II SA/Wa 2222/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. z dnia 5 listopada 2014r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym oraz ustanowienie adwokata do sporządzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014r., sygn. akt II SA/Wa 2222/13 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 7 października 2013r., A. K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do jej wniesienia. Skarżąca wnioskiem z dnia 10 lutego 2014r. wystąpiła o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy, w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, w celu wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Sąd orzeczenia. Pismem referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2014r. A. K. została wezwana do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. W dniu 24 lutego 2014r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia, wniesiona przez pełnomocnika strony, ustanowionego z wyboru. Do powyższej skargi został załączony wniosek z dnia 22 lutego 2014r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 24 marca 2014r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpoznając wnioski A. K. z dnia 10 lutego 2014r.- o ustanowienie adwokata i dnia 22 lutego 2014r.- w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, odmówił przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżąca nie wniosła sprzeciwu. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014r. (doręczonym w dniu 2 czerwca 2014r.) wezwano A. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 17 stycznia 2014r. o odrzuceniu jej skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2013r., w kwocie 100 zł. Sygn. akt II SA/Wa 2222/13 Skarżąca wniosła, pismem z dnia 9 czerwca 2014r., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe zarządzenie z dnia 8 maja 2014r., które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 29 lipca 2014r. (sygn. akt I OZ 583/14). Następnie zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2014r., (uznanym za doręczone w dniu 25.08.2014r., po dwukrotnym awizowaniu, dnia 11 sierpnia i 19 sierpnia 2014r.) wezwano A. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wniesionej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2014r. wydanego w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...], w kwocie 100 zł. Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ustalono, że skarżąca nie uiściła należnej opłaty od wniesionej skargi kasacyjnej, wobec czego postanowieniem z dnia 9 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę. Pismem z dnia 5 listopada 2014r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym oraz ustanowienie adwokata do sporządzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014r., sygn. akt II SA/Wa 2222/13, w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2014r. A. K. została wezwana do uzupełnienia wniosku z dnia 5 listopada 2014r., poprzez przedłożenie zaświadczenia o wysokości otrzymywanego aktualnie wynagrodzenia (brutto i netto), kserokopii dokumentów, poświadczających stałe koszty utrzymania i wyciągu z posiadanych rachunków bankowych. Z przedłożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynika że wydatki w gospodarstwie domowym wnioskodawczyni (z wyłączeniem zakupu żywności, środków czystości i odzieży) składają się z następujących kosztów miesięcznie: - czynsz – 434 zł, - telefon i internet- 200 zł, Sygn. akt II SA/Wa 2222/13 - pożyczka gotówkowa w Banku PKO BP S.A.- 200 CHF, - pożyczka w ZFŚS- 325 zł, - pożyczka w Provident Polska- 300 zł, - karta na basen -110 zł, - ubezpieczenie na życie- 60 zł. Zgodnie z oświadczeniem A. K., jej dochód wynosi 2760 zł brutto, posiada także 1/3 udziału w budynku mieszkalnym 42m² na działce o powierzchni 910 m². Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (tak: J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004 s. 319). Na wstępie podnieść należy, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że całkowite zwolnienie od kosztów sądowych jest możliwe wyjątkowo w przypadku osób żyjących w ubóstwie, które są pozbawione środków do życia, a pozyskanie przez nie kwot na sfinansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie niemożliwe (por. M. Niezgódka - Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o Sygn. akt II SA/Wa 2222/13 postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 696 i n. i powołane tam orzeczenia). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż wnioskodawczyni nie wykazała ponoszenia większości z wydatków, wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, mimo że została wezwana przez Sąd do przedłożenia stosownych dokumentów. W aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego wysokość czynszu za mieszkanie w kwocie 434 zł miesięcznie, spłaty pożyczki w kwocie 200 CHF i 300 zł miesięcznie, zakupu karnetu na basen (110 zł) i opłacenie składki na ubezpieczenie (60zł). Wnioskodawczyni przedłożyła wyciąg z rachunków, które wskazują na wydatki, jak np. zakupy w sklepie spożywczym, na stacji paliw, w aptece itp. Ponadto przedłożono (słabo czytelny) rachunek za prąd w kwocie 137,61 zł i potwierdzenie przelewu za ubezpieczenie OC samochodu (459,48 zł), które jest wydatkiem periodycznym, raz do roku. Z załączonej karty wynagrodzeń wynika, iż A. K. osiąga miesięczny dochód w kwocie 4.098,42 zł brutto, a nie jak podała 2760 zł brutto. Po potrąceniu kwot na ubezpieczenie społeczne (561,90 zł), zaliczki na podatek dochodowy (296 zł), ubezpieczenie zdrowotne (318,29 zł) i pozostałe potrącenia (610 zł-brak wskazania przez wnioskodawczynię z jakiego tytułu), zostaje jej kwota netto 2311,99 zł. W świetle powyższego uznać należy, iż skarżący nie wypełnia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy, a posiadany majątek i stałe dochody, wskazują, że uiszczenie wpisu w kwocie 100 zł i ustanowienie pełnomocnika z wyboru może się odbyć bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Warto zauważyć, że w niniejszej sprawie A. K. już raz ustanowiła adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej, zatem nie jest to dla niej nadmierny wydatek. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, należało orzec jak w sentencji postanowienia.