II SA/Wa 2213/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Iwona Dąbrowska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. C. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia: – odrzucić skargę – Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie zawarcia umowy najmu zajmowanego lokalu postanowił nie wyrazić zgody na zawarcie umowy najmu lokalu [...] z A. C. (§ 1 uchwały). Wykonanie uchwały powierzono Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] W. (§ 2 uchwały). W uzasadnieniu uchwały podano, iż G. i A. C. zwrócili się z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu [...], po śmierci W. M. (zm. [...] 2010 r.) – dziadka A. C. Wymieniony lokal składa się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 47,97 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 30,32 m2. We wniosku A. C. uwzględnił żonę G. C., syna – K. C. oraz matkę E. C., która wspólnie z mężem A. C. jest współwłaścicielką lokalu [...]. Wobec tego, że wnuczek nie znajduje się w kręgu osób uprawnionych do wstąpienia w stosunek najmu lokalu po zmarłym najemcy na mocy art. 691 kc,, zastosowano Uchwałę Rady [...] W. Rada [...] W. w uchwale nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (z późn. zm.), w § 31 ustanowiła zasady postępowania w stosunku do osób ubiegających się, dając Zarządowi Dzielnicy możliwość zawarcia umowy najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie wszystkie warunki określone w tym przepisie. Wnioskodawca był zameldowany w lokalu dziadków W. i W. M. od dnia [...] września 1994 r., jednakże okoliczność ta nie rodzi prawa do mieszkania lub jego przydziału. Mieszkańcy budynku [...] potwierdzili fakt sprawowania opieki nad W. M. nie tylko przez wnuka, ale również przez córkę i zięcia, a później przez żonę wnioskodawcy. Z wywiadu środowiskowego wynika, (mieszkańcy [...]), że A. C. nie mieszkał z dziadkiem w lokalu [...]. Niektórzy lokatorzy składali sprzeczne oświadczenia. Organ podkreślił, że z § 31 ust. 2 ww. uchwały został sprecyzowany krąg osób z którymi może zostać zawarta umowa najmu lokalu. Do tych osób zalicza się małżonka najemcy, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Wskazał również, że G. C. nie ma interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny, gdyż nie znajduje się w kręgu wymienionych w powyższym przepisie, a uprawnionych do zawarcia umowy najmu na podstawie § 31 ust. 1. W oparciu o § 31ust. 4 przywołanej uchwały, organ ma obowiązek dokonania analizy sytuacji mieszkaniowej, wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osób pozostających we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwości zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach. Ponadto w toku postępowania ustalono, że rodzina wnioskodawcy ma możliwość zamieszkiwania w lokalu [...], składającym się z 3 pokoi i kuchni, stanowiącym własność rodziców wnioskodawcy, w którym jest on, zgodnie z decyzją przydziału lokalu, uprawniony do zamieszkania. Mając na uwadze możliwości zamieszkiwania rodziny Państwa G. i A. C. w ww. lokalu, norma powierzchni mieszkalnej o której mowa w § 4 pkt 1 zostanie zachowana, co świadczy o dobrych warunkach mieszkaniowych w tym lokalu. Ponadto struktura lokalu 3 pokoje i kuchnia umożliwia bezkonfliktowy sposób użytkowania lokalu przez ww. osoby. Organ podkreślił, że A. C. ma możliwość zabezpieczenia swoich potrzeb mieszkaniowych w oparciu o pomoc rodziny. Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi pokreślił , że organ błędnie przyjął, iż nie spełnia kryterium, ponad 7 – letniego okresu prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego ze zmarłym dziadkiem W. M., a uzasadnienie uchwały sugeruje, że wspólne zamieszkiwanie nastąpiło dopiero po śmierci babci, co jest nieprawdą. Podkreślił, że prowadził z dziadkami wielopokoleniowe wspólne gospodarstwo domowe, mieszkał w lokalu od [...] maja 1994 r. aż do śmierci dziadka tj. [...] 