II SA/Wa 2324/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant Katarzyna Skurzyńska, referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] czerwca 2011 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz W. W. kwotę 200 zł (dwieście zł) tytułem kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], którą to decyzją odmówiono W. W. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 10 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) W motywach uzasadnienia organ podał, że W. W. wniósł podanie o wydanie mu pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Wniosek o wydanie pozwolenia uzasadnił tym, że otrzymuje szereg gróźb telefonicznych i pisemnych, dotyczących jego osoby. Wskazał też, że od 2004 r. posiada koncesję MSWiA na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób oraz mienia i działalność tę od tego czasu prowadzi. Zdaniem wnioskującego otrzymywane groźby powiązane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, która polega na przewozie ważnych dokumentów i znacznych kwot pieniężnych. Organ wskazał i przywołał dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę (9 załączników) na okoliczność udokumentowania obawy o własne bezpieczeństwo, m. in. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, otrzymywane anonimy. Wskazał też dokumenty, które wnioskujący przedłożył organowi w toku postępowania oraz podał jakie czynności podjął w celu ich weryfikacji. Odnosząc się do nich stwierdził, że działania osób trzecich są skierowane bezpośrednio przeciwko działalności firmy wnioskodawcy, a nie wnioskodawcy i nie stanowią realnych podstaw do zagrożenia zamachem. W ocenie organu, zagrożenie należy uznać za hipotetyczne. Organ stwierdził, że wprawdzie J. R. kierował groźby pod adresem firmy należącej do W. W., grożąc uszkodzeniem mienia, poprzez podłożenie ładunku wybuchowego pod siedzibą jego firmy, to jednak groźby te należy potraktować jako groźby, które skierowane były przeciwko firmie, a nie bezpośrednio w stosunku do wnioskodawcy. Wskazał też, iż Komendant Główny Policji uchylił w całości wydaną w niniejszej sprawie poprzednią decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zlecając organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu ponownego i uzupełniającego postępowania organ uznał, że nie da się stwierdzić autentyczności gróźb, jakie otrzymuje wnioskodawca (od roku 2005 w częstotliwości co 2 - 3 miesiące). Nadto stwierdził, że w rejonie [...], gdzie wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, nie występuje podwyższone zagrożenie przestępczością. Wskazał też, że wnioskodawca jedynie w firmie zamontował szyby kuloodporne, sygnalizację antywłamaniową i antynapadową oraz kamery przemysłowe, natomiast takiego zabezpieczenia nie zamontował w domu. W uzasadnieniu decyzji organ podważał zasadność zakupienia przez skarżącego dodatkowych telefonów do domu oraz wyposażenie żony w gaz łzawiący, wskazując na nieproporcjonalność zabezpieczenia obydwu posesji (domu i firmy). W konkluzji organ stwierdził, że poziom zagrożenia wnioskodawcy nie jest ciągły, ponadprzeciętny, realny i nie można go zaliczyć do kategorii osób szczególnie i ponadprzeciętnie narażonych na niebezpieczeństwo zamachu na życie lub zdrowie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. W. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Nadto naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art.107 § 3 k.p.a. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji nie zostały uwzględnione następujące okoliczności: 1. faktu, iż w ostatnim czasie otrzymywał szereg gróźb telefonicznych i pisemnych, dotyczących jego osoby, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą; 2. wykonywania przez niego obowiązków w ramach ww. działalności w zakresie ochrony osób i mienia, polegających m. in. na przemieszczaniu się samotnie o różnych porach po terenie województwa [...] i kraju, częstym przewozie ważnych dokumentów i pieniędzy; 3. konieczności zapewnienia - po uzyskaniu zezwolenia na broń - ochrony właścicielowi firmy "[...]" oraz rodzinie W. W.; 4. pominięcia przez organ dokumentów załączonych do wniosku, które uwiarygodniają obawy o bezpieczeństwo własne i rodziny w tym: załącznika nr 1 i 2, tj. pisma z dnia [...] marca 2010 r., które kierowane było do Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] oraz Komendy Wojewódzkiej Policji, sporządzone przez osoby podpisane pod tym pismem. Skarżący wskazywał, że pismo to stanowi odpowiedź na rzekomą skargę osób trzecich na działalność firmy "[...]" w [...]