II SA/Wa 236/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop dodatkowy oddala skargę Komendant [...] Policji decyzją z [...] grudnia 2024 r. nr [...], na podstawie 138 § 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) oraz art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania B.O., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] października 2024 r. nr [...] o odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop dodatkowy za lata 2008 - 2019 z wyłączeniem roku 2010 za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 115a ustawy o Policji, ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Kwestia ustalenia współczynnika ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy została poruszona dodatkowo w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610). Do powyższej kwestii odnosi się także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Wyjaśnił, że ww. przepisy dotyczą sposobu obliczania należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a nie samego prawa do urlopu, czy też prawa do naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu, w przypadku jego niewykorzystania. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy jest "zastępczą formą" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawną i faktyczną niemożliwość realizacji tych świadczeń w naturze. Innymi słowy, po ustaniu stosunku służbowego, prawo do urlopu przekształca się w świadczenie pieniężne, będące, jak sama nazwa wskazuje, jego ekwiwalentem. Obowiązek wypłaty obciąża Policję (pracodawcę), w sytuacji, kiedy w czasie służby w tej formacji funkcjonariusz nabył powyższe uprawnienia, a z powodu wykonywania obowiązków służbowych nie mógł zrealizować ich w naturze. Stanowisko takie wyrażone zostało również w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, zgodnie z którym "użycie przez ustawodawcę słowa ekwiwalent na oznaczenie świadczenia pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy uzasadnia wniosek, że chodzi o równowartość niewykorzystanych (a więc wcześniej przyznanych) urlopów.". Skoro zatem pod pojęciem ekwiwalentu w języku polskim rozumie się "odpowiednik" lub "równoważnik" czegoś, to "ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop" należy rozumieć jako kategorię bezpośrednio zdeterminowaną kategorią "niewykorzystanego urlopu", którego ekwiwalent ma być "równoważnikiem". W toku postępowania organ ustalił, że kwestia przyznania B.O. prawa do płatnego urlopu dodatkowego za rok 2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019 z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia była rozpatrywana w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane raportem B.O. z dnia [...] marca 2019 r., którym zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji [...] o naliczenie dodatkowego urlopu płatnego za lata 2008-2019 z wyłączeniem roku 2010, w związku z pełnieniem służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, podczas prowadzenia zajęć z [...] . Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z [...] lutego 2022 r. nr [...] zwolnił B.O. ze służby w Policji [...] lutego 2022 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby. Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z [...] lipca 2022 r. nr [...] odmówił B.O. przyznania prawa do płatnego urlopu dodatkowego za lata 2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018 i 2019 z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. Na skutek złożonego przez stronę odwołania, Komendant [...] Policji decyzją z [...] października 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W wyniku złożonej przez stronę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2200/22 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] lipca 2022 r. nr [...], umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok stał się prawomocny 23 lutego 2024 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że z uwagi na zwolnienie B.O. ze służby w Policji, wystąpiła bezprzedmiotowość przedmiotowa (brak przedmiotu postępowania), gdyż płatny urlop dodatkowy można przyznać tylko policjantowi. Z racji ustania stosunku służbowego [...] lutego 2022 r. brak jest możliwości prowadzenia postępowania przez organ Policji i rozstrzygania w sprawie płatnego urlopu dodatkowego. Ponadto Sąd podkreślił, że tylko w przypadku niewykorzystania w naturze przyznanego w służbie płatnego urlopu dodatkowego B.O. przysługiwałoby świadczenie w postaci ekwiwalentu pieniężnego za