2010 r. Wskazał również, że przedmiotowa uchwała ignoruje, ustalenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 35/12 z dnia 15 maja 2012 r., a także zawiera twierdzenia zakwestionowane przez Sąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę powołał się na uchwałę NSA z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, która stanowi, że postępowanie w zakresie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę składa się z dwóch etapów. Pierwszy to zakwalifikowanie osoby zainteresowane na listę osób oczekujących na najem lokalu. Drugi etap to skierowanie do zawarcia i samo zawarcie umowy najmu, która to czynność ma charakter cywilnoprawny, a więc nie podlega jurysdykcji sądów administracyjnych. Wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. wszczynający postępowanie administracyjne dotyczył zawarcia umowy najmu lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego, a więc przedmiotowa uchwała, wydana na podstawie § 31 uchwały Rady [...] W., dotyczyła właśnie tego drugiego etapu. Ponadto z ostrożności procesowej wnosząc o oddalenie skargi wskazał, że skarżący nie spełnia wymogów formalnych dla zawarcia z nim umowy najmu w tym trybie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Na wstępie należy zauważyć, że generalnie kwestie związane z zawieraniem umów najmu lokali, od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1995 r. nr 86, poz. 433 ze zm.) poddane są instrumentom prawa cywilnego chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ustawę tę z kolei zastąpiła ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266), która jeszcze pełniej wspomnianą wyżej zasadę realizuje. Mając jednak na uwadze również obowiązki samorządu terytorialnego w stosunku do mieszkańców danej jednostki samorządowej, w art. 4 ust. 1 i 2 ustawa ta przewiduje, iż tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, która – na zasadach przewidzianych w tej ustawie – zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw o niskich dochodach. W związku z powyższym – na podstawie delegacji określonej w art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 omawianej ustawy – Rada [...] W. podjęła w dniu [...] lipca 2009 r. uchwałę nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W., która – jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom W. lokale, znajdujące się w dyspozycji Miasta. Zasadniczą przy tym ich część stanowią lokale, o których wynajęcie obiegają się osoby, określone w § 4 cytowanej uchwały a więc (ogólnie mówiąc) pozostające w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. W tym też przypadku wspomniana uchwała określa tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, w tym reguluje również sposób poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie, wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania – zgodnie z zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) - winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie z nimi umowy najmu lokalu mieszkalnego. W opisanej wyżej sytuacji, jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r. (sygn. akt I OPS 4/08) przedmiotem zatem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy) nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma zatem charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu, i ten etap, z uwagi, że kończy go zawarcie umowy, ma już zdecydowanie charakter cywilnoprawny. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że takie postępowanie, o jakim jest mowa w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. nie występowało w rozpoznawanym przypadku. Pismo A. C., kierowane do władz Dzielnicy [...] W. nie dotyczyło bowiem zakwalifikowania jej do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy a treścią jego było uregulowanie na rzecz wnioskodawcy tytułu prawnego do konkretnego lokalu ("lokalu po dziadkach"), to jest do lokalu [...] w którym dziadek zainteresowanego mieszkał jako najemca lokalu do [...] stycznia 2010 r. Podstawą dla tego rodzaju działań był więc przepis § 31 ust. 1 cytowanej wyżej uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r., który stanowi, że - z osobami, które pozostały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 k.c. lub pozostały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: 1) osoby te zamieszkiwały z najemcą w lokalu za zgodą właściciela i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez okres co najmniej ostatnich 7 lat; 2) zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 15 m2 na każdą osobę uprawnioną; 3) osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu; 4) osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160% minimum dochodowego. Powyższe uregulowanie – jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. akt I OSK 885/10), dotyczącym uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy L., która zawierała przepisy mocno zbliżone do