II SA/Wa 2307/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. A. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. o cofnięciu pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej, decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 – 5 tej ustawy. Natomiast art. 15 ust. 4 ustawy stanowi, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (m.in. do ochrony osobistej) obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. K. W. nie przedstawił w wyznaczonym terminie aktualnych orzeczeń, co oznacza, że organ pierwszej instancji miał prawo wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogła mieć wpływu okoliczność, że ww. nie posiada środków finansowych na opłacenie badań, gdyż ustawodawca w art. 15 ust. 8 ustawy określił, że koszty badań i przedłożenia orzeczeń ponosi posiadacz pozwolenia, a brak jest przepisów zezwalających organom Policji na zwolnienie od tych kosztów. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podał, że rozumie w pełni, iż Komendant Główny Policji podejmując decyzję kieruje się literą prawa, ale obok litery prawa należy jednak wziąć pod uwagę również ducha prawa. Są bowiem takie wyjątkowe sytuacje z punku widzenia społecznego, historycznego, moralnego, politycznego, ale i prawnego, które wymagają innego, wyjątkowego potraktowania. Związek [...], którego jest członkiem, od 96 lat służy Rzeczypospolitej Polskiej i poniósł ogromne straty materialne. Zdaniem skarżącego zwolnienie go od poniesienia kosztów związanych z badaniami lekarskimi, nie stanowi żadnego uszczerbku dla Państwa i nie powinno stanowić żadnego problemu. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko faktyczne i prawne, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli, Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji publicznej, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a – jak wspomniano wyżej – ocenia ten akt pod względem legalności. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.), który stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Powyżej przytoczony przepis ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ posiada przy wydaniu decyzji, tzw. "luz decyzyjny", a sąd administracyjny uprawniony jest jedynie do badania zasadności rozstrzygnięcia, a w szczególności do kontroli, czy wydanie decyzji było dopuszczalne na podstawie przepisów mających zastosowanie w sprawie i czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i znalazło to potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie poddał się wymaganym badaniom i nie przedstawił wymaganych orzeczeń i w ten sposób legitymował organ do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się z szacunkiem do skarżącego, a w szczególności do jego działalności w Związku [...], Sąd stwierdził, iż wobec niedopełnienia przez niego obowiązku wynikającego z ustawy o broni i amunicji, organ działając w ramach obowiązujących go przepisów, wydał decyzję zgodną z prawem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z poźn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.