II SA/Wa 2231/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni w czasie wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., cofającą M. B. dopuszczenie do posiadania broni w czasie wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r., poz. 576 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż przyczynę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji stanowił fakt uzyskania prawomocnego (od dnia [...] czerwca 2016 r.) wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...], na mocy którego uznano M. B. winnym popełnienia czynu stanowiącego wykroczenie z art. 70 § 2 Kw. i art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. tego, że w dniu [...] stycznia 2016 r. około godz. 8.30 przy ul. [...] podejmował czynności zawodowe pracownika ochrony nosząc przy sobie broń służbową marki Walter P-99 wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu w wydychanym powietrzu o zawartości 0,88 mg/l. Na tej podstawie Komendant Wojewódzki Policji uznał, że M. B. należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i dlatego wydał decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. o cofnięciu M. B. dopuszczenia do posiadania broni w czasie wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. Jednocześnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. skreślił go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Rozpatrując odwołanie M. B., Komendant Główny Policji podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej insancji. W ocenie Komendanta Głównego Policji w materiale sprawy nie zachodzą inne (niż wskazane w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w [...]) okoliczności, mogące wskazywać na to, że strona stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (organ I instancji nie dokonał bowiem jakichkolwiek innych ustaleń dotyczących postępowania strony, które w powiązaniu z czynem, będącym przedmiotem postępowania o wykroczenie, mogłyby tworzyć podstawę do jej negatywnej oceny, a więc i uznania, że stanowi ona zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego). Stwierdzić zatem należy, że brak jest podstaw do cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 2 przywołanej ustawy. Dlatego też organ odwoławczy zdecydował, w ramach swoich uprawnień reformacyjnych, o odrzuceniu tego przepisu prawa jako przesłanki cofnięcia stronie dopuszczenia do posiadania broni. Jako drugą podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przyjął art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. W myśl tych przepisów prawa, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego, przy czym przepisy te stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na obligatoryjny charakter tego przepisu prawa materialnego. Nie pozostawia on wątpliwości, że dopuszczenie do posiadania broni, podobnie jak pozwolenie na broń, traci osoba, która nosiła broń w stanie po użyciu alkoholu lub przemieszczała się w takim stanie z rozładowaną bronią. Zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy wyraźnie świadczy o tym, że przesłanki omawianego przepisu prawa zostały w przypadku strony spełnione. W dniu [...] stycznia 2016 r. stawiła się ona do pracy, pobrała broń należącą do pracodawcy i przemieszczała się z nią będąc - jak się nieco później okazało - w stanie po użyciu alkoholu, co wynika z notatki urzędowej policjanta, protokołu badania stanu trzeźwości strony, przywołanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego w [...] oraz protokołu z rozprawy przed sądem, przesłuchania świadka i p. M. B. W świetle poczynionych ustaleń nie ma więc podstaw do zachowania stronie dopuszczenia do posiadania broni, a tym samym innego, niż to uczynił organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też wskazane w odwołaniu argumenty - poza odrzuceniem z podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji - nie mogą mieć wpływu na zmianę sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. M. B., jako osoba dopuszczona do posiadania broni powinien zdawać sobie sprawę z konsekwencji noszenia jej lub przemieszczania się z nią w stanie po użyciu alkoholu. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że osoba będąca pod wpływem alkoholu nie daje gwarancji bezpiecznego jej posiadania, nawet jeśli "czuje się dobrze". Dlatego też ustawodawca zobligował właściwe organy Policji do cofnięcia w takich przypadkach pozwolenia na broń/dopuszczenia do posiadania broni. Jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2340/10, LEX nr 1138148, ma to na celu tak zapobieżenie skutkom niemożności pokierowania przez osobę nietrzeźwą w danym momencie swoim postępowaniem, jak i zapobiegnięcie innym hipotetycznie możliwym zdarzeniom mogącym spowodować utratę broni z powodu nieuwagi wynikającej z obniżonej koncentracji osoby nietrzeźwej. Argument iż, będący w stanie po spożyciu alkoholu M. B. nie podejmował żadnych czynności służbowych od momentu rozpoczęcia pracy do momentu pobrania broni palnej nie ma żadnego znaczenia dla przesłanek art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Istotne jest tu bowiem wyłącznie - co ustalono w przypadku strony - czy osoba dopuszczona do posiadania broni (art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji) nosiła broń lub przemieszczała się z nią (rozładowaną) będąc w stanie m. in. po użyciu alkoholu. Brak jest również podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o umorzenie niniejszego postępowania. Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 2 Kpa, organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało ono wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Jednym z warunków umorzenia postępowania na podstawie wskazanego przepisu jest więc wszczęcie postępowania na wniosek strony, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, bowiem organ pierwszej instancji niniejsze postępowanie wszczął z urzędu. Z kolei na podstawie art. 105 § 1 Kpa postępowanie umarza się, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt. 4 ustawy o amunicji i broni, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przyjęcie, że skarżący M. B. w trakcie wykonywania obowiązków zawodowych kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej przemieszczał się z rozładowaną bronią lub nosił broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia takie stanowiska, 2. Naruszenie art. 7 i art. 77 Kpa. poprzez wybiórczą i pobieżną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, nieprzydanie należytej wagi okolicznościom świadczącym na korzyść skarżącego, przez rażącą sprzeczność wydanej decyzji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - w zaskarżonej części oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi M. B. wskazał, iż pracownik wydający mu broń palną, jak również osoba prowadząca tego dnia odprawę pracowników ochrony nie zauważyły, aby zachowywał się jak osoba będąca pod wpływem alkoholu. Spożycie alkoholu miało miejsce późnym popołudniem dnia poprzedniego. Kiedy rano wstał do pracy, czuł się dobrze, nie czuł skutków przyjmowania alkoholu. Jego zdaniem, oznacza to, że stwierdzony w jego organizmie alkohol nie miał wpływu na jego zachowanie, i z całą pewnością nie mógł determinować jego działań. Podkreślił, iż dla oceny zachowania skarżącego istotnym jest również okoliczność, że jest on osobą o dobrej opinii, przez 17 lat nienagannie wykonywał swoje obowiązki zawodowe jako kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej i nigdy nie uchybił porządkowi publicznemu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest chybiona. Trafnie argumentuje organ, iż istotne znaczenie ma wystąpienie zagrożenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z woli ustawodawcy stwarzają je osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) albo skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości albo pod wpływem środka odurzającego, lub gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b). Te okoliczności ustawodawca uznaje zatem za tworzące w sposób bezpośredni stan zagrożenia - ze strony osób posiadających pozwolenie na broń lub ubiegających się o nie - dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 2 ustawy przepisy te stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni na podstawie art. 30 ust. 1. Natomiast stany opisane w art. 18 ust. 1 ustawy wprost nakazują organowi wydanie decyzji cofającej pozwolenie. W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...], uznano skarżącego winnym popełnienia czynu stanowiącego wykroczenie z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń i art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W wyroku tym, w opisie popełnionego czynu wskazano, iż w dniu [...] stycznia 2016 r. około godz. 8.30 przy ul. [...] M. B. podejmował czynności zawodowe pracownika ochrony, nosząc przy sobie broń służbową marki Walter P-99, wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu w wydychanym powietrzu o zawartości 0,88 mg/l. Organ administracyjny jak i sąd administracyjny związany jest ustaleniami wynikającymi z treści prawomocnego wyżej wskazanego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w [...]. Powyższe ustalenie dokonane przez Sąd Rejonowy w [...] wyraźnie wskazuje, iż skarżący dysponował fizycznie bronią palną (dzierżył broń palną, miał możność dysponowania bronią palną) w czasie gdy znajdował się w stanie po użyciu alkoholu w wydychanym powietrzu o zawartości 0,88 mg/l. Dlatego wszystkie wywody mające na celu zakwestionowanie powyższych ustaleń powinny zostać zgłoszone w ewentualnym odwołaniu od tego wyroku karnego. Ani odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, ani skarga nie mogą skutecznie zakwestionować powyższych ustaleń. Również z tych powodów argument skargi - iż skarżący, jakkolwiek będący w stanie po spożyciu alkoholu, nie podejmował żadnych czynności służbowych od momentu rozpoczęcia pracy i pobrania broni palnej, nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Osoba