rozpatrywanych - (cyt.) "...nie odnosi się zatem do zakwalifikowania bądź odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego a dopuszcza jedynie możliwość uregulowania statusu prawnego osoby, która faktycznie korzystała z danego lokalu mieszkalnego do czasu jego opuszczenia albo chwili śmierci najemcy poprzez ewentualne zawarcie z tą osobą umowy najmu. W konstrukcji tej zatem nie ma jakichkolwiek elementów sprawy administracyjnej. Relacja pomiędzy dysponentem lokalu a osobą, która występuje o zawarcie z nią umowy najmu tego lokalu po jego opuszczeniu albo po śmierci jego dotychczasowego najemcy, ma wszelkie cechy cywilnoprawnego stosunku oferty, której przyjęcie przez dysponenta lokalu prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy najmu. (...) Chodzi wyłącznie o wyrażenie przez dysponenta lokalu woli zawarcia umowy najmu ("umowa najmu może być zawarta"). To że uchwała w § 16 ust. 1 (w rozpatrywanym przypadku § 31 ust. 1) wymienia osoby, z którymi może być zawarta umowa najmu lokalu, nie może być rozumiane jako określenie przesłanek, z zaistnieniem których powstaje po stronie tych osób prawo podmiotowe dające podstawę do domagania się od dysponenta będącego organem władzy publicznej zawarcia umowy najmu tego lokalu, zaś po stronie organu obowiązek zawarcia umowy. Określenie w § 16 ust. 1 (w rozpatrywanej sprawie § 31 ust. 1 cyt. uchwały) kręgu osób, z którymi może być zawarta umowa najmu po opuszczeniu lokalu albo po śmierci jego dotychczasowego najemcy jest związane z odrębnym trybem najmu takich lokali w stosunku do ogólnych zasad". Podzielając powyższe stanowisko, skład orzekający w analizowanej sprawie zwraca ponadto uwagę na fakt, że wyżej przedstawione rozumienie treści § 31 ust. 1 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. nie może być w żadnym stopniu uznane za sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi. W wyroku z dnia 1 lipca 2003 r. (sygn. akt P 3/02, OTK-A 2003, Nr 6, poz. 58) badając zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 691 k.c. (w jego obecnej wersji), Trybunał Konstytucyjny zauważył bowiem, że art. 75 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania, a ochronę praw lokatorów określa ustawa, jest przepisem tylko zadaniowym, który jedynie programowo określa, w wyżej przedstawionym zakresie, politykę państwa a nie przepisem wskazującym na standard realizacji tej polityki a tym bardziej, przepisem stanowiącym podstawę dla roszczeń konkretnych osób. Podkreślić też w tym miejscu trzeba, że wspomniany wyżej przepis § 31 ust. 1 omawianej uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. nawiązuje wyraźnie do regulacji cywilnoprawnej, to jest przepisu art. 691 k.c., który po nowelizacji kodeksu cywilnego, dokonanej art. 26 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, na nowo przywrócił obowiązywanie tego przepisu, ale w zmienionej treści, to jest zawężającej (w stosunku do pierwotnej treści art. 691 k.c.) krąg osób uprawnionych do wstąpienia w stosunek najmu lokalu po śmierci jego dotychczasowego najemcy. Omawiana zatem regulacja prawna, przewidziana w § 31 ust. 1 cytowanej uchwały, mając na uwadze względy czysto życiowe, polegające na możliwości zapewnienia stabilności warunków mieszkaniowych tej części osób, które były (jak określił to Trybunał Konstytucyjny we wspomnianym wyżej wyroku) członkami wspólnoty mieszkaniowej najemcy lokalu, umożliwia gminie (dzielnicy) zawarcie z takimi osobami umowy najmu, zajmowanego za zgodą dysponenta, od szeregu lat lokalu, jeśli osoby takie nie spełniły warunków, aby – w trybie art. 691 k.c. – wejść w istniejący już stosunek najmu danego lokalu. Zwrócić przy tym trzeba także uwagę, że pozostałe warunki, jakie musi taki lokator spełniać, różnią się od warunków przewidzianych dla osób ubiegających się o zawarcie z nimi umowy najmu, w którym to postępowaniu kwalifikuje się do umieszczenia na liście osób, z którymi zostanie w przyszłości zawarta umowa najmu lokalu. Dotyczy to zarówno wysokości dochodów jak i kryterium powierzchniowego, które w rozpatrywanym przypadku nie są aż tak restrykcyjne jak przy ubieganiu się o zakwalifikowanie do umieszczenia na wspomnianej wyżej liście ( § 31 ust. 1 pkt 2 i 4 uchwały). Reasumując, w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, - omawiana regulacja prawna umożliwia wyjście naprzeciw interesom lokatora, który w tym przypadku wywodzi swoje "uprawnienie" do