II SA/Wa 2226/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wydał w dniu [...] kwietnia 2022 r. decyzję nr [...], którą na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 r., poz. 256 ze zm.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]), wydanej w sprawie o sygn. [...], ze skargi A. G. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], polegające na przetwarzaniu danych osobowych bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem obowiązków informacyjnych, stwierdził nieważność decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] z uwagi na rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Prezes UODO podniósł, iż do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga A. G. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwane dalej Spółkami), polegające na przetwarzaniu danych osobowych bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem obowiązków informacyjnych. Skarżąca wniosła o wszczęcie postępowania zmierzającego do zbadania procesu przetwarzania jej danych osobowych, wydanie decyzji nakazującej obu podmiotom wykonanie obowiązków informacyjnych wobec Skarżącej oraz usunięcie jej danych osobowych, a ponadto nałożenie na oba podmioty kary finansowej za naruszenie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE z dnia 4 maja 2016), zwanego dalej RODO. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, ustalił następujący stan faktyczny. [...] Sp. z o.o. sp. k. wielokrotnie kierowała wiadomości e-mail do kilku osób korzystających z poczty na domenie [...], w tym do A. G., informujące o zadłużeniu Spółki [...] Sp. z o.o. wobec [...] Sp. z o.o. W dniu [...] października 2018 r. [...] Sp. z o.o. otrzymała wniosek A. G. o usunięcie jej danych osobowych. [...] Sp. z o.o. wyjaśniła, że nigdy nie przetwarzała i w chwili obecnej nie przetwarza jej danych osobowych. Pismem z dnia [...] października 2018 r. [...] Sp. z o.o. skierowała do [...] Sp. z o.o. sp. k. wezwanie do zaprzestania prowadzenia jakichkolwiek czynności w stosunku do A. G. i do usunięcia jej danych osobowych z baz danych posiadanych przez [...] Sp. z o.o. sp. k. lub podmiotów współpracujących. [...] Sp. z o.o. sp. k. pozyskał dane osobowe A. G. w zakresie poczty elektronicznej [...] w ramach prowadzenia działań windykacyjnych, w tym poszukiwaniem danych kontaktowych do dłużnika. W dniu [...] listopada 2018 r. [...] Sp. z o.o. sp. k. usunęła adres poczty elektronicznej A. G. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wydał w dniu [...] marca 2020 r. decyzję nr [...], mocą której umorzył postępowanie w sprawie. Prezes stwierdził, że zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania i umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Organ uznał, że z uwagi na to, iż Spółki w chwili wydawania decyzji kończącej postępowania nie przetwarzają danych osobowych A. G., bezprzedmiotowe jest badanie legalności przetwarzania danych osobowych i wypełnienia obowiązków związanych z przetwarzaniem danych osobowych, w tym obowiązku informacyjnego, przez ww. podmioty. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] zaznaczył, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego: zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek. Postępowanie nieważnościowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (pkt 1), wydana została bez podstawy prawnej łub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco (pkt 3), została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (pkt 4), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (pkt 5), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (pkt 6), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Z kolei zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zobowiązany do ustalenia z urzędu, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie nie zachodziły negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. w postaci przedawnienia stwierdzenia nieważności. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych zobligowany był do przeanalizowania, czy weryfikowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezesa nie jest dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Organ mając na względzie pierwszą z przesłanek stwierdzenia nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdził, iż nie zachodzi ona w niniejszej sprawie, gdyż ww. decyzja została wydana przez kompetentny w tej materii organ, powołany ustawą o ochronie danych osobowych. Uprawnienia organu nadzorczego określa art. 58 RODO. Przepisy art. 58 ust. 1, 2 i 3 RODO wyliczają uprawnienia przysługujące każdemu organowi nadzorczemu – uprawnienia do prowadzenia postępowań, uprawnienia naprawcze i do nakładania kar, uprawnienia do udzielania zezwoleń i uprawnienia doradcze oraz uprawnienia do zgłaszania naruszeń organom wymiaru sprawiedliwości oraz do udziału w postępowaniu sądowym. W świetle zatem powyższego Prezes Urzędu był uprawniony do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie skargi na przetwarzanie danych osobowych strony przez Spółki i wydania decyzji. Prezes UODO stwierdził, że nie zachodzi też przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem sprawa ze skargi na przetwarzanie danych osobowych przez Spółki była rozstrzygnięta w decyzji, która stała się ostateczna. Zdaniem organu w sprawie nie zachodzi także przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem ta decyzja została skierowana do stron postępowania, tj. A. G. oraz Spółek. Nie wystąpiły również przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. niewykonalności ww. decyzji w dniu ich wydania oraz o trwałym charakterze tej niewykonalności, gdyż przedmiotowe rozstrzygnięcie stanowiło umorzenie postępowania w sprawie. Wykonanie ww. decyzji, w ocenie Prezesa Urzędu, nie będzie stanowić również czynu zabronionego, a zatem nie będzie zachodzić przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. również nie zachodzi w niniejszej sprawie. Art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. odsyła do stwierdzenia nieważności decyzji na mocy przepisów odrębnych, w których skutek wady decyzji musi być ustanowiony wprost w takim przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. Powyższe również nie ma zastosowania do przedmiotowej decyzji Prezesa Urzędu. W ocenie Prezesa Urzędu jedyną przesłanką wskazującą na nieważność ww. decyzji jest okoliczność, iż zaskarżona decyzja została wydana przez Prezesa Urzędu z rażącym naruszeniem prawa art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. z naruszeniem przepisu art. 58 ust. 2 RODO. Organ rozpoznając skargę A. G., uznał bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na brak, w momencie podejmowania przez organ decyzji kończącej postępowanie, procesu przetwarzania danych osobowych przez obie Spółki. Prezes zauważył, że stosownie do art. 58 ust 2 RODO w zw. art. 57 ust. 1 lit. f RODO oraz art. 77 RODO organ nadzorczy po rozpoznaniu skargi wniesionej przez osobę, której dane dotyczą, może w każdym przypadku, gdy stwierdzi, że doszło do nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych osoby, która złożyła indywidualną skargę, skorzystać z nadanych mu uprawnień naprawczych, niezależnie od faktu usunięcia tych nieprawidłowości przez podmiot skarżony w późniejszym czasie. Przepisy prawa obligują zatem organ do zbadania prawidłowości procesu przetwarzania w każdej sytuacji, gdy proces tej miał miejsce. Organ stwierdził, iż jedna ze Spółek przetwarzała dane osobowe A. G. i następnie je usunęła. Organ całkowicie zaniechał jednak dokonania oceny, czy doszło do nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych i uznał, że od powyższego zwalnia go nieprzetwarzanie przez obie Spółki danych osobowych Skarżącej w chwili wydawania decyzji w sprawie. Powyższe zaniechanie stanowi naruszenie art. 58 ust. 2 RODO i w ocenie Prezesa nosi znamiona rażącego naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Prezes wyjaśnił, że określenie "rażące naruszenie prawa" jest pojęciem, którego nie definiują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże instytucja ta ma bogatą interpretację zawartą w judykaturze i doktrynie, które jednoznacznie wskazują, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest zatem to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Utożsamianie zatem pojęcia rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe, bowiem nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne wywołane decyzją. Przypadki, gdy decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa, mają miejsce wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przepis jest jasny i precyzyjny. Rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi zaprzeczenie jej stanu prawnego. Chodzi o takie załatwienie sprawy, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu. W takim wypadku zachodzą skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, ponieważ nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności skutków, które pozostają w oczywistej i jawnej sprzeczności z wzorcem wynikającym z ustawy. Organ podkreślił, że treść przepisu art. 58 ust. 2 RODO nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Oznacza to, że naruszenie przez Prezesa Urzędu przepisu art. 58 ust. 2 RODO ma oczywisty charakter, zaś naruszone przepisy mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących. Uchybienie tym przepisom winno być kwalifikowane jako rażące, tym bardziej w sytuacji gdy prowadzi do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego (zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania). Wobec okoliczności pozostawania decyzji Prezesa Urzędu z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w oczywistej i jawnej sprzeczności z wzorcem wynikającym z art. 58 ust. 2 RODO organ stwierdził, że nie jest możliwe uznanie powyższego rozstrzygnięcia za wydane zgodnie z zasadą praworządnego państwa, z uwagi na nie dające się zaakceptować w demokratycznym państwie prawa ujemne skutki społeczno-ekonomiczne wywołane przez naruszenie. W związku z opisanymi okolicznościami konieczne jest, zdaniem organu, stwierdzenie nieważności ww. decyzji. