II SA/Wa 2296/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] w likwidacji o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...]w likwidacji dotyczącej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postanawia - oddalić wniosek - Stowarzyszenie [...] w likwidacji w dniu 7 grudnia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyło skargę do Wojewódzkiego Sad Administracyjnego w Warszawie dotyczącą Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Wnioskiem z dnia 4 lutego 2013 r. Stowarzyszenie wniosło o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2296/12 odmówiono stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. W dniu 20 marca 2013 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postawienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Stowarzyszenie [...] zostało rozwiązane na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...]. Jednocześnie Sąd ten zarządził likwidację Stowarzyszenia. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślenia jednak wymaga, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm. (por. P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77.). Niniejsza sprawa została zainicjowana skargą skierowaną przez Stowarzyszenie [...] do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych przez Urząd Miasta w B. Sprawa ta nie dotyczyła zatem majątku likwidowanego Stowarzyszenia i nie jest związana z procesem jego likwidacji. Stowarzyszenie nie posiada zatem zdolności sądowej w niniejszej sprawie. Konsekwencją tego jest to, że wniosek Stowarzyszenia o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 246 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro bowiem Stowarzyszenie nie posiadając zdolności sądowej nie może być stroną postępowania przed sądem administracyjnym, to nie może również wystąpić do tego sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Ani skarga, ani też wniosek o przyznanie prawa pomocy, wniesione przez Stowarzyszenie, nie mogą zatem wywołać zamierzonego skutku w postaci ich merytorycznego rozpoznania przez tutejszy Sąd. Brak zdolności sądowej jest w tym przypadku brakiem nieusuwalnym. Brak zdolności sądowej Stowarzyszenia [...] w likwidacji został również uznany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1067/12, z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1086/12 oraz z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 367/13, orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stowarzyszenie nie może zatem być stroną w niniejszym postępowaniu, co skutkuje brakiem podstaw do merytorycznej oceny jego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 25 § 1 i 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. orzeczono jak w sentencji.