zamieszkiwania w danym lokalu, z okoliczności w istocie faktycznej to jest z faktu, że jako członek rodziny osoby uprawnionej do lokalu, od co najmniej siedmiu lat mieszkał razem z nią i to za zgodą dysponenta lokalu oraz prowadził z najemcą wspólne gospodarstwo domowe a ponadto spełnia dodatkowo przesłanki, określone w § 31 ust. 1 pkt 2-4 uchwały. Regulacja ta jednak nie stanowi dla lokatora podstawy do żądania objęcia kontrolą sądu administracyjnego oświadczenia woli składanego w imieniu dzielnicy [...] W., wyrażonego w stosownej uchwale jej zarządu. Uchwała taka bowiem nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Tego rodzaju uchwała zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na propozycję (ofertę) lokatora konkretnego lokalu, dotyczącą zawarcia z nim umowy najmu ściśle określonego, zindywidualizowanego lokalu. W przypadku więc nie wyrażenia zgody przez zarząd dzielnicy na złożoną mu propozycję, lokator może ubiegać się o pomoc gminy w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych – na zasadach ogólnych i w tym przypadku przepisy prawa zapewniają mu możliwość domagania się skontrolowania przez sąd administracyjny podjętej przez zarząd dzielnicy uchwały w sprawie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, uznając zatem, że skarga do sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie była dopuszczalna. Na marginesie przypomnieć należy, że Sąd dokonywał już dwukrotnie merytorycznej oceny uchwały, zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu (pierwszy etap postępowania) ostatnio uchwały nr [...] Zarządu [...] W. z dnia [...] października 2011 r. i w wyroku z dnia 15 maja 2012 sygn. akt II SA/Wa 35/12 wskazał, iż została ona podjęta po stwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1993/10 nieważności uchwały Zarządu [...] W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania A. C. do najmu lokalu. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organ nie zbadał w sposób wnikliwy przesłanek określonych w ust. 1 § 31 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej uchwały. Zdaniem Sądu organ nie przeanalizował również przesłanek zawartych w § 31 ust. 4 tej uchwały, wskazując jedynie, że przy przyjęciu zamieszkania 6 osób w mieszkaniu [...] zostanie zachowana norma mieszkaniowa. To naruszenie prawa, w tym przypadku § 31 ust. 1 i 4 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. powodowało konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Sąd wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę, organ powinien odnieść się do ww. okoliczności. W kontekście naruszeń prawa stwierdzonych w zaskarżonej uchwale przypomniał, że rolą sądu administracyjnego jest kontrola aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, a nie rozstrzyganie sprawy i wyprowadzanie własnych wniosków z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, a zwłaszcza te związane z uzasadnieniem zaskarżonej uchwały, które nie zawiera analizy wszystkich przesłanek mających zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała z dnia 28 czerwca 2009 r. jest sprzeczna z prawem. Dalej Sąd podkreślił, że powyższe wskazania prawomocnego orzeczenia sądowego nie zostały uwzględnione przy ponownym badaniu zasadności wniosku A. C. o najem lokalu, chociaż treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1993/10, w myśl art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiązała strony i sąd, który wydał prawomocne orzeczenie. Zarząd [...] W. uchwałą z dnia [...] października 2011 r., wydaną na podstawie § 31 ust. 1 i ust. 4 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...]W., postanowił odmówić zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu A. C. W ocenie Sądu w sprawie organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, jak tego wymaga art. 77 k.p.a. i nie ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W konsekwencji nie wykonał on zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., iż uzasadnienie zaskarżonej uchwały powinno zawierać analizę wszystkich przesłanek mających zastosowanie w sprawie. W konkluzji należy jeszcze raz podkreślić , że uchwała , będąca przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyła drugiego etapu postępowania i dlatego należało ją odrzucić jako niedopuszczalną Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 par 1 pkt 1ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji