II SA/Wa 2175/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...], 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata L.C. dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy (292,80) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: dwieście czterdzieści złotych (240) tytułem opłaty i pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy (52,80) tytułem 22% podatku od towarów i usług. Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej kpa, umorzył postępowanie w sprawie z wniosku A.S. z dnia [...] sierpnia 2007 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego od dnia [...] września 2007 r. do [...] lutego 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawczyni, decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło, na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) w związku z art. 110 i 156 § 1 pkt 3 kpa, o odmowie przyznania A.S. dodatku mieszkaniowego od dnia [...] września 2007 r. do [...] lutego 2008 r. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie znajduje uzasadnienia w przepisach postępowania administracyjnego, gdyż bezzasadność żądania winna być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, a nie do formalnego zakończenia postępowania w sprawie poprzez umorzenie postępowania. Podano, że skoro skarżąca złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu [...] sierpnia 2007 r., to zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek ten należałoby jej przyznać od dnia [...] września 2007 r., ponieważ powołany przepis przewiduje, że dodatek przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Uznano, że skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. przyznająca A.S. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od dnia [...] kwietnia 2007 r. do [...] września 2007 r., którą organ jest związany, to nie było możliwe przyznanie skarżącej dodatku mieszkaniowego począwszy od dnia [...] września 2007 r. W skardze do Sądu z dnia [...] listopada 2007 r. oraz w pismach procesowych z dnia [...] listopada 2007 r., [...] stycznia 2008 r. i [...] kwietnia 2008 r. A.S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2007 r., zarzucając organowi naruszenie art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 77 kpa. Wnosząca skargę podała, że zaskarżona decyzja uniemożliwia jej kontynuowanie pobierania dodatku mieszkaniowego od października 2007 r. Wskazała, że do wniosku z dnia [...] sierpnia 2007 r. załączyła dokumentację właściwą do przyznania jej dodatku mieszkaniowego od października 2007 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. jak i Prezydent W. rozstrzygając sprawę z wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2007 r. o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego naruszyli przepisy prawa materialnego. Przepis art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Ustawa nie określa, w jakiej dacie ma być zgłoszony wniosek ani nie wiąże z datą wniesienia wniosku, skutku w postaci utraty uprawnień materialnoprawnych, przysługujących stronie. Użyte w przytoczonym przepisie słowo "przyznaje", zważywszy cel jakiemu służyć ma ustawa, nie może być rozumiane inaczej niż jako wskazanie, że organ do którego wpłynął wniosek strony, rozpoznaje sprawę dotyczącą dodatku na okres 6 miesięcy, tzn. ocenia zasadność przyznania dodatku na ten okres, orzeka natomiast, stosownie do wyniku tej oceny, o przyznaniu tego dodatku za te miesiące, za jakie dodatek w ustalonych okolicznościach przysługuje. Treść powołanego ostatnio przepisu ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie daje podstawy do uznania, że przedmiotem sprawy o przyznanie tego dodatku jest świadczenie niepodzielne obejmujące okres 6 miesięcy i w konsekwencji przyjęcie, że dochodzenie dodatku na część tego okresu jest bezzasadne wobec przyznania dodatku wnioskodawcy na ten okres w innej sprawie. Taka wykładnia przepisu wypacza realizację celu ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jakim miało być udzielenie pomocy finansowej osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, ograniczając tę pomoc niezależnie od sytuacji osoby, ubiegającej się o jej przyznanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1383/05, LEX nr 281315). Skoro zatem w sprawie niniejszej bezsporne było, że na pierwszy miesiąc okresu następującego po miesiącu zgłoszenia wniosku A.S. otrzymała już dodatek mieszkaniowy, orzeczony decyzją wydaną w innej sprawie, to w tej części wniosek podlegał oddaleniu, nie było natomiast podstaw do pozbawienia strony dodatku za pozostałe 5 miesięcy bez merytorycznej oceny zasadności żądania w tym zakresie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 tej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Na podstawie art. 250 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie w wysokości 240 zł powiększone o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.