II SA/Wa 236/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi L.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako "K.p.a."), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zwolnienia L.K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 z późn. zm., dalej jako "ustawa o Policji"). Organ przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że pismem z dnia [...] października 2012 r. Zastępca Prokuratora Apelacyjnego w P. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o prowadzeniu śledztwa w sprawie przyjęcia, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy przez funkcjonariuszy Policji w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 Kk w zw. z art. 12 Kk oraz w sprawie udzielenia, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy funkcjonariuszom Policji w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. o przestępstwo z art. 229 § 1 i 3 Kk w zw. z art. 12 Kk. W ramach tego postępowania, w dniu [...] października 2012 r., prokurator Prokuratury Apelacyjnej w P. postawił [...] L.K. - policjantowi Zespołu Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w P. - zarzut tego, że w dniu [...] października 2011 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszem A. K., w związku z pełnieniem funkcji publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w P., przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, związanych z wystawieniem mandatu karnego w związku ujawnionym, w przebiegu prowadzonej kontroli drogi wykroczeniem drogowym, określonym w art. 92a Kw, a polegającym na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości, za które to wykroczenie groziła kara grzywny od 400 do 500 zł, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 Kk. Nadto ww. policjantowi postawiono zarzut tego, że w dniu [...] listopada 2011 r. w miejscowości N., działając wspólnie i w porozumieniu z funkcjonariuszami P. Z. i P. W., w związku z pełnieniem funkcji publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w P., przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie 400 zł w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, związanych z wystawieniem mandatu karnego w związku z ujawnionym w przebiegu prowadzonej kontroli drogowej wykroczeniem drogowym, określonym w art. 92a ust. 6 w zw. z ust. 1 zał. nr 3 - 1.1 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007. Nr 125. poz. 874) a polegającym na wykonywaniu usług transportowych bez wymaganej licencji, za które to wykroczenie groziła kara grzywny w wysokości do 8000 zł, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 Kk. Jednocześnie prokurator zastosował środki zapobiegawcze w postaci zakazu opuszczania kraju połączonego z zakazem wydania paszportu, poręczenia majątkowego w wysokości 5000 zł oraz zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia L.K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Realizując obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji organ I instancji wystąpił do przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji. W odpowiedzi na powyższe, przewodniczący ww. związku wyraził pisemną opinię, w której poinformował, że charakter czynów zarzucanych funkcjonariuszowi przez prokuraturę jest bardzo poważny i wpływa negatywnie na wizerunek [...] policjantów i całej formacji, lecz na obecnym etapie nie czuje się on upoważniony dokonać oceny tych czynów. W dniu [...] października 2012 r. L.K. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego i oświadczył, że nie wnosi żadnych uwag. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. zwolnił L.K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od rozkazu organu I instancji funkcjonariusz reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozkazowi pełnomocnik zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz nieumożliwienie stronie przed wydaniem decyzji administracyjnej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w wyniku wydania rozkazu personalnego w dniu [...] października 2012 r., tj. dzień przed wyznaczonym terminem na zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz jego doręczenie do rąk własnych w tym samym dniu, na który został wyznaczony termin do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie oraz poprzez formalną wadliwość zawiadomienia art. 61 § 4 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony przez organ I instancji o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego - naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który nie umożliwiał zwolnienie ze służby w Policji art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności. Po przedstawieniu ww. stanu faktycznego sprawy, przechodząc do oceny sprawy, organ odwoławczy podniósł, że podstawę materialnoprawną zwolnienia funkcjonariusza ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wyjaśnił, że pojęcie ważny interes służby jest pojęciem bliżej nieokreślonym, jednak z praktyki organu wynika, że będzie on oznaczał sytuacje, w których w ocenie przełożonego, funkcjonariusz nie będzie mógł pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, a nie będzie istniała inna podstawa prawna do zwolnienia ze służby. Pozostawanie pod zarzutem przyjęcia korzyści majątkowej w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in., że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też w świetle powyższego należało stwierdzić, że nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Następnie Komendant Główny podniósł, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien również unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że odwołujący się jest jednym z [...] policjantów Wydziału Ruchu Drogowego KWP w P., którzy zostali zatrzymani w trybie procesowym i którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z. art. 228 § 3 Kk. Przedmiotowe śledztwo prowadzone jest w Wydziale V do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Apelacyjnej w P., zostało ono wszczęte w oparciu o materiały z czynności operacyjnych zgromadzonych przez Wydział w P. Zarządu 1 Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji. Jak wynika z materiałów uzyskanych z Prokuratury, z uwagi na wielość ujawnionych zdarzeń, proceder ten miał nagminny charakter, a nadto zmierzał do permanentnego pozyskiwania korzyści majątkowych. Z racji zatem, że sprawa prowadzona jest w wyspecjalizowanej komórce prokuratury wysokiego szczebla wnosić należy, iż ma ona szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ponadto koniecznym jest zauważenie, że postępowanie jest prowadzone na podstawie materiałów z czynności operacyjnych zgromadzonych i przekazanych przez Biuro Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji. Podejrzenie popełnienia przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej przez odwołującego się nie wynika zatem z gołosłownych oskarżeń osoby postronnej, która mogłaby kierować się chęcią odwetu lub osiągnięcia innej korzyści, lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną powołaną do przeciwdziałania przestępczości w Policji. Trudno w tej sytuacji oczekiwać od organów Policji, aby z jednej strony prowadziły aktywną walkę z korupcją w Policji, z drugiej zaś strony nie dążyły do szybkiego usunięcia ze służby podejrzewanych o ten proceder funkcjonariuszy. Należy też przypomnieć, że jak wynika z postanowienia z dnia [...] października 2012 r. o zastosowaniu wobec L.K. środków zapobiegawczych, wymieniony policjant przesłuchany w charakterze podejrzanego przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Podkreślić trzeba również negatywny wydźwięk medialny dotyczący zachowania odwołującego się, w różnego rodzaju środkach masowego przekazu. Dlatego też pozostawienie wymienionego w służbie w Policji jest niemożliwe, gdyż mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów. W ocenie organu odwoławczego w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia odwołującego się ze służby. Organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. nie przekraczając granic uznania administracyjnego. Organ wyjaśnił przy tym, odnosząc się do zarzutów odwołującego się, że nie każde naruszenie art. 10 K.p.a. stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Zarzut naruszenia tego przepisu może bowiem odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że powyższe uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zwolnienie policjanta nastąpiło również zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności organ stwierdził, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie koliduje w jakimkolwiek stopniu z obowiązującą w postępowaniu karnym zasadą domniemania niewinności, natomiast jej zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym na wskazanej wyżej podstawie prawnej, stanowiłoby zaprzeczenie idei tego przepisu. Do zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 nie jest wymagana przesłanka prawomocnego wyroku sądu skazującego za popełnienie zarzucanego funkcjonariuszowi przestępstwa, bowiem ustawodawca w sposób jednoznaczny wyodrębnił owe podstawy zwolnienia. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie też nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności mając na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L.K. (dalej jako "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie: Art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który nie uzasadniał utrzymania w mocy rozkazu personalnego nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2012 r. z uwagi na uchybienia materialno-proceduralne przy jego wydawaniu, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym i prawnym, który uzasadniał jego zastosowanie, tj. uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2012 r. wobec naruszeń przepisów proceduralnych oraz przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji. Art. 7 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w zakresie prowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. Art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej, w którym, pomimo wskazania faktów, nie przedstawiono dowodów, na których oparto się, wydając określone rozstrzygnięcie. Art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie jako fakultatywnej podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby bez zbadania czy istnieją inne, bardziej odpowiednie podstawy ustawowe. Art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2012 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że w sytuacji, kiedy rozkaz personalny zostaje wydany dzień przed terminem zapoznania się z aktami sprawy, a doręczony do rąk własnych tego samego dnia, w którym wyznaczony został stronie termin na zapoznanie się z materiałem dowodowym, budzi zasadne wątpliwości realna możliwość wypowiedzenia się strony co do dowodów, materiałów i żądań. W zaistniałej sytuacji oczywistym jest, że organ I instancji w żaden sposób nie był w stanie uwzględnić nawet ewentualnego oświadczenia strony oraz nie dał jej czasu na ustosunkowanie się, ponieważ decyzja o rozkazie zapadła w strukturach Komendy Wojewódzkiej Policji w P. znacznie wcześniej. Przy tym wyznaczenie terminu na zapoznanie się z całością materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie i umożliwienie wypowiedzenia się co do nich, miało wyłącznie charakter fikcyjny, co powoduje, iż nie spełnia ono dyspozycji art. 10 K.p.a., powodując naruszenie przez organ I instancji wskazanego przepisu prawa. Utrzymanie zaś w mocy argumentacji poczynionej przez organ I instancji w postępowaniu odwoławczym powoduje naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa. Nie jest zasadnym ograniczenie się przez organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym wyłącznie do powołania wyników postępowania dowodowego prowadzonego w ramach postępowania w sprawie innej, tj. na gruncie postępowania karnego. Również zaznajomienie strony z dowodami zebranymi w ramach innego postępowania, także karnego, nie zwalnia organu z obowiązku zaznajomienia strony z tymi dowodami w trakcie postępowania administracyjnego. Bez znaczenia dla prowadzenia niniejszego postępowania pozostaje powoływana przez organ odwoławczy okoliczność, że skarżący jest jednym z wielu funkcjonariuszy, którym postawiono zarzuty