171/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Janusz Walawski, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg A.N. i [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej A.N. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz strony skarżącej [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] cofającą A. N. pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia A. N. pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W toku postępowania organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" z siedzibą w [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując w podstawie prawnej art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął A. N. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wymieniona nie posiada aktualnej licencji uprawniającej ją do uczestnictwa we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim. Przestała zatem spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia lub wyznaczenie nowego terminu zakończenia postępowania odwoławczego umożliwiającego stronie uzyskanie stosownych dokumentów. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. oraz art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 18 ust 4 ustawy o broni i amunicji. Wskazując na czasochłonność i koszty procedury dotyczącej uzyskania z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (dalej: "PZSS") licencji sportowej, a także powołując się na opinię Katedry Prawa Administracyjnego Uniwersytetu im. M. Kopernika w [...] w zakresie regulacji ustawy o broni i amunicji oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2462/14, pełnomocnik strony stwierdził, że organ I instancji nie ma prawa żądać od jego mocodawcy dokumentów, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] października 2016 r. wskazał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wezwał pełnomocnika strony do przesłania dokumentu potwierdzającego, że A. N. jest członkiem klubu sportowego zrzeszonego w PZSS, co stanowi pierwszy warunek uzyskania dokumentów pozwalających na zawodnicze uprawianie sportu strzeleckiego. Jak bowiem wynika z Regulaminu egzaminów stwierdzających posiadanie kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportu strzeleckiego PZSS (obowiązującego od dnia 1 listopada 2013 r.), warunkiem uzyskania patentu strzeleckiego jest m.in. złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku o jego nadanie, potwierdzonego przez kierownika klubu, stwierdzającego przynależność wnioskodawcy do klubu należącego do PZSS od co najmniej 3 miesięcy oraz uczestnictwo wnioskodawcy w szkoleniu wstępnym. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 6 września 2016 r., jednak nie udzielił on na nie odpowiedzi. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym na podstawie art. 155 K.p.a., stąd też zarzut naruszenia tego przepisu jest nieuzasadniony. Komendant Główny Policji podkreślił, iż art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji daje organowi Policji możliwość cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Wskazał, że pozwolenie na broń strona uzyskała pod rządami przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. Podstawą jej wydania było ustalenie, że należy ona do Sekcji Strzeleckiej [...] "[...]", gdzie uprawia strzelectwo sportowe pod nadzorem zawodowych instruktorów strzelectwa sportowego PZSS oraz zdała egzamin z przepisów dotyczących obchodzenia się z bronią sportową. W dacie uzyskania przez stronę pozwolenia na broń palną sportową, nie było wymogu posiadania licencji PZSS oraz nie obowiązywały patenty strzeleckie, a wydane później - zgodnie z przepisami art. 5 nieobowiązującej już ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.) - zachowywały ważność do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r. Zgodnie zaś z art. 78 również nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), z dniem 31 grudnia 2006 r. utraciły ważność licencje wydane na podstawie ustawy o kulturze fizycznej. Zatem, nawet gdyby strona posiadała wydany w 2006 r. patent czy licencję, dokumenty te utraciłyby ważność w dniu 31 grudnia 2006 r. Licencja strzelecka potwierdza, że dana osoba faktycznie uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej, organizowanej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (uprawnienie do organizacji i prowadzenia przez PZSS współzawodnictwa sportowego w dziedzinie strzelectwa, wynika z art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - Dz. U z 2014 poz. 750), a nie tylko strzela z broni podczas zawodów organizowanych dla osób uprawiających strzelectwo amatorsko, okazjonalnych spotkań towarzyskich lub podczas lokalnych imprez kulturalnych. Uzyskanie licencji wymaga bowiem spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Jej brak oznacza więc, że posiadacz broni sportowej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Niezależnie zatem od tego, że obecnie A. N. nadal jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...] "[...]", w obecnym stanie prawnym okoliczność ta umożliwia jej tylko rekreacyjne, amatorskie uprawianie strzelectwa. Do czynnego, sportowego (a zatem zawodniczego) uprawiania strzelectwa potrzebny jest bowiem stosowny dokument wydany przez PZSS, tj. patent (art. 10b ust. 2 ww. ustawy) oraz aktualna licencja tego Związku, której wymieniona nie posiada. Komendant Główny Policji zaznaczył, że deklarację podjęcia działań w celu uzyskania wymaganych dokumentów strona złożyła już w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. określając w nim możliwość ich uzyskania na miesiąc marzec lub kwiecień 2016 r. Jednakże, pomimo oświadczeń zawartych w wymienionym piśmie oraz w odwołaniu, nie udokumentowała podjęcia jakichkolwiek starań w tym zakresie. Nie uczyniła tego nawet w sytuacji, gdy organ pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wezwał ją do przedłożenia poświadczenia, że jest członkiem klubu strzeleckiego zrzeszonego w PZSS, co jest pierwszym i podstawowym warunkiem rozpoczęcia procedury uzyskania patentu strzeleckiego i licencji PZSS. Tym samym, w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo przyznał prymat racjom interesu społecznego i cofnął stronie pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Strzelanie rekreacyjne może ona bowiem uprawiać z broni klubowej. Marginalnie organ odwoławczy zauważył, iż organ I instancji skierował zapytanie do PZSS w kwestii utrudnień w przystępowaniu do egzaminów na patent strzelecki, na co powołuje się pełnomocnik strony w odwołaniu. Jak wynika z uzyskanej odpowiedzi, nigdy nie doszło do sytuacji, aby z przyczyn organizacyjno - technicznych leżących po stronie Związku, jakakolwiek osoba nie mogła uczestniczyć w egzaminie na patent strzelecki. Nie mogą wziąć w nim udziału jedynie ci członkowie [...] "[...]", którzy nie legitymują się przynależnością do klubu zrzeszonego w PZSS - warunku tego [...] "[...]" nie spełnia. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. stała się przedmiotem skarg wniesionych przez A. N. oraz [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" z siedzibą w [...]. A. N. zarzuciła naruszenie art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 155 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Sprawa ze skargi A. N. została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Wa 2171/16. W motywach skargi skarżąca podniosła, że przesłankami formalnymi wydania jej pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej (decyzja z dnia [...] sierpnia 2001r.) były: pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji, czynne uprawianie strzelectwa sportowego oraz przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...] "[...]" w [...]. Do dnia dzisiejszego stan faktyczny istniejący w dacie wydania ww. decyzji nie uległ zmianie. Skarżąca zakwestionowała stanowisko organów Policji zawarte w wydanych w sprawie decyzjach. Powołała aktualne w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. [...], w której organ uznał, że brak licencji PZSS nie jest już bezwzględną przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni sportowej i uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. [...] Towarzystwo Strzeleckie "[...]" w swojej skardze wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania podnosząc zarzuty jak w skardze A. N.. W uzasadnieniu skargi [...] "[...]" wskazało, iż organ nie wyjaśnił różnicy pomiędzy sportem a rekreacją. Skarżący w chwili obecnej jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja źródłowa znajdująca się w dyspozycji macierzystego stowarzyszenia strzeleckiego. Spełnia więc wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji. Ustawa nie wprowadziła zasady obowiązkowej weryfikacji dotychczas wydanych pozwoleń. Zdaniem [...] "[...]" skarżąca dalej posiada ważną przyczynę posiadania broni palnej sportowej, albowiem jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, czynnie uprawia strzelectwo sportowe według regulaminów i zasad określonych przez klub sportowy, legalnie posiada broń sportową, a organ Policji w przeszłości zweryfikował jej wiedzę i kompetencje w zakresie posiadanych kwalifikacji sportowych i nie neguje oficjalnie tych kwalifikacji w chwili obecnej. [...] "[...]" podkreśliło, iż na gruncie obowiązujących przepisów każdy ma prawo uprawiać określoną dyscyplinę sportu bez konieczności zrzeszenia się w PZSS. Dopuszczone jest działanie klubów sportowych poza strukturami PZSS, a Polski Związek Strzelectwa Sportowego nie posiada monopolu na prowadzenie działalności sportowej. Pogląd organu, zgodnie z którym brak licencji PZSS przesądza o tym, że strona nie uprawia strzelectwa sportowego jest błędny, sprzeczny z orzecznictwem NSA (np. wyrok z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2462/14). Sprawa ze skargi [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Wa 2172/16. Komendant Główny Policji w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Podkreślił, iż A. N., nie legitymując się patentem oraz aktualną licencją właściwego, polskiego związku sportowego, przestała spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", o połączeniu spraw o sygn. II SA/Wa 2171/16 oraz II SA/Wa 2172/16 w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia oraz o dalszym prowadzeniu sprawy pod sygnaturą II SA/Wa 2171/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skargi analizowane w świetle powyższych kryteriów zasługują na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Z akt sprawy wynika, że A. N. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych uzyskała w dniu [...] sierpnia 2001 r. na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydanej na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.) w zw. z art. 53 z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549). W decyzji tej wskazano, że podstawę jej wydania stanowi przynależność do klubu sportowego - sekcji strzeleckiej oraz zdanie egzaminu z przepisów dotyczących broni sportowej. W podaniu z dnia [...] marca 2000 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej skarżąca wskazała, że jest członkiem sekcji strzeleckiej [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" i uprawia różne formy strzelectwa. Do podania załączyła zaświadczenie [...] "[...]" z dnia [...] marca 2000 r. potwierdzające powyższe okoliczności. [...] "[...]" w toku niniejszego postępowania podnosiło, że A. N. jest nadal członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i uprawia czynnie strzelectwo sportowe. Analogiczne argumenty podnosiło w skardze do Sądu. Również skarżąca w skardze do Sądu wskazała, że stan faktyczny istniejący w dacie wydania ww. decyzji zezwalającej na posiadanie broni sportowej nie uległ zmianie. Komendant Główny Policji wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń okoliczności tych nie wziął pod uwagę. Podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, który zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w następstwie ustalenia, że skarżąca nie spełnia obecnie obowiązujących przesłanek udzielenia pozwolenia na broń palną do celów sportowych, określonych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, tj. nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 10b ust. 1 ww. ustawy (patentu) oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela pogląd zaprezentowany m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1385/15 (publ. https://orzeczenia.na.gov.pl) w którym wskazano, iż nie ma żadnych podstaw prawnych do tego, aby twierdzić, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń do celów sportowych przed wejściem w życie ww. przepisu w obecnym brzmieniu, co nastąpiło - jak wynika z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195 ze zm.) - w dniu 10 marca 2011 r., miały obowiązek przedłożenia dokumentu, o którym mowa w art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, czyli PZSS. Obowiązku takiego nie można wyprowadzać z faktu, że pozwolenia na broń wydane przed nowelizacją powołanego przepisu albo - jak w przypadku skarżącej - jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.), nadal obowiązują i ich posiadacze są zobowiązani do przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów. Nie ulega wątpliwości, że osoby posiadające pozwolenie na broń muszą przestrzegać obecnie obowiązujących przepisów prawa niezależnie od tego, kiedy otrzymali to pozwolenie. Jednakże organy administracji pominęły, że art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji dotyczy udzielenia pozwolenia na broń do celów sportowych, a więc ma zastosowanie do pozwoleń na broń, które są wydawane w czasie, gdy ten przepis obowiązuje, a nie do pozwoleń na broń wydanych przed jego wejściem w życie albo pod rządami tego przepisu w innym brzmieniu. Zatem dokumentów, o których mowa w powołanym przepisie w jego obecnym brzmieniu, organy Policji mogą domagać się od osób, które ubiegają się o pozwolenie na broń do celów sportowych. Organy administracji nie powołały żadnych przepisów, które obowiązek ten rozciągałyby także na osoby, które już posiadają pozwolenie na broń do celów sportowych. Takich przepisów nie ma w szczególności w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...), którą wprowadzono obecne brzmienie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Przeciwnie, znajduje się w niej art. 4, który stanowi, iż zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, a więc również wynikające z tych dokumentów nabyte uprawnienia. Podobnym przepisem jest art. 52 ustawy o broni i amunicji, który ma znaczenie w rozpoznawanej sprawie z tego powodu, że skarżąca posiada pozwolenie na broń wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie tej ustawy. Takim przepisem nie jest również art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, z