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]. Skarżąca Spółka zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. [...] Sp. z o.o. zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 6) k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, brak wyjaśnienia w czym wyraża się rażące naruszenie prawa stanowiące uzasadnienie skarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ ma obowiązek wykazania w czym konkretnie wyraża się naruszenie poszczególnych przepisów prawa i jak to naruszenie wpływa na sytuację stron postępowania. W zaskarżonej decyzji Prezes UODO przeprowadził rozbudowaną wykładnię "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Niezależnie od tego Prezes UODO w ostatnim akapicie uzasadnienia skarżonej decyzji wskazał, że "nie jest możliwe uznanie powyższego rozstrzygnięcia za wydane zgodnie z zasadą praworządnego państwa, z uwagi na niedające się zaakceptować w demokratycznym państwie prawa ujemne skutki społeczno-ekonomiczne wywołane przez naruszenie". Zdaniem Spółki Prezes UODO nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, jakie są ujemne skutki społeczno-ekonomiczne wywołane przez stwierdzone przez organ naruszenie. Wskazanie tej okoliczności było kluczowe, bowiem nie każde naruszenie przepisów musi uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji, a jedynie naruszenie o charakterze "rażącym". W skarżonej decyzji zabrakło, zdaniem skarżącego, uzasadnienia kwestii będącej podstawą wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. W dniu [...] października 2021 r. wpłynęło do WSA w Warszawie pismo [...] sp. j., w którego treści podniesione zostało, iż uczestnikiem postępowania jest właśnie [...] sp. j. Nadmieniono, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji Spółka [...] sp. z o.o. sp. k. już nie istniała, a jej prawa i obowiązki przejęła spółka [...] sp. j. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...]kwietnia 2021 r., narusza obowiązujące przepisy prawa. Jedną z podstawowych kwestii, która podlega kontroli i ocenie Sądu jest kwestia prawidłowego określenia przez organ stron postępowania administracyjnego oraz udział tych stron w postępowaniu administracyjnym. Szczególnie w przypadku postępowań wszczynanych z urzędu organ jest zobligowany w sposób prawidłowy ustalić krąg stron takiego postępowania, a także zapewnić stronom możliwość wszczęcia czynnego udziału w sprawie. Wady postępowania w tym zakresie mogą bowiem stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). I tak czwartą przyczyną wznowienia postępowania jest brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy. Dotyczy ona nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, w tym jego przeprowadzenia bez udziału następców prawnych (por. wyrok WSA w Łodzi z 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 622/11, LEX nr 966519), w którym stwierdzono, że nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, w tym przeprowadzenie postępowania bez udziału następców prawnych osoby zmarłej, stanowi naruszenie procedury administracyjnej, tzn. art. 28 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym stanowi podstawę uchylenia kwestionowanych postanowień organów obu instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. (por. też wyrok WSA w Gliwicach z 25. Września 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 756/15, LEX nr 1926678). Jeżeli organy nieprawidłowo ustaliły krąg stron postępowania poprzez przeprowadzenie postępowania bez udziału następców prawnych osoby fizycznej lub osoby prawnej, to stanowi to naruszenie procedury administracyjnej, a mianowicie art. 10 § 1 i art. 28 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd uchyla zaskarżony do niego akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zaistnienie zatem którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 145 § 1 k.p.a. daje podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. W niniejszej sprawie, jak wynika z pisma procesowego uczestnika postępowania [...] sp. j. z siedzibą [...], w okresie pomiędzy zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie, a wydaniem w dniu [...] kwietnia 2021 r. zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] lutego 2021 r. nastąpiło przekształcenie [...] Sp. z o.o. sp. k. w [...] sp. j. Z dniem [...] marca 2021 r. spółka [...] Sp. z o.o. sp. k. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców. Wpis o wykreśleniu tego podmiotu z rejestru przedsiębiorców uprawomocnił się w dniu [...] marca 2021 r. Rację ma uczestnik postępowania, twierdząc, iż fakt ten powinien być znany organowi z urzędu z uwagi na jawność rejestrów publicznych, w tym Krajowego Rejestru Sądowego. Tymczasem zaskarżona decyzja, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, skierowania została do Zarządu [...] Sp. z o.o., a więc do Spółki, która zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] kwietnia 2021 r.), jak i w dacie jej doręczenia ([...] maja 2021 r.) już nie istniała, a jej prawa i obowiązki przejęła spółka [...] sp. j. Zgodnie bowiem z art. 553 § 1 i 3 Kodeksu spółek handlowych spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, a wspólnicy spółki przekształcanej stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej. Oznacza to, że prawidłowym adresatem zaskarżonej decyzji powinna być spółka [...] sp. j., jak trafnie wskazuje uczestnik postępowania. Spółka ta winna również brać udział w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, co nie nastąpiło, jako że organ nie dostrzegł opisanych powyżej przekształceń. W świetle powyższego, z uwagi na wystąpienie wady prawnej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Z uwagi na proceduralny charakter stwierdzonego naruszenia prawa, dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, rozpatrywanie zarzutów skargi odnoszących się do kwestii materialnoprawnych jest – zdaniem Sądu – przedwczesne i niedopuszczalne. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 lit. b P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.