II SA/Wa 2295/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego B. S. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Komenda [...] Milicji Obywatelskiej decyzją z dnia [...] maja 1977 r. nr [...], przydzieliła W. B. do wspólnego zamieszkiwania z żoną M. oraz synami P. i G., lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W., który jest własnością W. i pozostaje w dyspozycji Komendy [...] Policji. Po śmierci W. B. w dniu [...] października 2012 r. ustalono, że skarżąca M. B. zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego i brak jest możliwości prawnych uregulowania najmu na jej rzecz. Wobec powyższego pismem z dnia [...].04.2013 r. wezwano M. B. do dobrowolnego opróżnienia powyższego lokalu mieszkalnego i przekazania do dysponenta w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma. Poinformowano jednocześnie, że w myśl art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, tutejszy organ jest zobowiązany do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Ponieważ wymieniona nie zastosowała się do wezwania, na podstawie zawiadomienia z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. zajmowanego przez skarżącą i P. B. Następnie Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 95 ust. 3 pkt 3 ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz.1687 ze zm.), § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105 z 2005 r. ze zm.), nakazał M. B. i P. B. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji zgodnie z art. 88 ustawy o Policji, przysługuje policjantowi w służbie stałej z uwzględnieniem liczby członków rodziny, do których zgodnie z art. 89 zalicza się m.in. małżonka oraz dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nich 25 lat życia oraz na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), funkcjonariuszom zwolnionym ze służby, uprawnionym do policyjnej emerytury lub renty oraz członkom rodzin uprawnionym do renty policyjnej. Do mieszkań tych stosuje się przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Zgodnie z przepisami resortowymi, tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. Nie ma również znaczenia prawnego fakt, że dany członek rodziny zamieszkiwał z emerytem policyjnym i był w lokalu zameldowany, bowiem jeżeli nie jest uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym emerycie policyjnym, to nie może uzyskać tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji Policji, a także organy właściwe do wydawania decyzji w tych sprawach określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 105, poz. 884 ze zm.). Z kolei zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania go przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby bez tytułu prawnego. Tymczasem skarżąca M. B. i P. B. nie są i nigdy nie byli funkcjonariuszami Policji. Nie posiadają również uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. Stąd też są osobami zajmującymi lokal nr [...] przy ul. [...] w W. bez tytułu prawnego do jego zajmowania i bez możliwości jego uzyskania, w stosunku, do których wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu.  Skarżąca M. B. w odwołaniu z dnia [...] września 2013 r. do Komendanta Głównego Policji podniosła, że powołanie się przez organ na wskazane przepisy jest niejasne, bowiem mieszkanie było poddawane kontroli stanu technicznego i nikt nie stwierdził o zamieszkiwaniu przez nią bez tytułu prawnego. Ponadto jej mąż został zwolniony ze służby bez uprawnień i nie otrzymał również renty, mimo że jego stan zdrowia się pogarszał i to na niej spoczywał wówczas prowadzenia i utrzymywania domu. Skoro zatem nie przysługuje jej nawet lokal zastępczy, to po 37 latach zajmowania mieszkania grozi jej bezdomność i jest to tym bardziej nie do zaakceptowania, bowiem jej mąż swoje obowiązki wykonywał sumiennie. Zatem powyższa decyzja narusza elementarne zasady współżycia społecznego oraz zasadę wynikającą z art. 8 k.p.a. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumenty organu pierwszej instancji – podał, że sprawy dotyczące mieszkań dla funkcjonariuszy Policji są sprawami administracyjnymi, a nie cywilnymi. Regulacja prawna, dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy Policji oraz emerytów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania, dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Oznacza to, że do spraw związanych z tego rodzaju lokalami w ogóle nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Przepis art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że ustawę stosuje się: do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, tylko jeżeli przepisy odrębne, dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy są uregulowania rozdziału 8 ustawy Policji oraz przepisy wykonawcze tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze. zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Zatem przepisy te w sposób szczególny możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, wyłączając możliwość stosowania instytucji wstąpienia w najem uregulowanej w art. 691 k.c. Dalej dodano, że art. 98 ustawy o Policji stwarzał możliwość zachowania prawa do zajmowanego lokalu przez W. B., który został zwolniony ze służby w Policji nie nabywając prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Jednakże z chwilą śmierci głównego najemcy, tj. z dniem [...] października 2012 r., uprawnienie do zamieszkiwania M. B. oraz P. B. w przedmiotowym lokalu wygasło, gdyż wynikało ono jedynie ze stosunku rodzinnego z osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu i bezspornym jest, że nie są oni funkcjonariuszami Policji w świetle unormowań resortowej ustawy emerytalnej oraz nie są też członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Wobec powyższego nie spełniają zatem żadnej z przesłanek ustawowych, która uprawniałaby do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W dalszej części wskazano, że pojęciem "dyspozycji" posługuje się art. 90 ustawy stanowiąc, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Dyspozycyjność jest zatem związana z prawem organu Policji do decydowania kto jest uprawniony do zamieszkiwania w lokalu lub nie, przy uwzględnieniu zapisów ustawy o Policji. W rozpoznawanej sprawie konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osoby, które nie posiadają tytułu prawnego do tego lokalu, jest wydanie decyzji o jego opróżnieniu. Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił w sposób niebudzący wątpliwości ustalić stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie i stwierdzono, iż z istoty postępowania administracyjnego, jako procesu zmierzającego do ukształtowania indywidualnej normy prawnej wynika, że jego rezultat nie zawsze uwzględnia interes strony. Na koniec zaś stwierdzono, że obowiązujące przepisy ustawy o Policji nie nakazują organom Policji, w przypadku orzeczenia o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, wskazania zamiennego lokalu mieszkalnego, przy czym skarżąca M. B. oraz P. B. posiadają prawo do ubiegania się o przydział lokalu zamiennego lub socjalnego na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca M. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucając naruszenie następujących przepisów postępowania i które to uchybienie miało wpływ na wynik postępowania: – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, niezebranie pełnego materiału dowodowego, pominięcie zgromadzonych w sprawie dowodów i wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, – art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji, – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r., podczas gdy w realiach niniejszej sprawy powinna ona zostać uchylona w całości, – art. 11 k.p.a., poprzez naruszenie w sprawie przez organy administracji publicznej zasady przekonywania, – art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie w sprawie zasady zaufania do organów administracji publicznej. W uzasadnieniu podała, że Komendant Główny Policji nie ustosunkował się do zarzutów z odwołania, poza naruszeniem art. 8 k.p.a. i w dalszej części podała, że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego w sprawie, nie zebrał pełnego materiału dowodowego i wydał decyzję w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. Dotyczy to w szczególności braku jakichkolwiek wyjaśnień z jego strony odnoszących się do faktu, że w myśl przepisów prawnych obowiązujących w chwili przyznania im, tj. mężowi i jej mieszkania na ul. [...], to aby otrzymać ów lokal zmuszeni byli do przekazania ich mieszkania przy ulicy [...] Wydziałowi Lokalowemu gminy [...] (a to z uwagi na fakt, iż nie nadawało się ono do zasiedlenia przez inną rodzinę milicyjną), a mieszkanie to było po babce jej męża. Nie zmienia to jednak faktu, iż W. fizycznie otrzymało lokal, który stanowił element ich majątku, a oni w zamian dostali mieszkanie, z którego miałaby być teraz eksmitowana. Ponadto zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie wytłumaczył, dlaczego w chwili obecnej nie może otrzymać jakiejkolwiek rekompensaty za lokal położony przy ulicy [...]. Żaden też z Komendantów nie odniósł się do kwestii, iż od 26 lat to na niej spoczywał główny ciężar utrzymywania mieszkania znajdującego się przy ul. [...], bowiem ostatnia wysokość emerytury męża wynosiła ok. [...] złotych, a czynsz za przedmiotowe mieszkanie wynosił ok. [...] złotych. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja godzi w zasady współżycia społecznego. Ponadto fakt, że zasady przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji regulują jedynie przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 ze zm.), które to akty prawne wyłączają możliwość stosowania m.in. rozwiązań przewidzianych ustawą z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) godzi w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, a co za tym idzie, gdyby zajmowane przez nią mieszkanie należało do gminnego zasobu lokalowego czy nawet osoby prywatnej, jako emerytce przysługiwałoby jej prawo do lokalu socjalnego i nie zostałaby bez dachu nad głową, a stwierdzenie Komendanta Głównego Policji jedynie, iż "Pani M. B. oraz Pan P. B. posiadają prawo do ubiegania się o przydział lokalu zamiennego lub socjalnego na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących", charakteryzuje się brakiem wskazania tych przepisów konkretnie oraz wyjaśnienia ścieżki administracyjnej, zgodnie z którą sprawa powinna być załatwiona i skutkuje tym, iż nie wiedząc jak, nie może skorzystać z przysługujących jej praw. Taka postawa organu, tj. brak podjęcia jakichkolwiek działań, które mogłyby jej pomóc, czy chociażby wskazać sposób w jaki mogłaby uzyskać lokal zastępczy, również w godzi w art. 7 kpa. Ponadto powyższa okoliczność wskazuje, iż treścią skarżonej decyzji naruszona została zasada wskazana w art. 11 k.p.a. Co równie ważne, naruszono zasadę zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że kwestia przekazania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. pozostaje bez wpływu na obecną sytuacją prawną skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, zaś w myśl art. 89, członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek; 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia. Z kolei na mocy art. 90 ustawy, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzją Komendanta [...] Milicji Obywatelskiej z dnia [...] maja 1977 r. nr [...], W. B. otrzymał przydział spornego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. i który do dzisiaj, na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] W., pozostaje w dyspozycji Komendanta [...] Policji. Do zamieszkania z wymienionym uprawnieni zostali członkowie jego rodziny, a to żona M. i synowie P. i G. Nie budzi również wątpliwości, że W. B. został zwolniony z pracy w Milicji Obywatelskiej w roku 1986, nie uzyskując uprawnień rentowo emerytalnych. Natomiast stosownie do treści art. 98 ustawy, policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego. Z kolei według art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy, a w myśl ust. 2 tegoż przepisu, prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Skoro zatem W. B. zmarł w dniu [...] października 2012 r. i nie miał uprawnień do policyjnej renty lub emerytury, to prawa do spornego lokalu mieszkalnego nie ma skarżąca M. B., bowiem nie jest członkiem rodziny po zmarłym funkcjonariuszu będącym emerytem, bądź rencistą. Zatem nie posiada ona tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego. Konsekwencją zaś zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada do niego tytułu prawnego jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu na podstawie przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Reasumując, skoro przedmiotowy lokal, pozostający w dacie wydania zaskarżonej decyzji w dyspozycji Komendanta [...] Policji był zajmowany przez skarżącą bez tytułu prawnego, to organ ten był zobligowany do wydania decyzji o jego opróżnieniu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Na koniec zaś dodać należy, że organ – jak wynika z akt administracyjnych sprawy i wbrew stanowisku skarżącej – czynił starania na jej rzecz w przedmiocie uzyskania lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta [...] W., zaś kwestia lokalu nr [...] przy ul. [...], winna być przedmiotem oddzielnej sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349), należało orzec jak w sentencji wyroku.