II SA/Wa 2337/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od uchwały w sprawie zamknięcia przewodu doktorskiego oddala skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789) stwierdziła niedopuszczalność odwołania złożonego przez A. M. od uchwały Rady [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie zamknięcia przewodu doktorskiego. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Rada [...] Uniwersytetu [...] na podstawie art. 14 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki zamknęła przewód doktorski A. M. [...] W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu [...]03.2018 r. na posiedzeniu Rady [...] Uniwersytetu [...] D. Z. zgłosiła wniosek o zamknięcie przewodu doktorskiego A. M. Na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora promotor przedstawia przewodniczącemu rady jednostki organizacyjnej rozprawę doktorską wraz ze swoją pisemną opinią. W ocenie Rady wymóg ten nie został spełniony, ponieważ doktorant złożył pracę w dniu [...] lutego 2018 r. do systemu Plagiat i do sekretariatu Dziekana bez opinii i zgody promotora, pomijając także promotora pomocniczego. O fakcie złożenia pracy poinformował promotora drogą elektroniczną, dziękując jednocześnie za współpracę. Rada na podstawie art. 14 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych odmówiła wyznaczenia recenzentów i przyjęcia rozprawy doktorskiej oraz dopuszczenia jej do publicznej obrony z uwagi na niespełnienie kryteriów stawianych pracom doktorskim. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. A. M. wniósł odwołanie na powyższą uchwałę do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów stwierdziła niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W uzasadnieniu postanowienia Komisja wskazała, że uchwała w swej podstawie prawnej powoływała art. 14 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, a doktorant, zgodnie z treścią pouczenia uchwały, złożył odwołanie do Centralnej Komisji. Komisja stwierdziła jednak, że jej kompetencje w sprawach doktorskich i habilitacyjnych są enumeratywnie określone w art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, z którego wynika, że rozpatruje ona jedynie odwołania od negatywnych uchwał rady wydziału podejmowanych na kolejnych etapach postępowania doktorskiego, czy habilitacyjnego. Zgodnie ze wskazanym przepisem odwołanie do Centralnej Komisji od uchwał Rady w sprawie przewodów doktorskich dotyczy uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 ustawy. Odwołanie do Centralnej Komisji od uchwał Rady w sprawie zamknięcia przewodu doktorskiego (art. 14 ust. 4 ustawy) nie jest objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy. Rozpatrzenie odwołania nie pozostaje zatem w kompetencji Komisji. Centralna Komisja nie jest także organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 157 § 1 K.p.a., więc nie jest także organem właściwym do rozpoznania odwołania w trybie K.p.a. Ponieważ w zakresie uchwał rady w sprawie zamknięcia przewodu doktorskiego nie ma organu wyższego stopnia, doktorant może złożyć skargę od uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – ale jedynie po wezwaniu Rady do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 § 4 P.p.s.a. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na wady postanowienia, tj. stwierdzenie, że w podstawie prawnej uchwały Rady powołano art. 14 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, podczas gdy w doręczonej mu uchwale jako podstawę wskazano art. 14 ustawy oraz pominięcie przez Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów fragmentu uchwały o brzmieniu: "na podstawie art. 14 ust. 2 i 3 ustawy (...) o stopniach naukowych (...) odmawia się wyznaczenia recenzentów i przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony z uwagi na niespełnienie kryteriów stawianych pracom doktorskim". W ocenie skarżącego wskazane wady powodują nieważność skarżonego postanowienia z mocy prawa (art. 156 § 1 K.p.a.). Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Komisja podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz dodatkowo wskazała, że w aktach sprawy znajdują się dwa egzemplarze uchwały Rady [...] Uniwersytetu [...] – pierwszy odwołujący się do art. 14 ustawy o stopniach naukowych oraz drugi – do art. 14 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Komisji fakt ten może świadczyć tylko o sposobie działania Rady, nie ma jednak wpływu na meritum orzeczenia i nie wynika z tego zasadnicza wadliwość rozstrzygnięcia Rady. Tytuł i komparycja uchwały są natomiast jednoznaczne – rozstrzygnięcie dotyczyło zamknięcia przewodu doktorskiego, nie zaś odmowy wyznaczenia recenzentów, przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia do publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Fragment wskazany przez skarżącego jako pominięty przez Komisję jest natomiast jedynie częścią uzasadnienia, w którym Rada opisowo wskazywała, dlaczego nie może realizować kolejnych etapów przewodu doktorskiego. W tej sytuacji skarga na obecnym etapie postępowania jest przedwczesna, a same zarzuty skargi są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów stanowił art. 134 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienia się brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się z kolei przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji, bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (vide: A. Wróbel. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer Polska, 2018). Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w postanowieniu z dnia [...] września 2018 r. stwierdziła niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, z powodu niedopuszczalności odwołania wskazując, że jej kompetencje w sprawach doktorskich i habilitacyjnych są enumeratywnie określone w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. u. z 2017 r. poz. 1789 ze zm.), z którego wynika, że rozpatruje ona jedynie odwołania od negatywnych uchwał rady wydziału podejmowanych na kolejnych etapach postępowania doktorskiego, czy habilitacyjnego. Zgodnie ze wskazanym przepisem odwołanie do Centralnej Komisji od uchwał Rady w sprawie przewodów doktorskich dotyczy uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 ustawy. Odwołanie do Centralnej Komisji od uchwał Rady w sprawie zamknięcia przewodu doktorskiego (art. 14 ust. 4 ustawy) nie jest natomiast objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Sądu z powyższą oceną dokonaną przez Centralną Komisję należy się w pełni zgodzić. Znajduje ona oparcie w powołanych przepisach ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz w utrwalonych poglądach orzecznictwa (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 942/09; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 299/15 – publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora, a także promotora pomocniczego, w przypadku jego udziału w przewodzie; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej; 5) nadania stopnia doktora. Z przepisu art. 21 ust. 1 zd. 1 ww. ustawy wynika natomiast, że jedynie od odmownych uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego, może wnieść odwołanie do Centralnej Komisji, za pośrednictwem właściwej rady w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Uchwała nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Rady [...] Uniwersytetu [...] nie należy do zamkniętego katalogu uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11 ww. ustawy. W uchwale tej powołano wprawdzie art. 14 ustawy bez wskazania konkretnego ustępu, jednak z jej treści jednoznaczne wynika, że rozstrzygnięcie zawarte w tej uchwale dotyczyło zamknięcia przewodu doktorskiego A. M. [...], nie zaś odmowy wyznaczenia recenzentów, przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia do publicznej obrony rozprawy doktorskiej, jak sugeruje w skardze skarżący. Organ słusznie podniósł w odpowiedzi na skargę, że fragment uchwały wskazany przez skarżącego jako pominięty przez Centralną Komisję jest jedynie częścią jej uzasadnienia, w którym Rada opisowo wskazywała, dlaczego nie może realizować kolejnych etapów przewodu doktorskiego. Pouczenie zawarte w tej uchwale było zatem błędne, gdyż od uchwały o zamknięciu przewodu doktorskiego, jako nie wymienionej w art. 14 ust. 2, a odrębnie wymienionej w ust. 4 art. 14 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, nie przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji na podstawie art. 21 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym, organ prawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez A. M. od uchwały Rada [...] Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Należy jednocześnie zaznaczyć, że na uchwałę Rady [...] Uniwersytetu [...] w przedmiocie zamknięcia przewodu doktorskiego, jako na akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, skarżący mógł wnieść skargę do właściwego miejscowo sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.