ten niewykorzystany urlop. Zaznaczył, że postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2200/22 nie dotyczyło wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, lecz przyznania prawa do urlopu dodatkowego osobie zwolnionej ze służby, a więc nieposiadającej przymiotu niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wnioskiem z [...] marca 2024 r. B.O. zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji [...] o wypłatę ekwiwalentu z tytułu urlopu dodatkowego za lata 2008-2019 z wyłączeniem roku 2010 za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, który to urlop, pomimo prowadzonego postępowania administracyjnego, do dnia zwolnienia go ze służby w Policji, nie został udzielony. Z treści pisma wynika, że wniosek wystosowano w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2200/22. W ocenie Komendanta [...] Policji, skoro zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 2200/22, uchylono zapadłe w pierwszej oraz drugiej instancji decyzje w sprawie odmowy przyznania B.O. prawa do urlopu dodatkowego, a postępowanie umorzono z uwagi na jego bezprzedmiotowość bezspornym pozostaje, że wymieniony nie nabył prawa do urlopu dodatkowego. Zatem ekwiwalent, który jako substytut urlopu dodatkowego powinien odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze, nie może zostać wypłacony, a nawet naliczony w sytuacji, kiedy strona nie nabyła do takiego urlopu prawa. Stąd też Komendant Rejonowy Policji [...], wobec jednoznacznego ustalenia, że B.O. nie nabył prawa do urlopu dodatkowego za lata 2008 - 2019 z wyłączeniem roku 2010 za pełnienie służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, prawidłowo odmówił mu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego z tego tytułu. Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez stronę w odwołaniu Komendant [...] Policji stwierdził, że dotyczą one w całości kwestii związanych z przyznaniem prawa do płatnego urlopu dodatkowego, które były rozpoznawane w odrębnym postępowaniu, zakończonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podczas gdy samo odwołanie dotyczy decyzji o odmowie wypłaty ekwiwalentu za urlop dodatkowy. Zarówno kwestie związane z powołaniem przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych komisji do oceny warunków uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego, rzetelnością zebrania materiału dowodowego w zakresie warunków panujących na strzelnicach, jak i niezastosowanie przepisów dotyczących przyznania stronie płatnego urlopu dodatkowego, nie mają znaczenia dla przedmiotowego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżony rozkaz personalny organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy decyzji administracyjnej określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., zarówno co do wskazania podstawy prawnej, jak i uzasadnienia prawnego i faktycznego zapadłego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.O. zakwestionował decyzję z [...] grudnia 2024 r. nr [...] uznając ją za krzywdzącą i wniósł o: 1. jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji, 2. zastosowanie art. 60 Konstytucji RP i dopuszczenie do materiału dowodowego badania strzelnic wykonywanych przez Komendę [...] Policji mając na względzie, że Komenda [...] Policji jaki Komenda Rejonowa Policji [...] korzystały z tych samych obiektów strzelnic celem przeprowadzenia szkoleń i egzaminów strzeleckich dla funkcjonariuszy Policji, wykonywały te same numery strzelań (określone w danym roku), gdzie Komenda [...] Policji posiadała pełną wiedzę na temat panujących tam warunków, w szczególności, iż funkcjonariusze Wydziału [...] K[...]P - [...] otrzymywali urlopy dodatkowe prowadząc strzelania na tych samych obiektach co on, a zatem można byłoby skorzystać z tych danych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, biorąc pod uwagę fakt, że Komenda Rejonowa Policji [...] pomimo obligatoryjnego obowiązku nie dokonywała badań strzelnic w latach 2008 - 2019, co przekreślało możliwość starania o urlop dodatkowy płatny do którego miałby prawo, gdyby pracodawca dopełnił spoczywających na nim obowiązków i przeprowadził badania strzelnic, 3. naprawienie szkody od Komendy Rejonowej Policji [...] tj. rekompensaty finansowej o równowartości dodatkowego urlopu płatnego, o który mógłby wystąpić, gdyby pracodawca wykonał obligatoryjne obowiązki wykonania badania strzelnicy (równowartość 9 dni roboczych za każdy rok w okresie czasu od 2008 - 2019 r. z pominięciem 