II SA/Wa 2303/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej także: "Prezes ZUS" lub "organ") - działając na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1270 ze zm. - dalej także: "ustawa o emeryturach i rentach z FUS") - odmówił przyznania K.L. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") świadczenia w drodze wyjątku. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący złożył do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o przyznanie mu renty z tytułu niezdolności do pracy, w drodze wyjątku, na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - działając na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS - decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...] - odmówił przyznania stronie skarżącej renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ, powołując się na przepis art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - wskazał, że przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku jest możliwe, gdy spełnione są następujące przesłanki: - wnioskodawca jest lub był osobą ubezpieczoną, w rozumieniu ustawy emerytalnej lub jest członkiem rodziny pozostałym po ubezpieczonym, - wnioskodawca nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania świadczenia wskutek szczególnych okoliczności, - wnioskodawca nie może podjąć pracy lub innej działalności objętej ubezpieczeniami społecznymi z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek, - wnioskodawca nie posiada niezbędnych środków utrzymania. Jednocześnie, Prezes ZUS podkreślił, że warunki określone w powołanym wyżej przepisie cyt. ustawy muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie nawet jednego z nich wyklucza możliwość przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Mając powyższe na względzie, Prezes ZUS zauważył, że z dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych wynika, że na przestrzeni 57 lat życia, tj. do dnia powstania całkowitej niezdolności do pracy, skarżący udokumentował 23 lata, 6 miesięcy i 11 dni łącznych okresów składkowych i nieskładkowych. Jednocześnie, organ podkreślił, że w 10-leciu poprzedzającym przed dniem powstania niezdolności do pracy, jak i w 10-leciu przypadającym przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym - zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych, wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym, skarżący udokumentował jedynie 4 dni tych okresów. Ponadto, jak wskazał organ, okresy nieskładkowe zostały ograniczone do 1/3 udowodnionych okresów składkowych. Organ wyraźnie podkreślił, iż w sprawach świadczeń w drodze wyjątku kluczowe są powody niespełnienia przez ubezpieczonego wymogów koniecznych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym. Prezes ZUS podkreślił, że pojęcie "w drodze wyjątku" nie dotyczy wyjątkowych potrzeb, czy też niedostatku lub sytuacji życiowej wnioskodawcy, lecz zaistnienia w sprawie szczególnych okoliczności, które usprawiedliwiają brak możliwości przyznania danego świadczenia w trybie zwykłym. Prezes ZUS wskazał, że przez "szczególne okoliczności" rozumie się wydarzenia o charakterze nadzwyczajnym, które wbrew zamiarom i woli ubezpieczonego stanowią niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodę w kontynuowaniu zatrudnienia. Organ zauważył, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że w latach 2000-2012 skarżący nie udowodnił żadnego okresu zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniami emerytalnymi rentowymi. Ponadto, Prezes ZUS stwierdził, że w sprawie nie zostały wykazane także szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, bowiem w wymienionej przerwie wobec skarżącego nie orzeczono całkowitej niezdolności do pracy. W ocenie organu, nie istniały zatem w tym czasie przeszkody w podjęciu zatrudnienia i objęciu ubezpieczeniem, w celu zapewnienia w przyszłości uprawnień do świadczenia z ubezpieczeń społecznych. Organ wskazał także, że nie zostały wykazane inne szczególne okoliczności w postaci trudnych do przezwyciężenia przeszkód, zdarzeń lub trwałych stanów, na które skarżący nie miał wpływu. Organ podniósł jednocześnie, że przy rozpatrywaniu uprawnień do renty rodzinnej w drodze wyjątku ocenie podlegała również sytuacja materialna, z tym, że - jak wynika z akt sprawy - wykazany przez skarżącego dochód na jednego członka rodziny nie wskazuje na to, aby skarżący pozostał bez środków utrzymania. W