II SA/Wa 2180/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") postanowieniem z [...] sierpnia 2020r. [...] stwierdził uchybienie przez D. B.. (zwany dalej "Skarżącym") terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] czerwca 2020r. nr [...], w której odmówiono wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W podstawie prawnej wskazano art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r, poz. 256, zwana dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu stwierdzono, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] (zwany dalej "KWP") decyzją z [...] czerwca 2020r. [...] odmówił wydania Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, gdyż Skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu w trybie odwoławczym i nie przedstawieniu, wydanych na ich podstawie orzeczeń, lekarskiego KGP przystąpił do zbadania terminowości wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia. KGP, po analizie materiału dowodowego sprawy stwierdził, że Skarżący złożył odwołanie po terminie. Decyzja KWP, doręczona Skarżącemu [...] lipca 2020r. (elektroniczne potwierdzenie odbioru), zawierała prawidłowe pouczenie, co do sposobu i terminu wniesienia odwołania. Skarżący wniósł odwołanie [...] lipca 2020r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie, zawierającej odwołanie, czyli 5 dni po terminie przewidzianym art. 129 § 2 k.p.a. do dokonania tej czynności. Termin na wniesienia odwołania upłynął [...] lipca 2020r. KGP w związku z tym wskazał, że rozpatrzenie odwołania Skarżącego od ww. decyzji KWP z [...] czerwca 2020r., na mocy której o odmówiono wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, było niedopuszczalne. Zastosowanie znajduje bowiem art. 134 k.p.a., nakazujący stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] października 2020r. zaskarżył ww. postanowienie KGP z [...] sierpnia 2020r. Skarżący podniósł w skardze, że KWP odwoływał się trzy razy od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, chociaż nie ma kwalifikacji. Opisał sytuację konfliktową w kole łowieckim, którego jest członkiem. Wskazał, że sam zrobił badania w innym ośrodku niż wskazany i okazały się pozytywne, więc pojechał do Higieny Pracy w [...], gdzie kierowniczka przyjęła te badania i kazała pisać do KWP, że stan zdrowia Skarżącego znacznie się poprawił i powiedziała, że zbadają Skarżącego jeszcze raz. Komendant się nie zgodził, więc Skarżący sam udał się do Higieny Pracy do Szpitala Wojewódzkiego w [...], gdzie otrzymał pozytywną opinię, ale na tą opinię nie zgodzono się. Skarżący zaczął szukać przyczyny dlaczego ma takie utrudnienia i okazało się, że powodem wszczęcie wobec Niego postępowania jest pismo z Komendy Policji i Prezesa Koła Łowieckiego, który nie umie się z bronią obchodzić, nie był na polowaniu ani zbiorowym ani indywidualnym. Skarżący kwestionował badanie na obecność alkoholu, jak również wskazał, że nie ma zaćmy i ma bardzo dobry słuch. W odniesieniu do uchybienia terminu wskazał, że kiedy posiadał zezwolenie na broń zamieszkał w [...], gdzie ma dobrą opinię, co potwierdzili sąsiedzi i nie rozumie dlaczego Dzielnicowy z poprzedniego miejsca zamieszkaniu musiał napisać opinię. Wskazał, że jest zmuszony podać Dzielnicowego do Sąd, gdyż naruszył Jego dobra osobiste. Skarżący opisał zdarzenia z 2012r. i 2013r. oraz wskazał, że wbrew twierdzeniom Komendanta jest zdrowy, co potwierdzają pozytywne badania lekarskie i psychologiczne. 3. KGP w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu oraz wskazując, że bezspornym jest, że Skarżący uchybił ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Na wstępie należy wskazać, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego, od 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie KGP spełnia ww. warunki. Sąd zauważa ponadto, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli zaskarżone postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd, badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. 3. Sąd, rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, stwierdza, że nie zaszły przesłanki wskazane w ww. przepisach, a zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie KGP nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Skarżący w skardze nie zawarł żadnych argumentów wskazujących, że nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Skarżący w skardze wskazywał na zastrzeżenia związane z ww. decyzją KWP z [...] czerwca 2020r., w której odmówiono Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Z akt administracyjnych sprawy, na podstawie których, stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a. orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny, wynikało natomiast, że ww. decyzję KWP z [...] czerwca 2020r. odebrał Skarżący [...] lipca 2020r. Przesyłkę zawierającą ww. decyzję skierowano na wskazany przez Skarżącego adres. [...]. Odwołanie zaś zostało nadane przez Skarżącego w Urzędzie Pocztowym w [...], [...] lipca 2020r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie, zawierającej odwołanie [...]. Prawidłowe było w związku z tym uznanie przez KGP w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji KWP z [...] czerwca 2020r. 5 dni po terminie przewidzianym art. 129 § 2 k.p.a. na dokonania tej czynności. Termin do wniesienia odwołania upłynął bowiem [...] lipca 2020r. Stosownie do ww. przepisu art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie natomiast z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Skoro KGP powołał się w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia na oba ww. przepisy k.p.a., jak również wziął pod rozwagę okoliczności wynikające z akt administracyjnych sprawy, należało uznać, że prawidłowe było rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który w przypadku wniesienia przez Skarżącego odwołania z uchybieniem terminu nie mógł zająć się merytorycznie sprawą, lecz był uprawniony do wydania ww. formalnego postanowienia. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia ww. terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2010r. sygn. akt II FSK 372/09, LEX nr 786866). W rezultacie każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu, stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Obowiązek organu odwoławczego do działania w sposób określony w art. 134 k.p.a. wynika też z istoty zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Skoro bowiem upłynął termin na wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, zgodnie z ww. zasadą decyzja ta jest ostateczna i można ją wzruszyć wyłącznie w trybach nadzwyczajnych, nie zaś w zwykłym trybie odwoławczym. Stwierdzenie zatem przez KGP, na mocy art. 134 k.p.a., że środek odwoławczy wniesiono z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. spowodowało, że ww. decyzja KWP nie mogła podlegać kontroli instancyjnej i zasadne było wydanie zaskarżonego postanowienia. 4. Sąd, mając powyższe na uwadze oddalił skargę, na mocy art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 P.p.s.a.