2010 r.), lub uznanie zasadności do ubiegania się we właściwym Sądzie od Komendy Rejonowej Policji [...] rekompensaty pieniężnej o równowartości urlopu dodatkowego płatnego, który mógłby uzyskać podczas służby w Policji, gdyby pracodawca wykonał ciążące na nim obowiązki, 4. uznanie, że przez zaniechania Komendanta Rejonowego Policji [...] w kwestii niewykonywania obligatoryjnych obowiązków związanych z przeprowadzeniem badań strzelnic w latach 2008 – 2019, na których to wykonywane były zajęcia i egzaminy strzeleckie dla policjantów KRP [...], KP [...] i KP [...] nie miał możliwości starać się o przyznanie dodatkowego urlopu płatnego, podczas służby w Policji, a obecnie o wypłatę rekompensaty pieniężnej, 5. uznanie, że nastąpiło narażenie jego życia i zdrowia poprzez niekierowanie go na badania m.in. z zakresu ołowiu w organizmie w terminach nakreślonych przepisami prawa co może wywoływać określone skutki również po odejściu ze służby w Policji, 6. uznanie, że zaniechanie ze strony pracodawcy uniemożliwiło mu ubieganie się o dodatkowy urlop, od którego uzależnione były badania strzelnicy (obligatoryjny obowiązek pracodawcy), natomiast obecnie organ kwestionuje wypłatę rekompensaty finansowej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie, tj.: 1. art. 84 i art. 86 ustawy o Policji w zw. z § 12 ust. 1 pkt. 2 lit e i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2023 r. poz. 2213), poprzez ich niezastosowanie i nieprzyznanie ekwiwalentu pieniężnego za płatny urlop dodatkowy w wymiarze 9 dni roboczych w związku z pełnieniem służby w charakterze instruktora strzelań policyjnych w latach 2008 - 2019 z wyłączeniem 2010 r. w warunkach narażenia na uciążliwy hałas, 2. § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie i niepowołanie w latach 2008 - 2019 z wyłączeniem 2010 r. komisji, o której mowa we wskazanym przepisie, mimo że w Komendzie [...] Policji były powoływane takie komisje, a funkcjonariusze otrzymywali należny im urlop dodatkowy, w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 lit. e rozporządzenia jako instruktorzy strzelectwa, 3. art. 7. art. 77 § 1, art 75 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wszechstronny, wyczerpujący i rzetelny postępowania wyjaśniającego/dowodowego, w tym niezebranie kompletnego materiału dowodowego, którym dysponował organ, w zakresie warunków panujących na strzelnicach (oceny komisji), które były wykorzystywane do prowadzenia obowiązkowych strzelań, w tym przez niego prowadzonych, mając na względzie, że to Komenda Główna Policji określała jakie numery strzelań będą obowiązywały w danym roku, a informacje przekazywane przez funkcjonariuszy Wydziału [...] Komendy [...] Policji wskazywała obiekty, na których będą strzelania i ustalała harmonogram szkoleń, posiadała zatem pełną wiedzę na temat panujących tam warunków, w szczególności, iż funkcjonariusze Wydziału [...] K[...]P - [...] otrzymywali urlopy dodatkowe prowadząc strzelenia na tych samych obiektach co on, a zatem można było skorzystać z tych danych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, 4. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji bez wyjaśnienia podstawy prawnej co utrudniło polemikę. W uzasadnieniu skarżący odwołał się do przepisów regulujących kwestie związane z przyznaniem urlopu dodatkowego, a w szczególności związanych z obowiązkiem corocznego powoływania komisji w celu ustalenia występowania warunków uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia policjantów upoważniających do udzielenia urlopu dodatkowego. Podniósł także, że wobec wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a zatem ustalenia stanu faktycznego sprawy, organy Policji błędnie zastosowały przepisy materialne uznając, iż skarżący nie spełnia wymogów uzasadniających przyznanie płatnego urlopu dodatkowego, a przez to brak jest podstaw do wypłaty ekwiwalentu za taki urlop. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym obowiązującym w dacie jej wydania. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej jako P.p.s.a.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 P.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 P.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Ustanowiona w art. 153 P.