związku z powyższym, Prezes ZUS uznał, że w ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa ZUS z dnia [...] października 2018 r. Zaskarżając w całości sporną decyzję Prezesa ZUS, skarżący wniósł o jej zmianę - poprzez przyznanie skarżącemu prawa do renty w drodze wyjątku z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że bezspornie byłem osobą zatrudnioną, lecz nie uzyskał prawa do renty w trybie zwykłym z uwagi na nieudowodniony okres zatrudnienia niezbędny do uzyskania tego świadczenia. Skarżący stwierdził, że - wbrew zarzutom organu - w latach 2000-2012 był osobą zatrudnioną, a brak dowodów poświadczających wskazany okres zatrudnienia wynika z braków dokumentów w archiwach. Jednocześnie, skarżący zauważył, że w dacie powstania niezdolności liczył 57 lat. Skarżący podniósł, iż przez poprzednie lata pracował okresowo, w ramach krótkotrwałych umów zlecenia, bądź w formie, w której pracodawca w ogóle go nie rejestrował. Skarżący wskazał, że aby w ogóle cokolwiek zarabiać, musiał się godzić na takie warunki zatrudnienia. Skarżący podniósł bowiem, że mieszka na wsi, gdzie brak jest zakładów pracy, umożliwiających podjęcie zatrudnienia. Skarżący uznał zatem, że są to okoliczności, na które nie miał wpływu. Skarżący zauważył, że w okresie 2000-2012 r. nie było miejsc pracy dla osób w jego wieku. Jednocześnie, skarżący stwierdził, że nie miał wpływu na umowy, jakie z nim zawierano, gdyż mógł on w takiej sytuacji co najwyżej zrezygnować z zarobkowania na własne utrzymanie. Ponadto, skarżący podniósł, że jego wiek (61 lat) oraz obecny stan zdrowia uniemożliwiają mu podjęcie zatrudnienia, z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy. Skarżący wskazał także, że obecnie mieszka z matką, która ma 82 lat i jest schorowana. Dodatkowo, skarżący podniósł, że utrzymuje się wraz z matką z renty matki, która wynosi ok. [...] złotych miesięcznie, z czego - jak zauważył skarżący - koszty utrzymania mieszkania wynoszą ok. 300,00 złotych miesięcznie, a leki kolejne 300,00 złotych. W ocenie skarżącego, pozostała kwota nie pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb dwóch osób dorosłych. Skarżący poinformował ponadto, że nie posiada żadnych innych dochodów oraz jest osobą samotną. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prezes ZUS, odnosząc się do argumentów przedstawionych w skardze - wskazał, że orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący został uznany od kwietnia 2014 r. za osobę całkowicie niezdolną do pracy. Według organu, skarżący do 57 roku życia nie legitymował się żadnym stopniem niezdolności do pracy, natomiast w tym czasie wykazał łącznie 23,5 roku ubezpieczenia, z czego w 10-leciu ocenianym do uprawnień wykazano jedynie 4 dni. Organ wskazał, że skarżący okresie 2000-2012 nie pracował i nie podlegał ubezpieczeniu, co oznacza, że organ nie stwierdził, by przyczyną przerw w ubezpieczeniu były okoliczności szczególne. Organ podkreślił ponadto, że skarżący posiada z tytułu dochodów w jego gospodarstwie domowym kwotę [...] zł brutto miesięcznie, zatem w ocenie organu nie jest pozbawiony środków utrzymania w wymiarze niezbędnym. Prezes ZUS stwierdził, że - wbrew przekonaniu strony skarżącej - organ nie kwestionuje ani obecnej niezdolności do pracy skarżącego, ani jego trudnej sytuacji materialnej. Organ podkreślił, że sama w sobie niezdolność do pracy, nawet w powiązaniu z najbardziej w pojęciu zainteresowanego szczególną i wyjątkową jego sytuacją życiową, nie jest wystarczającą podstawą do przyznania świadczenia. Organ wskazał także, że trudna sytuacja materialna, choć jest brana pod uwagę przy podejmowaniu decyzji nie stanowi wystarczającej przesłanki do przyznania świadczenia, gdyż nie jest to świadczenie socjalne, przyznawane tylko stosownie do potrzeb wnioskodawcy. Według organu, wnioskowane świadczenie nie jest też świadczeniem należnym każdej osobie, której stan zdrowia, po dłuższym okresie pozostawania przez nią poza wszelkim ubezpieczeniem, obecnie się pogorszył. Prezes ZUS uznał, że pomimo, iż skarżący jest teraz całkowicie niezdolny do pracy i pozbawiony prawa do świadczeń w trybie zwykłym, nie daje mu to automatycznie prawa do świadczenia w drodze wyjątku. Organ zauważył ponadto, że dane o dochodach w rodzinie skarżącego pochodzą z bazy KSI ZUS. Zgodnie z tą informacją organ wskazał, że trudna sytuacja materialna w gospodarstwie domowym skarżącego nie jest tożsama