nietrzeźwa, bądź będąca w stanie po użyciu alkoholu nie powinna posługiwać się bronią, zaś z ustaleń Sądu Rejonowego w [...] wynika iż skarżący, posiadając 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu jednocześnie dzierżył broń palną marki Walter P-99. Oczywiste jest, iż zdarzenie takie nie powinno mieć w ogóle miejsca i aby zapobiec takim zdarzeniom w przyszłości, zwłaszcza iż skarżący uważa, iż jego zachowanie nie było naganne, organ trafnie orzekł o utracie uprawnień do posiadania broni w czasie wykonywania zadań pracownika kwalifikowanego ochrony fizycznej. Nadto decyzja ta została poprzedzona decyzją organu pierwszej instancji o utracie przez skarżącego uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony. Podkreślić tu należy, iż skarżący w trakcie służby mógł w każdej chwili być zobligowany do wykonywania konkretnych zadań patrolowych albo ochronnych, a wówczas zadania te wykonywałby dysponując bronią palną, posiadając jednocześnie 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Nadto przy powszechnym dostępie do alkomatu, skarżący - skoro spożywał alkohol w dniu poprzedzającym służbę - powinien albo zadbać o to aby móc ją pełnić w trzeźwości, albo odmówić jej pełnienia z uwagi na swój stan. Skarżący w sposób dalece lekkomyślnie podszedł do swoich obowiązków służbowych pracownika ochrony, stawiając się do służby, podczas której dysponował bronią palną, będąc w stanie po spożyciu alkoholu - co w sposób oczywisty wskazywało na niemożność jej prawidłowego pełnienia. Okoliczność dysponowania przez skarżącego w czasie służby bronią palną (oczywistym jest iż skarżącemu broń taka została wydana a zatem ją nosił) wskazywała na zaistnienie sytuacji opisanej w art. 18 ust. 1 pkt 4 i jednocześnie opisanej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Takie też zachowanie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uniemożliwia darzenie skarżącego zaufaniem, iż dochowa on zasad bezpiecznego posługiwania się bronią palną w przyszłości. Organ drugiej instancji ostatecznie przyjął, jako podstawę prawna do cofnięcia skarżącemu uprawnień, art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 18 ust. 2 odwołującym się do art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Taka kwalifikacja bezwzględnie nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia w wyżej opisanym przypadku. Z tych wyżej wskazanych względów pierwszy zarzut skargi, jako sprzeczny z ustaleniami prawomocnego wyroku nakazowego oraz wskazaną w decyzji podstawa prawną, jest chybiony. Ponieważ naganność zachowania skarżącego w sposób istotny narusza zasady posługiwania się bronią palną, chybiony jest także zarzut drugi skargi – zaniechanie badania przez organ w trybie art. 7 i art. 77 Kpa istnienia po stronie skarżącego przesłanki zagrożenia w kontekście ewentualnego dalszego posługiwania się bronią, poprzez analizę innych okoliczności jak np. dobry nienaganny przebieg służby. Badanie takich dodatkowych okoliczności w tej sprawie jest zbyteczne, albowiem przesłanki zagrożenia wynikają wprost z opisu czynu zawartego w wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w [...] i z prostego zestawiania faktu spożycia przez skarżącego alkoholu (stan po spożyciu alkoholu) z jednoczesnym dysponowaniem bronią palną. Nie można w postępowaniu administracyjnym czynić w tej materii innych ustaleń, albowiem zarówno organ jak i sąd administracyjny są związane powyższymi ustaleniami sądu karnego. Nadto norma art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nakazuje wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia i decyzja ta nie jest decyzja uznaniową. Poza stanami stwierdzonymi poprzez wyroki karne, zagrożenie o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy może także wynikać z innych okoliczności, niż wymienione w pkt a) i b) tego przepisu prawa, np. gdy popełniono czyn, za który nie nastąpiło skazanie, ale jego okoliczności w powiązaniu z dotychczasowym zachowaniem posiadacza dopuszczenia do broni budzą obawy, że może on stworzyć zagrożenie, o którym w tym przepisie mowa. W takim przypadku obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania - w myśl art. 7 i 77 § 1 Kpa - celem wykazania, jakie okoliczności znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym wskazują na istnienie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego ze strony osoby posiadającej dopuszczenie do broni. Organ musi wykazać, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zarzucanym czynem a zagrożeniem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, posługują się dodatkowymi ustaleniami. W niniejszej sytuacji taka okoliczność nie występuje, albowiem podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia jest przede wszystkim okoliczność wskazana w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu powyższych decyzji przez organy Policji obu instancji, które to naruszenia mogłyby stanowić o uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.