II SA/Wa 2189/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Piotr Borowiecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r. wydanym na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.) odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] r. z dnia [...] czerwca 2016 r., wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] L. M. obwinionemu o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 11 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP poz. 29, ze zm.). Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] L.i M., policjantowi Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Powiatowej Policji w [...]. W dniu 28 kwietnia 2016 r. obwiniony udzielił pełnomocnictwa adwokatowi P. G. do reprezentowania go w postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obrońcy. Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. uznał [...] L. M. za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Doręczenie ww. orzeczenia obwinionemu nastąpiło w dniu 6 lipca 2016 r., natomiast jego obrońcy - w dniu 11 lipca 2016 r. W dniu 18 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) - za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...] - obrońca obwinionego wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odwołanie od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. odmówił przyjęcia tego odwołania, jako złożonego po upływie terminu do jego wniesienia. Postanowienie to doręczono obwinionemu oraz jego obrońcy w dniu 9 sierpnia 2016 r. W dniu 11 sierpnia 2016 r. (data wpływu do Komendy Powiatowej Policji w [...]) [...] L. M. złożył, kierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...], wniosek z dnia 10 sierpnia 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., załączając odwołanie od przedmiotowego orzeczenia oraz oświadczenie pełnomocnika. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowego orzeczenia. W pouczeniu wskazał, że na postanowienie przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. [...] L. M. wniósł do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zażalenie na powyższe na postanowienie, zaskarżając przedmiotowe postanowienie w całości i wnosząc o jego zmianę oraz o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 126 § 1 K.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...], podczas gdy spełnione pozostają ku temu ustawowe przesłanki, a mianowicie niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, iż przyczyną od niego niezależną, z powodu której nastąpiło niedotrzymanie terminu, był błąd obrońcy polegający na omyłkowym obliczeniu terminu do złożenia odwołania. Komendant Główny Policji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r. wydanym na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne i od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Stosownie natomiast do postanowień art. 135o ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono. Kierując się zaś dyspozycją art. 135p ust. 1 cytowanej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, iż termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem zawitym, co wynika z treści art. 122 § 2 K.p.k. Oznacza to, że wniesienie zażalenia po upływie terminu zawitego jest bezskuteczne. Dokonując analizy przedmiotowej sprawy organ wskazał, iż postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. doręczono skutecznie [...] L. M. w dniu 29 sierpnia 2016 r. W tej sytuacji termin do wniesienia zażalenia byłby zachowany, gdyby zażalenie zostało złożone osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] lub nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej nie później niż w dniu 5 września 2016 r. Zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. [...] L. M. złożył natomiast osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] dopiero w dniu 6 września 2016 r., a zatem jeden dzień po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego do sporządzenia i wniesienia omawianego środka zaskarżenia. Powyższe potwierdza data prezentaty urzędu. Termin do złożenia zażalenia upłynął jednak w dniu 5 września 2016 r. Tym samym - zgodnie z dyspozycją art. 135o ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - zaskarżone orzeczenie stało się prawomocne i dalsze rozpatrywanie przedmiotowej sprawy pod względem merytorycznym byłoby naruszeniem powyższego przepisu. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. M. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez odmowę przyjęcia zażalenia na skutek uznania, iż uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, podczas gdy orzeczenie zostało mu doręczone w dniu 29 sierpnia 2016 r., a zażalenie zostało złożone przez niego osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu 5 września 2016 r., co oznacza, że środek zaskarżenia został wniesiony w ostatnim dniu terminu. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi w postaci zażalenia wraz z prezentatą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na okoliczność faktycznej daty wniesienia tego zażalenia i zachowania ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że zażalenie zostało wniesione po terminie. Faktycznie zostało ono złożone przez niego osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], ale nie tak jak wskazuje organ w dniu 6 września 2016 roku. Dysponuje bowiem prezentatą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], z której wynika, że zażalenie zostało wniesione w dniu 5 września 2016 r. Oznacza to, że został zachowany przez niego ustawowy termin. W konsekwencji należy uznać, że brak było w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek podstaw do odmowy przyjęcia zażalenia. Nie istnieją zatem wątpliwości co do tego czy dysponuje interesem prawnym do wniesienia skargi. Zaskarżone postanowienie zamyka mu bowiem drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy dyscyplinarnej. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi w postaci zażalenia wraz z prezentatą Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. kontroli sądowoadministracyjnej podlegają rozstrzygnięcia, które takiej kontroli poddane są na mocy przepisów szczególnych. Takim przepisem jest art. 138 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że na orzeczenie dyscyplinarne i postanowienia kończące postępowanie w sprawie służby skarga do sądu administracyjnego. Ustalenia zatem wymaga, jaki charakter ma postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, kwestia związana z uchybieniami strony w zakresie dochowania terminów ustawowych do dokonania czynności procesowych nie może być utożsamiana z załatwieniem sprawy, jako takiej. Oznacza to, że wszelkie sprawy proceduralne związane ze sprawą główną ale nie mające przełożenia na treść rozstrzygnięć merytorycznych, zakończone wydaniem postanowienia nie kończą sprawy w rozumieniu art. 138 ustawy o Policji. Bez wątpienia postanowieniem kończącym sprawę w danej instancji jest postanowienie o odmowie przyjęcia do rozpoznania odwołania. W skardze na takie postanowienie można podnieść zarzuty związane z nieuwzględnieniem przez organ postępowania dyscyplinarnego wniosku o przywrócenie terminu. Postępowanie w sprawie przywrócenia terminu jest natomiast postępowaniem wpadkowym, które kończy się wydaniem postanowienia niekończącego głównego nurtu sprawy a odmowa przyjęcia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu na wniesienie odwołania, to kolejny - trzeci tor sprawy, postępowanie wpadkowe w postępowaniu wpadkowym. Organ podniósł, że jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego skarżący nie wniósł skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., a zatem pozbawił się możliwości skontrolowania zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd mógłby wówczas takiej oceny dokonać na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Zatem, skarga powinna ulec odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., z uwagi na wystąpienie innych przyczyn. Niezależnie od powyższego organ podniósł, że orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 lipca 2016 r. Odwołanie zaś zostało nadane w dniu 18 lipca, czyli po upływie 12 dni od daty doręczenia ww. orzeczenia dyscyplinarnego. Postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2016 r. W dniu [...] sierpnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r. Zażalenie zaś wpłynęło do organu w dniu 6 września 2016 r. Skarżący ustosunkowując się do powyższego stanowiska organu w piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2017 r. podniósł, iż jest ono pozbawione sensu. To sam Komendant Główny Policji w postanowieniu z dnia [...] października 2016 r. zawarł bowiem pouczenie, że niniejsze postanowienie jest ostateczne oraz, że obwiniony może je zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zarzucił, że taka niekonsekwencja godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Skarżący nie zgodził się też ze stwierdzeniem organu, iż pozbawił się możliwości skontrolowania zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania tym, że nie wniósł skargi na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Podkreślił, że w postanowieniu tym został pouczony, iż przysługuje na nie zażalenie do Komendanta Głównego Policji. Gdyby zatem, wbrew temu pouczeniu na postanowienie przysługiwała skarga do Sądu, to organ powinien rozważyć, czy nie potraktować wniesionego przez niego zażalenia jako skargi. Organ, wbrew wcześniejszym pouczeniom, zmieniając swoje stanowisko co do przysługujących środków zaskarżenia od wydanych postanowień, zamyka tym samym drogę skarżącemu do rozpoznania sprawy. Jednocześnie skarżący stwierdził, iż zupełnie mija się ze stanem faktycznym twierdzenie organu, że zażalenie wpłynęło w dniu 6 września 2016 r. Dysponuje bowiem kopią złożonego przez niego osobiście w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] zażalenia, na której widnieje prezentata, a z niej jednoznacznie wynika, iż pismo zostało złożone w dniu 5 września 2016 r., a zatem termin został zachowany. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik organu w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2017 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Natomiast w zakresie daty wpływu zażalenia wyjaśnił, że organ podjął czynności wyjaśniając w ramach których ustalono, że L. M. w dniu 6 września 2016 r. doręczył osobiście zażalenie do sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Data wpływu została zarejestrowana w Dzienniku Korespondencyjnym Sekretariatu pod nr [...], jako drugi dokument. Zatem data 5 września 2016 r. widniejąca na egzemplarzu zażalenia, które jest w posiadaniu skarżącego wynika z nieprzestawienia datownika w pieczęci. Do pisma tego załączona została kopia notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. sporządzonej przez pracownicę Wydziału Komunikacji Społecznej i Prezydialnego KWP w [...] K. S. na okoliczność dostarczenia zażalenia przez skarżącego oraz kopia jednej strony Dziennika korespondencyjnego opatrzonej datą 06.09.2016 r. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 22 marca 2017 r. zakwestionował stanowisko organu, iż zażalenie złożył osobiście w dniu 6 września 2016 r. Wniósł w związku z powyższym o zobowiązanie organu do przedłożenia oryginału Dziennika Korespondencyjnego Sekretariatu obejmującego m. in. daty 5 i 6 września 2016 r. oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w nim zawartych w celu wyjaśnienia, które z dat na załączonej przez organ stronie z Dziennika Korespondencyjnego stanowią datę wpływu pisma oraz porównanie zapisów z różnych dni, w celu ustalenie czy na innych stronach Dziennika również podane są dwie różne daty, a także w celu ustalenia, czy załączona kopia jest zgodna z oryginałem. Skarżący ustosunkował się także do treści załączonej notatki służbowej wskazując, iż nie jest prawdą zawarte w niej stwierdzenie, że to on dostarczył do Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oprócz własnego zażalenia także zażalenie złożone przez D. L. Na dowód tego załączył kopię dowodu nadania zażalenia przez D. L. przesyłką poleconą. Według skarżącego powyższe okoliczności świadczą o tym, że w dokumentacji sekretariatu organu panuje nieporządek albo wręcz o tym, że pracownicy organu powołują się na nieprawdziwe okoliczności. Skarżący podniósł jednocześnie, iż twierdzenie, że nie jest wiążąca pieczęć z datą widniejąca na jego egzemplarzu zażalenia, która została nałożona właśnie w celu potwierdzenia wniesienia pisma i daty tej czynności, pozbawione jest jakiegokolwiek sensu i godzi w jego dobro. Nawet gdyby doszło w tym zakresie do pomyłki (czemu on zaprzecza, gdyż pismo złożył 05.09.2016 r.), to nie on powinien ponosić tego konsekwencje. Dysponuje bowiem kopią zażalenia, na którym potwierdzono odpowiednią pieczęcią, iż pismo wniósł w terminie. Pełnomocnik organu przy piśmie procesowym z dnia 9 marca 2017 r. nadesłał do Sądu oryginał Dziennika Korespondencyjnego Sekretariatu, pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. wraz z załączoną do niego kopią pisma z Komendy Głównej Policji, które zostało zarejestrowane w Dzienniku Korespondencyjnym Sekretariatu za nr [...] oraz kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem 1 karty Dziennika Korespondencyjnej Poczty Specjalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkują koniecznością jego uchylenia. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Komendant Główny Policji nr [...] z dnia [...] października 2016 r. wydane na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.) o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko L. M. Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" zawarta jest materialnoprawna regulacja odpowiedzialności policjantów oraz regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Są to unormowania pełne w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Ustawa o Policji nie odsyła w zakresie w niej nieuregulowanym do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Również art. 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstawy do stosowania przepisów tego Kodeksu do postępowania dyscyplinarnego. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest bowiem sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Zatem z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną zawartą w ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 472/06, Lex nr 290653). Przepis art. 3 § 3 P.p.s.a., stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy o Policji. Zgodnie z jego treścią od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zaskarżone postanowienie odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego nie mieści się w katalogu aktów podejmowanych w postępowaniu dyscyplinarnym, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przez pojęcie postanowień kończących postępowanie w sprawie, o których mowa w art. 138 ustawy o Policji należy rozumieć postanowienia, które odgrywają rolę z punktu widzenia dalszego biegu postępowania w sprawie. Ich wydanie (wynikające z rozmaitych przyczyn) uniemożliwia dokończenie postępowania bądź też realizację toku instancji przez wniesienie odwołania. W komentarzu do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (A. Kabat, Lex 2017) jako przykłady postanowień kończących postępowanie wymieniane są: postanowienie o niedopuszczalności odwołania oraz o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania (art. 134 K.p.a. oraz art. 228 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej), postanowienie o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o uchybieniu terminowi do złożenia wymienionego wniosku (art. 134 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.), o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zażalenia lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 59 § 2 K.p.a., art. 59 § 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej), a także przewidziane w art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Zaskarżone postanowienie odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania zamyka skarżącemu drogę do realizacji toku instancji w postępowaniu dyscyplinarnym, gdyż uniemożliwia mu wniesienie odwołania. Wbrew