z brakiem środków utrzymania. W ocenie organu, najniższe świadczenie emerytalne z FUS to 1029,80 złotych brutto, zaś kwota, którą posiada skarżący na swoje potrzeby przewyższa wartość najniższej emerytury. Organ uznał, że ze wskazanej wysokości świadczenia w kwocie [...] złotych brutto osoba pobierająca je ma możliwość utrzymania się samodzielnie, w stopniu podstawowym, co oznacza, że organ rentowy przyjmuje tę kwotę - wyrażoną w wartości brutto - za niezbędne minimalne środki utrzymania. Według organu, dotyczy to także osób ubezpieczonych o długim stażu ubezpieczeniowym, które same wypracowały sobie prawo do świadczenia ustawowego, a także osób w złym stanie zdrowia, legitymujących się całkowitą niezdolnością do pracy, czy też osobom w podeszłym wieku, samotnie gospodarujących. Konkludując, Prezes ZUS wskazał, że kryterium dochodu jest przez organ przyjmowane zgodnie z ustalonym ustawowo najniższym świadczeniem emerytalnym i rentowym, co oznacza, że nie ma możliwości oparcia się natomiast na kryterium wydatków, te bowiem każdy z wnioskodawców ustala inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K.L. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2018 r., nr [...], odmawiająca skarżącemu przyznania renty w drodze wyjątku, na podstawie art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym i pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków przewidzianych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie. Nie ulega wątpliwości, że z treści powołanego przepisu wynikają trzy przesłanki warunkujące ubezpieczonemu bądź też pozostałym po nim członkom rodziny przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Po pierwsze, niespełnienie wymagań dających prawo do emerytury lub renty musi być spowodowane szczególnymi okolicznościami; po drugie, ubiegający się o to świadczenie nie może podjąć pracy lub innej działalności zarobkowej, objętej ubezpieczeniem społecznym z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub wieku; po trzecie, osoba ta nie ma niezbędnych środków utrzymania. Przyznanie przedmiotowego świadczenia ustawa uzależnia od łącznego (kumulatywnego) spełnienia wszystkich trzech wymienionych przesłanek. W tej sytuacji, brak choćby jednej z nich wyklucza możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia w drodze wyjątku. Należy jednocześnie bardzo wyraźnie podkreślić, że świadczenie to nie jest świadczeniem socjalnym, przyznawanym wyłącznie według potrzeb ze względu na trudną sytuację materialną wnioskodawcy. Brak niezbędnych środków utrzymania nie może być wyłączną przesłanką do uzyskania świadczenia w trybie art. 83 powołanej ustawy. Przyznanie tego świadczenia jest możliwe tylko w przypadku, gdy można wykazać, że ubezpieczony wykazał wolę podejmowania pracy i opłacania składek, ale na skutek wystąpienia nadzwyczajnych, niezależnych od jego woli okoliczności, nie spełnia wymagań do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym i tylko z tego powodu przyznanie świadczenia w trybie wyjątkowym jest zasadne. Konieczne jest zatem wykazanie, że ubezpieczony, którego praca stanowi źródło uprawnień do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, nie wypracował prawa do "normalnego" świadczenia ubezpieczeniowego na skutek jakichś szczególnych okoliczności. Warto jednocześnie podkreślić, iż z brzmienia art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wynika, że jest to przepis, na podstawie którego właściwy w sprawie organ wydaje decyzję, kierując się uznaniem administracyjnym. Określenie, że muszą zaistnieć szczególnie uzasadnione okoliczności, usprawiedliwiające brak wymaganych okresów w opłacaniu składek, należy do oceny organu, który okoliczności danej sprawy musi poddać wnikliwej analizie, indywidualizując każdy rozpatrywany przypadek. Powyższe nie zmienia jednak tego, iż to przede wszystkim podmiot wnoszący o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania świadczenia w drodze wyjątku, powinien wskazać wszelkie okoliczności wiążące się z dochodzonym świadczeniem. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ prawidłowo uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, albowiem w okresie 2000-2012 skarżący nie pracował i nie podlegał ubezpieczeniu. Jednocześnie, z akt sprawy wynika, że na przestrzeni 57 lat życia, tj. do dnia powstania całkowitej niezdolności do pracy skarżący udokumentował 23 lata, 6 miesięcy i 11 dni łącznych okresów składkowych i nieskładkowych. Dodatkowo, w 10-leciu poprzedzającym przed dniem powstania niezdolności do pracy, jak i w 10-leciu przypadającym przed dniem zgłoszenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy w trybie zwykłym - zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym skarżący udokumentował jedynie 4 dni tych okresów. To, w konsekwencji, spowodowało brak uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Należy zauważyć, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący nie podejmował zatrudnienia na skutek szczególnych okoliczności spowodowanych stanem zdrowia, albowiem nie była wówczas wobec niego orzeczona przez lekarza orzecznika ZUS całkowita niezdolność do pracy. Zatem, uznać trzeba, że przyczyną braku uprawnień do świadczeń w trybie zwykłym nie był stan zdrowia lub inne zdarzenie zewnętrzne, niezależne od woli ubezpieczonego, którego nie można było przewidzieć i któremu nie można było zapobiec. Zdaniem Sądu, z ustalonego przez organ stanu faktycznego nie wynikają również inne przeszkody, które uniemożliwiałyby skarżącemu podjęcie pracy w okresie przerwy w ubezpieczeniu, a które mogłyby zostać uznane za szczególne okoliczności, w rozumieniu art. 83 ust. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Należy ponadto uznać, iż z treści wniosku o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku, a także z przedłożonych w toku postępowania dokumentów, nie wynikają jakiekolwiek okoliczności, które usprawiedliwiałyby tak długi okres braku aktywności zawodowej skarżącego, a które mogłyby zostać uznane za okoliczność szczególną, uniemożliwiającą nabycie uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym, w rozumieniu art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd uznał zatem, Prezes ZUS zasadnie odmówił stronie skarżącej przyznania wnioskowanej renty rodzinnej w drodze wyjątku. Niewątpliwie, zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że jej sytuacja materialna jest bardzo trudna. Nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu to, iż skarżący jest osobą chorą, co w konsekwencji oznacza, że wydatki związane z jej utrzymaniem są dużo większe, niż w sytuacji osoby zdrowej. Niemniej, należy wyraźnie wskazać, że powyższe okoliczności nie są jednak wystarczające do przyznania świadczenia o charakterze typowo ubezpieczeniowym, którym cechuje się świadczenie w drodze wyjątku, przewidziane w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Powyższe świadczenie w żadnym razie nie może być traktowane, jako świadczenie o charakterze stricte socjalnym, albowiem jego przyznanie nie zależy wyłącznie od potrzeb osoby ubiegającej się o to świadczenie, nawet gdy owe potrzeby rzeczywiście są uzasadnione. Warto zauważyć, że wskazane potrzeby skarżącego mogą jak najbardziej uzasadniać ubieganie się o przyznanie świadczenie z tytułu pomocy społecznej, czy też o przyznanie innych form pomocy materialnej przewidzianej dla osób znajdujących się w niedostatku, lecz nie mogą one stanowić wyłącznej podstawy do przyznania spornego świadczenie w drodze wyjątku, który przewidziany został przez ustawodawcę w art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Reasumując, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie jest zasadny. Ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie wyczerpują znamion szczególnie uzasadnionego przypadku. Zaskarżona decyzja Prezesa ZUS z dnia [...] października 2018 r. mieszczą się w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania nie zostały przez organ przekroczone. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł, w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowe uzasadnienie faktyczne, odwołując się do dowodów, w oparciu, o które dane fakty zostały ustalone. Zdaniem Sądu, ustalone okoliczności faktyczne zostały rozpatrzone w kontekście przesłanek mogących uzasadniać prawo do świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 cyt. ustawy, a argumentacja organu nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Tym samym, Sąd uznał również, że Prezes ZUS nie dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu art. 83 powołanej wyżej ustawy, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle wskazanego przepisu - nie zachodzą podstawy do przyznania stronie skarżącej wnioskowanego świadczenia w drodze wyjątku. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.