. Wyjaśnił, że w piśmie tym osoby trzecie oświadczyły, że nigdy nie sporządzały, nie wysyłały oraz nie podpisywały żadnej skargi do instytucji kontrolnych, a współpraca z firmą "[...]" układała się bardzo dobrze z obustronną korzyścią, co dowodzi prowokacji. Skarżący wskazywał, że pominięto przedłożony przez niego załącznik nr 3, tj. pismo kierowane do Prezesa Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w [...], przekazane do Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w [...] w dniu 26 kwietnia 2006 r., w którym anonimowa osoba próbuje go zdyskredytować jako firmę. Nadto podał, że pominięty został przez organ załącznik nr 4, tj. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z wnioskiem o ściganie z art. 190 k.k., złożonym przez niego w dniu 27 kwietnia 2010 r. do Prokuratury Rejonowej w [...], w którym poinformował o otrzymywaniu anonimów, zawierających groźby bezprawne pod swoim adresem oraz o przesłaniu anonimów do organów państwowych, zawierających pomówienia i oszczerstwa. Skarżący wyjaśnił, że w związku z zaistnieniem tych zdarzeń w stosunkowo krótkim okresie, poinformował Prokuraturę o poważnych obawach o swoje życie i zdrowie oraz życie i zdrowie swojej rodziny. Zarzucał również pominięcie załącznika nr 5 i 6, tj. anonimów opisanych w załączniku nr 4. Nadto załącznika nr 7, tj. pisma Z. S. z dnia [...] czerwca 2010 r. skierowanego do agencji "[...]", w którym ujawnia się okoliczności nieuczciwej konkurencji na rynku świadczenia usług ochrony. Kwestionował pominięcie załącznika nr 8 tj. listów referencyjnych, koncesji, decyzji do koncesji, zaświadczenia o numerze Regon, zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, dotyczącego agencji "[...]", marketingowej oferty handlowej agencji ochrony. Nadto załącznika nr 9, tj. zaświadczenia lekarskiego oraz dokumentów załączonych przez niego do pisma z dnia [...] listopada 2010 r., które uwiarygodniają obawy o bezpieczeństwo własne i rodziny. Ponadto kwestionował pominięcie: - zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa złożonego przez niego do Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu [...] kwietnia 2006 r. z art. 234 k.k. (fałszywe oskarżenie skarżącego o popełnienie przestępstwa z art. 178 a k.k.), - postanowienia z dnia [...] lipca 2006 r. Prokuratury Rejonowej w [...] o umorzeniu śledztwa, w którym Prokuratura postanowiła umorzyć śledztwo dotyczące fałszywego oskarżenia o przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 234 k.k. wobec braku znamion czynu zabronionego, - postanowienia z dnia [...] października 2010 r. Prokuratury Rejonowej [...] o połączeniu postępowań przygotowawczych dotyczących J. R., który w dniu [...] września 2007 r. podczas zatrzymania przez pracowników ochrony agencji wnioskodawcy wypowiadał groźby pozbawienia życia wobec tych pracowników oraz zniszczenia mienia poprzez spalenie i podłożenie ładunku wybuchowego, a także wypowiadał groźby zniszczenia mienia na szkodę właściciela agencji ochrony W. W., - wniosku Komendy Powiatowej Policji w [...] o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych agencji "[...]" z dnia [...] grudnia 2008 r., dotyczącego zabezpieczenia i przegrania na nośnik zapisu zajścia z dnia [...] grudnia 2008 r., zarejestrowanego na kamerze przemysłowej znajdującej się na budynku "[...]" w [...] przy ul. [...], - postanowienia KP w [...] w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia [...] października 2007 r., dotyczącego kradzieży z włamaniem do baru "[...]" w [...] w dniu [...] maja 2007 r. i wykorzystaniu zapisu monitoringu od właściciela agencji "[....]" jako dowodu w sprawie, - postanowienia KPP w [...] w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia [...] października 2007 r., dotyczącego uznania zdjęć z monitoringu zarejestrowanych przez