którego wprost wynika, że pozwolenie na broń może być cofnięte, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania, a nie wtedy, gdy zmienią się podstawy prawne udzielenia pozwolenia na broń. Nie można też, jak czyni to w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, wskazanego obowiązku wyprowadzać z ogólnych idei przyświecających ustawie o broni i amunicji, mianowicie dążenia w interesie publicznym do tego, aby pozwolenie na broń posiadały tylko te osoby, dla których broń jest niezbędna. Jakkolwiek nie ma przeszkód, aby ustawodawca wprowadzając bardziej restrykcyjne przepisy dotyczące udzielania pozwoleń na broń do celów sportowych przewidział obowiązek dostosowania się przez osoby posiadające już takie pozwolenia w oparciu o łagodniejsze przepisy do aktualnego stanu prawnego, to jednak powinno to być wyraźnie w ustawie nowelizującej przewidziane. Skoro taki obowiązek nie został wyraźnie wprowadzony, to nie można go wyprowadzać w drodze wykładni. W rozpoznawanej sprawie istnieje także inny aspekt stosowania art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 4 tej ustawy. Otóż można twierdzić, że skoro w świetle art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem (patent strzelecki), a dokument ten wydaje - jak wynika z art. 10b ust. 2 powołanej ustawy - polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r., poz. 176 ze zm.), czyli PZSS, to osoba, która nie posiada tego dokumentu, nie uprawia sportów o charakterze strzeleckim, co z kolei mogłoby uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Na tym, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zasadza się rozróżnienie przez organ Policji uprawiania sportów strzeleckich o charakterze współzawodnictwa sportowego oraz o charakterze rekreacyjnym i wiązania skutków w postaci uzasadnienia dla zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych tylko z tym pierwszym rodzajem aktywności. Jednakże w ocenie Sądu, w świetle ustawy o sporcie brak jest podstaw do takiego rozróżnienia. Z art. 13 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że każdy polski związek sportowy, a więc także PZSS, ma wyłączne prawo do organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski. Ponadto - w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie - polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to, że PZSS nie ma wyłączności na organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz na ustanawianie i realizację reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym na innym, niższym szczeblu. Na tym niższym szczeblu inne podmioty mogą zatem organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe według własnych reguł i nie można odmówić osobom biorącym udział w takich zawodach tego, że uprawiają sport strzelecki. Nie można w każdym razie różnicować uprawiania sportu w ramach polskiego związku oraz poza takim związkiem. Należy bowiem mieć na uwadze także to, że w art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie stanowi się, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Sportem nie jest więc tylko współzawodnictwo zorganizowane, ale też doraźne i na wszelkich poziomach, a nie tylko na poziomie krajowym (Mistrzostwa Polski i Puchar Polski). Nie są więc przekonujące argumenty Komendanta Głównego Policji, w których podkreśla się konieczność wykazania współzawodnictwa w zawodach organizowanych przez PZSS i przeciwstawia się tego rodzaju zawody "rekreacyjnemu" uprawianiu strzelectwa. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy Policji błędnie zastosowały art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, co skutkowało uchyleniem obu wydanych w sprawie decyzji. Rozpatrując sprawę ponownie Komendant Wojewódzki Policji w [...] uwzględni powyższą ocenę prawną. Zważy, iż z ustaleń faktycznych poczynionych przez organ II instancji wynika, że skarżąca w 2001 r. otrzymała pozwolenie na broń z tego powodu, że uprawiała sporty strzeleckie. Skarżąca bowiem do podania z dnia [...] marca 2000 r. o udzielenie pozwolenia na broń sportową dołączyła zaświadczenie [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z dnia [...] marca 2000 r., stwierdzające, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe, zaś organ administracji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. zezwalającej skarżącej na posiadanie broni stwierdził, że "przedstawione w podaniu okoliczności faktyczne uzasadniają potrzebę posiadania broni sportowej". Organ II instancji stwierdził też, że skarżąca nadal uprawia tego rodzaju sport, tyle że w zawodach, które nie są organizowane przez PZSS. W tych okolicznościach brak było podstaw do cofnięcia skarżącej pozwolenia na broń do celów sportowych z tego powodu, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi A. N. oraz wpis od skargi [...] "[...]", Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punktach 2 i 3 sentencji wyroku.