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. To bezwzględne związanie oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchylenie się temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia aktu wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Kluczowe w sprawie, z punktu widzenia oceny zasadności wniosku skarżącego, pozostaje to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2200/22 uchylił decyzję Komendanta [...] Policji z [...] października 2022 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania B.O. prawa do płatnego urlopu wypoczynkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia i umorzył postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, iż "Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatnego urlopu dodatkowego w związku z pełnieniem służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia pełniąc służbę w Wydziale [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. W toku postępowania administracyjnego zainicjowanego tym wnioskiem doszło do zmiany stanu faktycznego, która spowodowała zmianę jego sytuacji prawnej, gdyż z dniem 7 lutego 2022 r. Skarżący, na mocy rozkazu personalnego KRP [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], został zwolniony ze służby w Policji w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby. W związku z powyższym KRP [...] wydając decyzję w dniu [...] lipca 2022r. nie miał podstaw prawnych do rozstrzygania w przedmiocie przyznania Skarżącemu płatnego urlopu dodatkowego po ustaniu stosunku służbowego. Jak wynika z powołanych wyżej regulacji, tj. przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia MSW z dnia 19 kwietnia 2014 r. w sprawie urlopów policjantów, o płatnym urlopie dodatkowym przełożony w sprawach osobowych może orzekać tylko w stosunku do policjanta. Skoro Skarżący w dacie wydania decyzji organu I instancji statusu policjanta już nie posiadał, to organ ten zobowiązany był do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, a podstawę tego rozstrzygnięcia powinien stanowić art. 105 § 1 k.p.a.". Powyższe oznacza, iż czasie pełnienia służby w Policji skarżący nie nabył prawa do urlopu dodatkowego za lata 2008 – 2019 z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, zaś prawa do przedmiotowego urlopu nie można ustalać po rozwiązaniu z funkcjonariuszem stosunku służbowego. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 83a ust. 1. Jak wynika z powyższego przepisu prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest świadczeniem zamiennym względem wykorzystania urlopu w naturze. W pierwszej kolejności funkcjonariusz powinien wykorzystać urlop w naturze, w celu wypoczynku, regeneracji sił, ochrona zdrowia. Prawo do urlopu ma zatem charakter osobisty. Zwolnienie się pracodawcy z obowiązku udzielenia urlopu w naturze przez zapłatę w to miejsce ekwiwalentu pieniężnego w innych sytuacjach niż przewidziane prawem jest niedopuszczalne. Wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy funkcjonariusz nie może już fizycznie wykorzystać urlopu do czasu ustania stosunku służbowego, np. w okresie wypowiedzenia. Dopiero wówczas prawo do urlopu w naturze przekształca się w prawo do świadczenia ekwiwalentnego, świadczenia pieniężnego. Innymi słowy prawo do ekwiwalentu pieniężnego nie ma samodzielnego bytu, bez wcześniejszego nabycia prawa do urlopu. Skoro zatem skarżący w trakcie pełnienia służby nie nabył prawa do dodatkowego urlopu, a prawa tego nie można mu ustalić po rozwiązaniu stosunku służbowego (patrz wiążący wyrok WSA w Warszawie z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2200/22), to jego żądanie naliczenia i wypłaty przedmiotowego świadczenia nie jest zasadne. Z powyższych względów nie są istotne dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy wnioski zawarte w skardze, w szczególności odnoszące się do zaniedbań Komendanta Rejonowego Policji [...] w kwestii dokonywania przeglądów [...] w latach 2008 – 2019. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w skardze kierując się dyspozycją art. 106 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kierując się tymi wskazówkami Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z badania przeglądów [...] dokonanych we wskazanym okresie przez Komendanta [...] Policji. Reasumując, zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja nie naruszają prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również podstaw dla uznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów formalnoprawnych bowiem organy zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, jak też dokonały prawidłowej jego oceny, czemu dały wyraz w sporządzonych uzasadnieniach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.