kamerę przy ul. [...] w [...] jako niezbędnych w prowadzonym postępowaniu w sprawie rozboju z dnia [...] września 2007 r., - dokumentów załączonych do akt niniejszego postępowania po uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o odmowie wydania pozwolenia na broń na skutek decyzji Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. (k – 23) skarżący podniósł, że w miesiącu styczniu 2012 r. otrzymał kolejne groźby karalne o czym niezwłocznie powiadomił Komendę Powiatową Policji w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01, stwierdził, iż "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne, przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły prawidłowo okoliczności faktycznych, istotnych do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Nie odniosły się do wszystkich dowodów i dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę na okoliczność istnienia realnego zagrożenia skarżącego i jego rodziny. Uszło uwadze organów, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia od 2005 r. Działalność tę wykonuje osobiście i z pomocą osób trzecich, pracowników. W tego typu działalności gospodarczej, dla potrzeb oceny istnienia przesłanek do przyznania prawa do posiadania broni, nie można oddzielnie oceniać istnienia realnego zagrożenia (jak to uczynił organ) dla firmy w oderwaniu od jego właściciela, osoby prowadzącej tę działalność gospodarczą. W przedmiotowej sprawie to wnioskodawca, prowadzący działalność gospodarczą, jako osoba fizyczna, jest firmą. Dokonane przez organ dla rozróżnienie zagrożenia firmy i właściciela firmy jest nieprawidłowe. Organ w realiach niniejszej sprawy nie ocenił też, że skarżący od 2005 r. prowadzi działalność w zakresie ochrony osób i mienia i dopiero po kilku latach nienagannej pracy (posiadając pozytywną opinię organów Policji), odczuwając realne zagrożenie, wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń. Uszło też uwadze organu, iż wniosek skarżącego został uprawdopodobniony całym łańcuchem zdarzeń, które miały miejsce, a nie pojedynczymi incydentami. Nie można też było podzielić oceny organu w przedmiocie czynności i działań, jakie podjął skarżący, które miały na celu eliminację zagrożenia. Zabezpieczenie przez skarżącego siedziby firmy (systemami antynapadowymi, przemysłową telewizją, oknami kuloodpornymi) organ zakwalifikował jako nic nie znaczące działania, kwitując to twierdzeniem, że były to działania nieproporcjonalne w stosunku do zabezpieczenia rodziny, tj. uzbrojenia żony w gaz łzawiący i wyposażenie domu w dodatkowy telefon. W ocenie Sądu, takie profesjonalne i zapewne ekonomicznie kosztowne zabezpieczenie firmy mającej siedzibę w małej miejscowości na [...], w rejonie, jak twierdzi organ, w którym nie występuje podwyższone zagrożenie przestępczością, już samo przez się przemawia za tym, że zagrożenie jakie odczuwa skarżący musi być realne i rzeczywiste, a nie hipotetyczne. Zdaniem Sądu, organ zaniechał rozważań i oceny, dlaczego w tak małej miejscowości z niskim wskaźnikiem przestępczości, właściciel firmy podejmuje profesjonalne działania zabezpieczające zarówno obiekt (siedzibę firmy), jak i dom. Organ nie ocenił i nie odniósł się, przez pryzmat "uzasadnionej obawy", do całokształtu działań w zakresie zabezpieczenia rodziny skarżącego, takich jak dodatkowy telefon, gaz łzawiący (dla żony). Nie wyjaśnił dlaczego i po co skarżący podjął te działania, a w szczególności, w związku z jakimi okolicznościami. Reasumując, Sąd uznał, że organ w sposób dowolny i wybiórczy, w ramach swojego imperium władzy, ocenił przedłożony przez wnioskodawcę materiał dowodowy. Ponownie rozpoznając sprawę, wnikliwie i wszechstronnie, organ obowiązany będzie ocenić dowody złożone przez skarżącego oraz zebrane przez sam organ w toku postępowania o wydanie pozwolenia na broń. Oceny tej dokona w kontekście realności obawy skarżącego o bezpieczeństwo swoje i rodziny. Ponadto organ oceni też, czy obawy te uznać należy za wyłącznie hipotetyczne. Weźmie również pod uwagę fakty, które zaistniały już po wydaniu zaskarżonej decyzji, w tym groźby kierowane w stosunku do skarżącego w 2012 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.