karne, ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa indywidualna. Przywołanie publikacji ze środków masowego przekazu nie konkretyzuje zaś jakie mają one znaczenie dla przedmiotu postępowania w sprawie. Autor skargi zauważył, że w momencie doręczenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, skarżący pozostawał na zwolnieniu lekarskim, co uniemożliwiło jego skuteczne zwolnienie ze służby. Stosunki prawne, w ramach których świadczona jest służba, są oparte na tej samej koncepcji prawnej co stosunek pracy. Nie istnieją więc powody, dla których nie można poddawać stosunków służbowych regulacji prawa pracy. Zgodnie zaś z art. 41 Kodeksu pracy, nie można rozwiązać stosunku pracy za wypowiedzeniem w czasie usprawiedliwionej nieobecności, jeżeli nie upłynął okres uprawniający do rozwiązania go bez wypowiedzenia. W konkluzji skargi powołując się na mającą zastosowanie również w niniejszej sprawie zasadę domniemania niewinności wskazano, że dopóki wina skarżącego nie zostanie udowodniona prawomocnym wyrokiem skazującym, dopóty nie będzie możliwym zwolnienie go ze służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "może zwolnić" wskazuje, że organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. Wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r. III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31). Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA dnia 27 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 553/07 LEX nr 447276). Zgodzić się należy z organem Policji, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem przyjęcia korzyści majątkowej w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Sam bowiem fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służbę w Policji może bowiem pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Nie do pogodzenia jest więc realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać też wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący jest jednym z kilkunastu policjantów Wydziału Ruchu Drogowego KWP w P., którzy zostali zatrzymani w trybie procesowym i którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z. art. 228 § 3 Kk. Sprawa prowadzona jest zaś w wyspecjalizowanej komórce prokuratury wysokiego szczebla co oznacza, że ma ona szczególnie duży ciężar gatunkowy. Podejrzenie popełnienia przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej przez skarżącego jak słusznie zauważył organ, nie wynika zatem z gołosłownych oskarżeń osoby postronnej, która mogłaby kierować się chęcią odwetu lub osiągnięcia innej korzyści, lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną powołaną do przeciwdziałania przestępczości w Policji. Zgodzić się należy z organem, że prowadząc aktywną walkę z korupcją w Policji, należy dążyć do szybkiego usunięcia ze służby podejrzewanych o ten proceder funkcjonariuszy. Nie bez znaczenia przy tym jest zaś fakt, że skarżący będąc przesłuchany w charakterze podejrzanego przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. W ocenie Sądu w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego się ze służby. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia. Tym samym, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nie naruszył zaś art. 138 K.p.a Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd w pełni podziela pogląd organu odwoławczego, że nie każde naruszenie ww. przepisu stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Sąd może zaś uchylić decyzję administracyjną jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia tego przepisu mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że powyższe uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie wykazał zaś jakich czynności nie mógł wykonać przed wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby przez organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". Bezsprzecznym jest, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie karne o czyny ścigane z oskarżenia publicznego, tj. przyjęcia korzyści majątkowych w zamian za odstąpienie od wykonania czynności służbowych. Powyższe oznacza, że zachodzi wątpliwość, co do spełniania przez skarżącego wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust 1 ustawy o Policji, cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Należy również zauważyć, że powyższa sprawa została szeroko nagłośniona w mediach, a jej negatywny wydźwięk społeczny godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ faktycznie oparł decyzję o zwolnieniu jedynie na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym. Zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bowiem bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W niniejszej sprawie organ przywołuje fakt postawienia skarżącemu zarzutów, jednak nie stwierdza, czy skarżący popełnił zarzucany mu czyn czy też nie, bowiem kwestia ta nie należy do jego kompetencji. Okoliczność prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego jest zaś wskazana przez organ jako fakt, który nie może pozostać niezauważony. Bez względu na jego wynik, już teraz, negatywny wydźwięk społeczny tej sprawy, podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Należy podkreślić, iż Policja jako szczególna formacja podlega wyjątkowym wymaganiom i jest uważnie obserwowana przez społeczeństwo, co powoduje konieczność dyscyplinowania policjantów i szczególnego dbania o prawidłowość własnego postępowania. W związku z powyższym, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz art. 42 Konstytucji RP, tj. zasady domniemania niewinności. Zwolnienie policjanta nastąpiło również bez naruszenia innych przepisów ustawy o Policji, w szczególności art. 43 ust. 3, bowiem nastąpiło po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Nie zasługuje zaś na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 41 Kodeksu pracy, bowiem nie ma on zastosowania w stosunkach służbowych jakim podlegają funkcjonariusze Policji, a jedynie w stosunkach pracy. Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły wymienionych przez skarżącego przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.