II SA/Wa 2388/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi W. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę W. G. (dalej także, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Głównego Policji (dalej jako: Komendant lub organ) z dnia [...] października 2023 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także, jako: organ I instancji) nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] września 2023 r . W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant wskazał, że Komendant Miejski Policji w [...], wnioskiem z dnia 6 czerwca 2023 r., zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie skarżącego policjanta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komisariatu [...] Policji w [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku Komendant Miejski Policji w [...] wskazał, że w dniu 5 czerwca 2023 r. do Komendy Miejskiej Policji w [...] wpłynęło postanowienie z Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., sygn. akt [...], o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 Kodeksu karnego i art. 157 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego. W ocenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych przedstawienie zarzutów karnych rodzi negatywny wydźwięk społeczny i godzi w dobro służby oraz podważa zaufanie społeczne do całej formacji. W związku z powyższym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [[[.] sierpnia 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., powyższą decyzję utrzymał w mocy. Pismem z dnia 9 czerwca 2023 r. organ I instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ponadto organ pouczył policjanta o uprawnieniach i obowiązkach strony związanych z postępowaniem i wezwał zgodnie z art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., organ I instancji dopuścił w przedmiotowym postępowaniu określone w tym postanowieniu dowody z dokumentów. W piśmie z dnia 14 czerwca 2023 r. skarżący wskazał Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w [...] do reprezentowania go w toku przedmiotowego postępowania. Pismem z dnia 16 czerwca 2023 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z prośbą o wydanie opinii. W dniu 22 czerwca 2023 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Wiceprzewodniczącego Sekretarza Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z dnia 21 czerwca 2023 r., w którym wskazano, że zwolnienie skarżącego ze służby jest działaniem przedwczesnym, a przedstawione stronie zarzuty "nie odzwierciedlają stanu faktycznego" przeprowadzonych przez policjanta interwencji. W piśmie z dnia 16 czerwca 2023 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do chwili zakończenia postępowania przygotowawczego, zgodnie z zasadą domniemania niewinności określoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, o przeprowadzenie wskazanych w podaniu dowodów (m.in. dotyczących zdarzeń z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz z dnia [...] lutego 2023 r.), a także wskazał pełnomocnika. Ponadto podaniem z dnia 16 czerwca 2023 r. skierowanym do "organu wyższego stopnia za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]" skarżący działając w imieniu własnym, wniósł o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]"od orzekania w mojej sprawie na podstawie fakultatywnej przesłanki związanej z uprzedzeniem do sprawy i mojej osoby". Zdaniem strony, świadczyły o tym "wszystkie dotychczasowe decyzje w ramach procedury odpowiedzialności zawodowej". Skarżący wyjaśnił, że wobec niego działa dyrektywa, w myśl której każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Komendant Główny Policji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. odmówił wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od udziału w postępowaniu. W dniu 22 czerwca 2023 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęły m.in. postanowienia z Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., sygn. akt [...] o przedstawieniu W. G. zarzutów popełnienia przestępstw: z art. 231 § 1 Kodeksu karnego i art. 157 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego oraz o zastosowaniu wobec W. G. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie dopuścił wskazanych przez stronę w piśmie z dnia 16 czerwca 2023 r. dowodów. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. organ I instancji dopuścił w toczącym się postępowaniu uwierzytelnione kopie dokumentów z postępowania przygotowawczego. Pismem z dnia 27 lipca 2023 r. poinformowano stronę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma. W dniu 7 sierpnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy, wykonując jednocześnie kopie dokumentacji. Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. skarżący wniósł o: 1. wyłączenie się Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z postępowania, 2. umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 K.p.a., gdyż "nie można karać dwukrotnie za to samo", a ponadto postępowanie narusza zasadę domniemania niewinności, 3. zawieszenie postępowania do chwili rozstrzygnięcia postępowań karnych z zawiadomień złożonych w [...] Prokuraturze Okręgowej w dniu 5 sierpnia 2023 r., 4. przeprowadzenie wskazanych w tym piśmie dowodów, w tym wnioskowanych wcześniej przez skarżącego, a także przesłuchanie wymienionego w charakterze strony. Do powyższego podania pełnomocnik załączył zawiadomienia z dnia 3 sierpnia 2023 r. i z dnia 4 sierpnia 2023 r. "o czynach zabronionych ściganych z urzędu", a także płytę DVD z zamieszczonym na niej fragmentem nagrania z kamer nasobnych policjantów, na którym, zdaniem pełnomocnika, widać moment pokrzywdzenia skarżącego przez A. S. w dniu [...] lutego 2023 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...] , na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił W. G. w czynnościach służbowych od dnia 6 sierpnia 2023 r. do dnia 5 września 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w O., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2023 r. Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2023 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ I instancji zwolnił W. G. ze służby w Policji z dniem [...] września 2023 r. Rozstrzygnięciu, zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast zostało ono doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 4 września 2023 r. Od tego rozkazu personalnego skarżący odwołał się (pisma z dnia 14 września 2023 r. oraz z dnia 15 września 2023 r.). Zaskarżonym rozkazem personalnym Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Komendant w pierwszej kolejności odniósł się do wniosku skarżącego o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Wskazał, że wniosek z dnia 7 sierpnia 2023 r. był kolejnym wnioskiem o wyłączenie tego organu. Organ I instancji do kolejnego wniosku odniósł się w rozkazie personalnym z dnia [...] sierpnia 2023 r., szczegółowo uzasadniający podstawy do jego nieuwzględnienia. Komendant Główny Policji podzielił to stanowisko, dostrzegając jednak naruszenie przepisów prawa polegające na formalnym nierozpoznaniu wniosku pełnomocnika z dnia 7 sierpnia 2023 r. o wyłączenie organu I instancji, przez organ wyższego stopnia. Stwierdził jednak, że uchybienie to ostatecznie nie miało wpływu na treść wydanego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Jednocześnie w tej sytuacji odniesienie się do argumentów zawartych we wniosku z dnia 7 sierpnia 2023 r. stało się możliwe jedynie na etapie odwoławczym, tym bardziej, że również w złożonych odwołaniach (strony i jej pełnomocnika) zarzuty w tym zakresie się pojawiły. Organ przytoczył treść art. 24 i art. 25 K.p.a. i wyjaśnił, że nie zostały spełnione przesłanki do wyłączenia. W stosunku do osoby piastującej funkcję organu – [...] R. K., nie zaistniała żadna z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia, o których mowa w art. 24 § 1 K.p.a. W szczególności przeciwko wymienionemu nie wszczęto "dochodzenia służbowego, postępowania dyscyplinarnego lub karnego" z powodu prowadzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji. Organ wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności mogących rzutować na bezstronność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Podobnie argumentacja pełnomocnika strony, iż "powstała konieczność wyłączenia wszystkich osób" z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz z Komendy Miejskiej Policji w [...], bowiem osoby te miały dostęp i weryfikowały nagrania z kamer nasobnych policjantów, a sprawom do tej pory nie nadano biegu, nie znajduje uzasadnienia. Organ nie dostrzegł również związku pomiędzy wskazywaną przez skarżącego koniecznością wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [....], a jego twierdzeniami, iż ojcowie osób, w stosunku do których policjant podejmował dwie interwencję, w związku z którymi przedstawione mu zostały następnie zarzuty karne przez prokuratora, to byli funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w [...]. Postępowanie administracyjne, prowadzone było w sposób obiektywny, na podstawie wiarygodnej dokumentacji sporządzonej przede wszystkim przez prokuraturę i w toku tego postępowania organy nie dokonywały żadnych ustaleń w zakresie przebiegu interwencji z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz z dna [...] lutego 2023 r., podobnie jak bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostawały personalia osób biorących udział w tych interwencjach. Dalej Komendant podniósł, że podstawą materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby był art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji odnoszący się do przesłanki "ważnego interesu służby". Organ wyjaśnił zasady stosowania powołanego przepisu i sposób rozumienia wskazanej przesłanki, i uznał, że w tej sprawie zaszły podstawy do zwolnienia skarżącego z Policji. Organ podał, że bezsporne jest, że Prokuratura Rejonowa w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2023 r., sygn. akt [...], przedstawiła skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 Kodeksu karnego i art. 157 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego w związku ze zdarzeniami z dnia [....] stycznia 2023 r. oraz z dnia [...] lutego 2023 r. Ponadto postanowieniem z dnia [....] czerwca 2023 r., sygn. akt [...], zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. W uzasadnieniu asesor Prokuratury Rejonowej w [...] wyjaśnił, że materiał zgromadzony w toku dotychczasowego karnego postępowania przygotowawczego, w postaci zeznań świadków, zebranej dokumentacji z prowadzonych postępowań dyscyplinarnych, oględzin kamery nasobnej, opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez W. G. zarzucanych mu czynów zabronionych. Komendant Główny Policji podkreślił, że przestępstwa, o popełnienie których podejrzany jest skarżący nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Zachowania funkcjonariusza Policji, które prowadzą do przedstawienia mu zarzutów popełnienia dwóch niezależnych czynów zabronionych, obydwu stypizowanych w art. 231 § 1 Kodeksu karnego i art. 157 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego, a więc ściśle związanych z wykonywanymi zadaniami służbowymi, nie tylko dyskredytuje W. G. jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wymieniony jako osoba, która w życiu zawodowym permanentnie styka się z objawami naruszeń przepisów prawa, nie tylko powinna mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej. Powołując się na stanowisko judykatury organ podał, że już "Samo postawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego (...) może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Poszlaka w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast nieposzlakowany - to osoba nieskazitelna, której nie można nic zarzucić przypisać. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii powoduje nie tylko karalność danej osoby. Taki skutek może również wywoływać znalezienie się określonej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2017 r. I OSK 977/16, z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. II SA/Wa 422/13). W ocenie organu, podejrzenie skarżącego o popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 Kodeksu karnego i art. 157 § 2 Kodeksu karnego Kk w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego, sprawia, iż wymieniony niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Tym samym W. G. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie. Skarżący, jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw - tymczasem sam jest podejrzany o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego. Jednocześnie za pozostawieniem skarżącego w służbie nie przemawia jego krótki staż w Policji. Wymieniony został bowiem przyjęty do służby w Policji z dniem [...] lipca 2021 r., a zatem pełnił służbę przygotowawczą. Służba przygotowawcza oznacza zatem, że organy Policji są zobowiązane do szczególnego weryfikowania przydatności funkcjonariusza do służby tak, aby do służby nie trafiały osoby nieodpowiednie, których późniejsza służba mogłaby dezawuować Policję jako instytucję wykonującą zadania w imieniu Państwa. Dlatego też w stosunku do funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej stosowane są szczególnie surowe oceny ich postępowania. Niewątpliwie mogą się zdarzyć przypadki, w których pozytywna ocena wstępna nie zostanie poparta już w toku służby przygotowawczej i z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w omawianej sprawie. Organ dodał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego, a zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o ten przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia. Postępowanie administracyjne rządzi się własnymi zasadami i regułami wynikającymi z ustawy o Policji i Kodeksu postepowania administracyjnego. Odnosząc się do kwestii dowodowej organ wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, organ administracyjny, w przeciwieństwie do postępowania karnego, nie dąży do ustalenia, czy w istocie przestępstwo miało miejsce oraz nie dokonuje oceny prawnokarnej dowodów stanowiących podstawę wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutu popełnienia danego przestępstwa. Czynności te zastrzeżone są wyłącznie dla podmiotu, któremu przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego. To ten podmiot posiada fachową wiedzę w tym zakresie i to on na podstawie dokonanych ustaleń podejmuje decyzje co do zasadności prowadzenia postępowania przygotowawczego albo jego zakończenia na danym etapie. Dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionych skarżącemu zarzutów, czy też rozstrzyganie o jego winie lub niewinności, nie jest i nie byłoby uprawnione. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów, należy bowiem wyłącznie do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu podejrzenia policjanta o popełnienie wskazanego wyżej przestępstwa. W kontekście powyższego organ uznał, że brak jest również podstaw do tego, aby w niniejszym postępowaniu organy odnosiły się do złożonych do Prokuratury Okręgowej w [...] zawiadomień pełnomocnika skarżącego "o czynach zabronionych ściganych z urzędu". Rolą organu administracji, działającego w trybie przepisów K.p.a., nie jest bowiem prawnokarna ocena zachowań poszczególnych osób w trakcie interwencji z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz z dnia [...] lutego 2023 r. W związku z powyższym brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, o co wnosił pełnomocnik w podaniu z dnia 7 sierpnia 2023 r. do chwili rozstrzygnięcia postępowań karnych z zawiadomień złożonych w [...] Prokuraturze Okręgowej w dniu [...] sierpnia 2023 r., czy też do czasu ukończenia toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego, o co wymieniony wnosił w podaniu z dnia 16 czerwca 2023 r. W sprawie nie zaistniała żadna przesłanka z art. 97 § 1 K.p.a., a tym bardziej z art. 98 K.p.a. Postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego. Komendant wyjaśnił też, że brak jest podstaw do umorzenia postepowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. albowiem postępowanie nie stało się w żadnym momencie bezprzedmiotowe. Orzeczenia dyscyplinarne, na które powołuje się pełnomocnik strony i sama strona, wydane w niezakończonym postępowaniu dyscyplinarnym nie mogą stanowić podstawy do uznania, że w omawianej sprawie nie zaistniała przesłanka uzasadniająca zwolnienie policjanta ze służby w Policji. Odnosząc się do kolejnych wniosków dowodowych skarżącego, Komendant wskazał, że nie sposób uznać, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów spowodowałoby wydanie decyzji o innej treści niż dotychczasowa, tym bardziej, że większość wniosków dotyczy ustalenia szczegółów przebiegu interwencji z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz z dnia [...] lutego 2023 r., a pełnomocnik de facto żąda, aby w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym organy dokonywały ustaleń faktycznych istotnych z punktu odpowiedzialności karnej tak policjanta, jak i innych osób biorących w tych interwencjach udział. Jak już natomiast wyjaśniono w niniejszej sprawie organy nie są uprawnione do dokonywania oceny dowodów mających istotne znaczenie w toczącym się postępowaniu karnym. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Dlatego też brak było podstaw do przesłuchiwania policjanta w charakterze strony, bowiem fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia wymienionego ze służby w Policji zostały wyjaśnione ponad wszelką wątpliwość. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 81a K.p.a. Po pierwsze w omawianej sprawie nie występowały żadne wątpliwości co do stanu faktycznego ustalonego na potrzeby wyłącznie postępowania w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji, a po drugie, zgodnie z art. 8la § 2 pkt 4 K.p.a, przepisu § 1 tego artykułu nie stosuje się w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. Z tych samych względów za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 7a K.p.a. (nie występowały w sprawie żadne wątpliwości interpretacyjne, a przepisu tego nie stosuje się w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych). Za pozostawieniem skarżącego w służbie nie przemawia również powoływane przez pełnomocnika strony bohaterskie zachowanie policjanta, polegające na udzieleniu pomocy osobie poszkodowanej w wypadku drogowym w dniu [...] sierpnia 2023 r. na drodze krajowej nr [...]. Jakkolwiek bowiem zachowanie policjanta poza służbą było niewątpliwie prawidłowe, to nie zmienia to faktu, że W. G. jest jednocześnie podejrzany o popełnienie dwóch przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, polegających na przekroczeniu swoich uprawnień i zastosowaniu siły fizycznej wobec określonych osób, które z tego tytułu doznały rozstroju zdrowia. Odnosząc się do kwestii opinii zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3, Komendant wyjaśnił, że stanowisko organizacji związkowej ma wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie. Negatywne stanowisko strony związkowej nie może zatem stanowić argumentu przemawiającego za pozostawieniem strony w służbie w Policji. Taka decyzja stałaby w opozycji do całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i świadczyłaby ewidentnie o arbitralności podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Komendanta, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Końcowo organ podał, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości. Powyższe wynika z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i reprezentowany przez pełnomocnika wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. norm konstytucyjnych z art. 2 i 7 oraz art. 42 ust. 3 i 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2. prawa formalnego z art. 6-12, art. "24-24", art. 76-77, art. 78, art. 80-81, art. 81a, art. 97, art. 101, art. 105, art. 107, art. 123, art. 135, art. 142 i innych K.p.a.; 3. prawa materialnego z art. 41. ust. 2 pkt 5 oraz art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, przez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię - wszystkie uchybienia w sposób istotnie wpływający na treść zaskarżonego orzeczenia oraz szczegółowo opisane w uzasadnieniu. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci historii leczenia W. G. w dniach: 10 lipca 2023 r., 7 sierpnia 2023 r. i 16 października 2023 r. na fakt jego pokrzywdzenia podczas przeprowadzanej interwencji i skutków oraz brak zasadności zwolnienia z art. 41 ust. 5 ustawy o Policji. Skarżący wskazał, że powyższe dowody powstały po wydaniu zaskarżonego rozkazu, a ich przeprowadzenie nie wpłynie na przedłużenie postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono krótko stan faktyczny sprawy i podkreślono, że W. G. nie jest osobą karaną dyscyplinarnie, ani karnie. Jest osobą o nieposzlakowanej opinii, bohaterem ratującym ludzi na drodze, na moście i w domu. Podczas przedstawiania zarzutów prokurator wyjaśniał, że na tym etapie jest to konieczna decyzja procesowa z uwagi na upływ czasu fazy in rem, ale niczego ona nie przesądza, a nawet jest w swój sposób korzystna dla W. G., bo nadaje mu uprawnienia strony i możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, aby miał inicjatywę dowodową. W. G. nigdy nie przyznał się do zarzucanych czynów. Do dzisiaj nie skierowano do sądu aktu oskarżenia. Skarżący wskazał, że organ naruszył przepisy gdyż nie rozpoznał wszystkich wniosków strony zawartych w odwołaniu, tj. o wstrzymanie wykonania rygoru natychmiastowej wykonalności, przeprowadzenie dowodów (mając także na względzie art. 142 K.p.a.), o wyłączenie organu, zawieszenie postepowania i o jego umorzenia na podstawie art. 105 K.p.a. Nadto skarżący odwołał się do zasady domniemania niewinności, wskazując, że organ myli się uznając, że samo przedstawienie zarzutu jest wystarczające, aby wyeliminować policjanta ze służby w tak wątpliwych okolicznościach sprawy. Ustawodawca przewidział fakultatywną możliwość zwolnienia policjanta po przedstawieniu zarzutu, ale gdy popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie (art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji). Ponieważ tej oczywistości nie ma, więc nie można było go zastosować. Rozstrzygnięcie organu stoi w kolizji z istotnym dla sprawy art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Gdyby inna była wola ustawodawcy, napisałby wprost w art. 41 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie wyrzuca się ze służby pokrzywdzonego policjanta, który zasługuje na pomoc i objęcie go ochroną prawną. W obu przypadkach skarżący chronił osoby pokrzywdzone przed pijanymi sprawcami przemocy domowej, którzy w obawie przed odpowiedzialnością kamą pomawiają go. Dalej skarżący odniósł się do zdarzeń z interwencji z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz z dnia [...] lutego 2023 r. podnosząc, że istotne okoliczności (faktyczny przebieg zdarzeń) nie zostały w sprawie ustalone. Nadto skarżący odwołał się do opinii Zarządu Wojewódzkiego w [...] Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów oraz orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] sierpnia 2023 r. wykazując, że dotychczas stan faktyczny sprawy nie został w sposób właściwy zrekonstruowany. Pomimo tego organ I instancji zwolnił skarżącego z Policji, a decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, co stanowi nadużycie. W ocenie skarżącego nie jest wystarczające dla zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Skarżący jest osobą pokrzywdzoną, co jest pomijane. Nikt też nie oferował mu dotychczas pomocy psychologicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz, czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Trafnie przy tym organy obu instancji zwróciły uwagę na rodzaj i zakres zadań, które ustawodawca powierzył Policji. Przypomnieć jeszcze raz należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Jak słusznie podkreślał organ, każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżąca. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04, OTK-A 2004/9/93, Lex nr 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał na to, iż nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet Państwa. W okolicznościach tej sprawy nie budzi wątpliwości, że postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., sygn. akt [...], przedstawiono skarżącemu zarzuty popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 Kodeksu karnego i art. 157 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego. W postanowieniu wskazano, że skarżący w dniu [...] stycznia 2023 r. w [...], jako funkcjonariusz Komisariatu [...] Policji w [...], w czasie interwencji przeprowadzonej w miejscu zamieszkania O. M., przekroczył swoje uprawnienia służbowe, w ten sposób, że wychodząc z domu pokrzywdzonego odwrócił się w jego stronę i bez uzasadnionej przyczyny, w sytuacji w której nie doszło do bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, zastosował wobec O. M. środki przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej, uderzając pokrzywdzonego ręką w głowę i obalając go na ziemię, działając wbrew przepisom art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 6 ust. 1, art. 11, art. 14 ust. 1 i 2 ustaw z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, czym działał na szkodę interesu prywatnego O. M., powodując u niego obrażenia ciała. Nadto w dniu [...] lutego 2023 r. w [...], jako funkcjonariusz Komisariatu [...] Policji w [...], w czasie interwencji przeprowadzanej w miejscu zamieszkania A. S., przekroczył swoje uprawnienia służbowe, w ten sposób, że bez uzasadnionej przyczyny, w sytuacji w której nie doszło do bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia i w której pokrzywdzony nie stawiał czynnego oporu, zastosował wobec A. S. środki przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej tj. chwytów obezwładniających oraz pałki służbowej, uderzając pokrzywdzonego pałką służbową w okolice kończyn dolnych, a także podduszając go, działając wbrew przepisom art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 6 ust. 1, art. 11, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, czym działał na szkodę interesu prywatnego A. S., powodując u niego obrażenia ciała. W ocenie Sądu, w takich okolicznościach uprawniona była (nie wykraczająca poza granice uznaniowości) ocena organu wystąpienia przesłanek stwierdzenia, że szybkie usunięcie funkcjonariusza z szeregów Policji - niezależnie od ostatecznego wyniku sprawy - jest w interesie służby. W odbiorze społecznym nie powinni bowiem być zatrudnione w Policji osoby, którym postawiono tego rodzaju poważne zarzuty. Wskazane okoliczności nie przesądzają oczywiście, czy skarżący jest w istocie winny zarzucanych mu czynów (tak argumentuje skarżący). Jak trafnie zauważa organ - wedle ugruntowanych poglądów judykatury, które podziela Sąd - zwolnienie ze służby przez wzgląd na jej ważny interes, wobec postawienia określonych zarzutów, nie narusza zasady domniemanie niewinności. Samo zwolnienie pozostaje bowiem w związku z sytuacją, w jakiej znalazł się określony funkcjonariusz, wobec postawienia mu konkretnych zarzutów, nie zaś z ustaleniem popełnienia konkretnych przestępstw. Zauważyć także należy, iż w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 wskazywano, że istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być bowiem rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2318/13 wyraził pogląd, iż zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. W tej sprawie organ wyjaśnił prawidłowo skarżącemu, że w danym postępowaniu nie jest dopuszczalne niejako dublowanie czynności wyjaśniających w sprawie karnej - ustalenie czy funkcjonariusz faktycznie popełnił zarzucone mu czyny. Organ w istocie przypisuje funkcjonariuszowi wyłącznie odpowiedzialność za to, że wykreował określoną sytuację - uczestniczył w zdarzeniach, które stanowiły przesłankę postawienia mu poważnych zarzutów, niezależnie od ostatecznej oceny jego postępowania, która zostanie sformułowana w ramach stosownej procedury karnej. Sądy administracyjne wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślały, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". "Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać – nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utraty przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może również wywoływać znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13; z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1715/13; z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Prawidłowa jest ocena organu, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie nie byłoby zgodne z interesem Policji, jako instytucji zaufania publicznego. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13). W świetle powyższych okoliczności, w ocenie Sądu, organy Policji miały podstawy do przyjęcia, że funkcjonariusz utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a w konsekwencji, że rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby było uprawnione. W związku z tym interes skarżącego nie mógł zyskać przewagi nad dobrem Policji. Za pozbawione zatem racji należało uznać zarzuty sprowadzające się do naruszenia art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a w szczególności do zastosowania tego przepisu z naruszeniem zasady domniemania niewinności. Dodać też trzeba, że postawa skarżącego podczas zdarzenia na drodze krajowej nr [...] w dniu [...] sierpnia 2023 r. gdzie ratował życie poszkodowanych, zasługuje na pochwałę jednak nie ma w tej sprawie decydującego znaczenia, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśnić także należy, iż zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl art. 78 § 2 K.p.a. organ może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że okoliczności, które miałyby zostać ustalone za pomocą wnioskowanych dowodów, w szczególności okoliczności związane z przebiegiem interwencji z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz [...] lutego 2023 r., pozostają irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy. I choć wydawać mogłoby się to niesprawiedliwie to jednak w sposób prawidłowy organ wyjaśniał stronie, że dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionych skarżącemu zarzutów, czy też rozstrzyganie o jego winie lub niewinności, nie leży w ich kompetencjach. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów, należy bowiem wyłącznie do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela podgląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1607/16, że żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. W tej sprawie podstawą zwolnienia skarżącego ze służby był art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji odnoszący się do przesłanki ważnego interesu służby. Organy obu instancji w sposób wystraczający wyjaśniły jak należy rozumieć wskazaną przesłankę i odniosły to do niniejszej sprawy. Już bowiem samo podejrzenie skarżącego o popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 Kodeksu karnego i art. 157 § 2 Kodeksu karnego Kk w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego, sprawiło, iż utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a w konsekwencji nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią. Poglądy w tym zakresie, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, Sąd w pełni podziela. W konsekwencji nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do żądań strony w zakresie przeprowadzenia dowodu. Zauważyć dalej trzeba, że Komendant Główny Policji rozpoznał wnioski strony dotyczące wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od udziału w sprawie (postanowienie z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...]) oraz o zawieszenie postępowania (postanowienie z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...]). Oba postanowienia wydane zostały w wyniku rozpoznania wniosków z dnia [...] czerwca 2023 r. i znajdują się w aktach sprawy, z którymi pełnomocnik strony zapoznał się. Dodatkowo organy obu instancji do tożsamych wniosków z dnia 7 sierpnia 2023 r. odniosły się w uzasadnieniach wydanych rozkazów personalnych. I choć brak jest formalnych odrębnych rozstrzygnięć w tym przedmiocie to jednak Sąd uznał, iż nie może to stanowić podstawy do uwzględnienia skargi gdyż w żadnym razie nie wykazano, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się nadto uchybienia organu poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Właściwa jest ocena Komendanta, że w tej sprawie nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania. W szczególności prowadzenie postępowania dyscyplinarnego nie wyklucza, nie uniemożliwia prowadzenia i zakończenia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie Sądu uzasadnione było też nadanie rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącej ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 K.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności", a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 K.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524). W przedmiotowej sprawie, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, w sytuacji gdy skarżący prezentował zachowania o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącej (art. 7 K.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego. Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby organy wyjaśniły, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Policji, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 25 ustawy o Policji, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię. Zwolnienie ze służby nastąpiło z powodu utraty przez skarżącego przymiotów niezbędnych do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji oraz ze względu na potrzebę dbałości o społeczny wizerunek formacji. Relewantne okoliczności faktyczne zostały zatem ustalone w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 K.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 K.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także w zgodzie z art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Wyjaśnić też należy, że Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku dowodowego. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu w sprawie nie było istotnych wątpliwości, które miałyby być wyjaśnione przy pomocy dowodu ze wskazanych dokumentów. Jak już wielokrotnie podkreślano, zwolnienie skarżącego ze służby w Policji pozostaje bowiem w związku z sytuacją, w jakiej znalazł się funkcjonariusz, wobec postawienia mu konkretnych zarzutów, nie zaś z ustaleniem popełnienia konkretnych przestępstw. Nie jest rolą ani organów Policji, ani tym bardziej sądu administracyjnego, ustalanie okoliczności związanych ze zdarzeniami z dnia [...] stycznia 2023 r. i [...] lutego 2023 r., czy przesądzanie o winie czy niewinności. Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżony akt odpowiada prawu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 powołanej ustawy.