stanowisku organu, skarżący nie mógł kwestionować tego postanowienia poprzez wniesienie skargi do sądu na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...], gdyż postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z dnia [...] sierpnia 2016 r. było następcze w stosunku do tego postanowienia, a ponadto skarżący nie kwestionował faktu, że wniósł odwołanie po terminie, lecz wskazywał jedynie we wniosku o przywrócenie terminu na to, że niedotrzymanie tego terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. W tej sytuacji jako niezasadny należy ocenić wniosek organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zaskarżalność do sądu postanowień wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy policji w przedmiocie odmowy przywrócenia termin do wniesienia odwołania, nie była dotychczas kwestionowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1287/15 opubl. https://cbois.nsa.gov.pl). Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Komendant Główny Policji odmówił przyjęcia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania doręczone skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r. uznając, że zażalenie to zostało wniesione z uchybieniem terminu 7-dniowego określonego w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący w skardze zakwestionował powyższe ustalenie organu wskazując, iż zażalenie doręczył osobiście do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu 5 września 2016 r. Na potwierdzenie powyższego do skargi załączył kopię tego zażalenia opatrzoną pieczątką "Komenda Wojewódzka Policji w [...], Wpłynęło dnia 05-09-2016, Doręczono osobiście". Według twierdzeń organu, zażalenie na postanowienie (datowane na 5 września 2016 r.) skarżący doręczył osobiście do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dopiero w dniu 6 września 2016 r. i z tą datą zostało zarejestrowane w Dzienniku Korespondencyjnym pod numerem [...]. Data wpływu 05.09.2016 widniejąca na egzemplarzu zażalenia przedstawionym przez skarżącego może być, według organu, następstwem nie przestawienia datownika z dnia poprzedniego. Na potwierdzenie powyższego organ przedstawił notatkę służbową z dnia [...] grudnia 2016 r. sporządzoną przez K. S. pracownicę Wydziału Komunikacji Społecznej i Prezydialnego KWP w [...] oraz wyciąg z Dziennika Korespondencyjnego. Na wezwanie Sądu organ przedstawił także oryginał Dziennika Korespondencyjnego. Sąd analizując akta sprawy stwierdził, iż oryginał zażalenia, który znajduje się w tych aktach na pierwszej stronie opatrzony jest pieczątką rejestracyjną, na której data wpływu 2016-09-06 nosi wyraźne ślady jej poprawiania długopisem koloru niebieskiego. Dopiero na ostatniej stronie zażalenia widnieje pieczątka z wyraźną datą wpływu 06-09-2016. K. S. w sporządzonej notatce służbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. stwierdziła, że L. M.i w dniu 6 września 2016 r. doręczył osobiście do Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zażalenie wystawione na swoje nazwisko oraz zażalenie napisane przez innego funkcjonariusza D. L. Skarżący ustosunkowując się do treści tej notatki służbowej zakwestionował zarówno wskazaną w niej datę w której rzekomo doręczył zażalenie do Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak i zawarte w niej stwierdzenie, że oprócz własnego zażalenia doręczył także zażalenie złożone przez D. L. Na potwierdzenie powyższego załączył kopię dowodu nadania zażalenia przez D. L. przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty w dniu 05.09.2016 r. Biorąc pod uwagę powyższe fakty Sąd stwierdził, iż ustalona przez organ data wpływu zażalenia budzi poważne wątpliwości. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że na egzemplarzu zażalenia, którym dysponuje skarżący widnieje wyraźna prezentata wpływu do organu 05-09-2016. Z kolei na egzemplarzu zażalenia, który znajduje się w aktach (na pierwszej stronie) data wpływu na pieczątce rejestracyjnej nosi wyraźne ślady jej poprawiania długopisem. Notatka służbowa sporządzona przez pracownicę Sekretariatu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zawiera z kolei błędne informacje o pewnych faktach, co zostało wykazane przez skarżącego. Tym samym wiarygodność zawartych w nie informacji, co do daty złożenia zażalenia także może budzić wątpliwości. Sąd zwrócił jednocześnie uwagę, że pierwsze pismo wpisane w Dzienniku Korespondencyjnym pod datownikiem 2016-09-06 za nr [...], które wpłynęło z Komendy Głównej Policji opatrzone jest na pieczątce rejestracyjnej datą wpływu do KWP w [...] 05.09.2016. Kopia tego pisma została załączona przez pełnomocnika organu przy piśmie procesowym z dnia 9 marca 2017 r. W ocenie Sądu, powyżej wykazane wątpliwości, co daty wpływu do KWP w [...] zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania nie uprawniały Komendanta Głównego Policji do wydania zaskarżonego postanowieniem o odmowie przyjęcia zażalenia. W sytuacji, gdy organ nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy L. M. doręczył osobiście zażalenie do KWP w [...] w dniu 05.06.2016 r., czy też w dniu 06.09.2016 r., okoliczności wątpliwe powinny być interpretowane na jego korzyść. Odmowa przyjęcia zażalenia pozbawia bowiem skarżącego możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a tym samym zamyka mu definitywnie drogę do poddania kontroli instancyjnej wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.