II SA/Wa 2397/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi C. W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę - Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. wydanym na podstawie art. 126 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 149 § 3 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: C. W. [...] września 2001 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2001 r., a [...] stycznia 2002 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] marca 2002 r. nr [...] odmówił przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego z uwagi na to, że strona nie spełniała warunków ustawowych do jego nabycia tj. art. 37 k ust. 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm., (ostatni stosunek pracy ze stroną nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących pracodawcy, ani w związku z niewypłacalnością pracodawcy). Powyższą decyzję Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2001 r. Na decyzję Wojewody [...] C. W. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kolejne wnioski o przyznanie świadczenia przedemerytalnego zainteresowana złożyła [...] kwietnia 2002 r. i [...] lipca 2002 r. Organ pierwszej instancji po rozpatrzeniu ww. wniosków orzekł o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego (decyzje z [...] maja 2002 r. nr [...] oraz z [...] lipca 2002 r. nr [...]), a Wojewoda [...] utrzymał obie decyzje w mocy (decyzja z [...] czerwca 2002 r. nr [...] oraz decyzja z [...] września 2002 r. nr [...]). Na wydane przez Wojewodę [...] decyzje strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z [...] czerwca 2003 r. sygn. akt II SA/Wr 975/02 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2002 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji wskazując na brak zastosowania zasad obowiązujących przed 1 stycznia 2002 r., określonych w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793). Wykonując wyrok NSA, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] października 2003 r. nr [...], ponownie orzekł o odmowie przyznania C. W. świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 11 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., a Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie strony od powyższej decyzji orzekł o jej uchyleniu, stwierdzając wadliwość określoną w art. 156 § 1 K.p.a. i umorzył postępowanie pierwszej instancji (decyzja nr [...] z [...] października 2003 r). Wyrokiem z 31 maja 2004 r. sygn. akt II SA-WR 2575/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] października 2003 r. nr [...] oraz z [...] września 2002 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2002 r. nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] września 2004 r. nr [...] odmówił przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, a Wojewoda [...] decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z [...] listopada 2004 r. nr [...]. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Rozpatrując skargę WSA w Opolu wyrokiem z 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Op 452/04 stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2004 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2004 r. nr [...]. Kolejną decyzją z [...] października 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania stronie świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda [...] decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z [...] lipca 2005 r. nr [...], a WSA w [...] oddalił skargę na ww. decyzję wyrokiem z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Op 294/05. W dniu 9 stycznia 2006 r. C. W. złożyła ponownie wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lutego 2006 r. nr [...], orzekł o odmowie przyznania stronie świadczenia przedemerytalnego, ponieważ nie spełnia warunków ustawowych. Powyższą decyzję w trybie odwoławczym utrzymał w mocy Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2006 r. Na decyzję organu drugiej instancji C. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z 28 września 2006 r. sygn. akt II SA/Op 187/06 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 2021/06 oddalił skargę kasacyjną. Wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. (wpływ do organu [...] sierpień 2006 r.) C. W., powołując się na ustalone przez sąd nowe okoliczności sprawy, wystąpiła o realizację jej wniosku z [...] czerwca 2006 r. w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego. Do wniosku załączyła kopię wyroku Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] ustalającego, że stosunek pracy łączący powódkę C. W. z A. Spółką Akcyjną w upadłości w [...] uległ rozwiązaniu w dniu [...] września 2001 roku za wypowiedzeniem przez pracodawcę, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z powodu likwidacji stanowiska pracy. Dodatkowo, w dniu [....] października 2013 r. strona przedłożyła postanowienie Sądu Rejonowego w [...] - Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] września 2013 r. sygn. akt [...] stwierdzającego, że ww. wyrok z [...] listopada 2010 r. wydany w sprawie o sygn. akt [...] stał się prawomocny [...] lutego 2011 r. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2013 r. wydanym na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 148 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Wojewoda [...] rozpatrując w trybie odwoławczym wniosek strony o przyznanie świadczenia przedemerytalnego z [...] stycznia 2006 r. oraz z [...] lutego 2006 r. zakończył postępowanie poprzez wydanie decyzji nr [...] z [...] marca 2006 r., którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2006 r. nr [...] o odmowie przyznania stronie świadczenia przedemerytalnego, ponieważ nie spełniła warunków ustawowych. Przywołując treść przepisu art. 148 § 1 K.p.a., organ podniósł, iż podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ zaznaczył, iż C. W. do wniosku z [...] sierpnia 2013 r. załączyła kopię wyroku Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...] zgodnie z którym stosunek pracy łączący ją z A. Spółką Akcyjną w upadłości w [...] uległ rozwiązaniu w dniu [...] września 2001 roku za wypowiedzeniem przez pracodawcę, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z powodu likwidacji stanowiska pracy. Powołując się na materiał zgromadzony w aktach sprawy organ stwierdził, iż przy zachowaniu zwykłej staranności przez profesjonalnego pełnomocnika, który prowadził sprawę przed sądem pracy, strona dowiedziała się o prawomocnym wyroku wydanym w następstwie procesu o ustalenie w trybie art. 189 K.p.c., (a dołączonym do akt sprawy w dniu 7 października 2013 r.), w dniu uprawomocnienia się wyroku tj. ogłoszenia wyroku o oddaleniu apelacji w dniu 24 lutego 2011 r. Strona najpóźniej mogła natomiast się dowiedzieć o wyroku z [...] listopada 2010 r. w dniu [...] maja 2013 r. (oświadczenie strony na kopii wyroku). Zatem pismo strony z dnia [...] sierpnia 2013 r. zawierające żądanie realizacji wniosku strony z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania. Jednakże, wniosek taki o wznowienie postępowania - stosownie do art. 148 § 1 K.p.a. - strona winna złożyć w terminie jednego miesiąca. Tymczasem wniosek taki został przez stronę złożony po upływie jednomiesięcznego terminu. Organ zaznaczył jednocześnie, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 K.p.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie C. W. wniosła o jego uchylenie, przywrócenie terminu i rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem nowych okoliczności. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, iż Wojewoda [...] odmawiając wznowienia postępowania przyjął, że informacja o wyroku została powzięta przez stronę z dniem [...] maja 2013 r. Tymczasem strona powzięła informację o prawomocności wyroku dopiero w trakcie wnioskowania o ponowne rozpoznanie sprawy przedkładając wyrok z klauzulą prawomocności. Zatem dopiero z tą datą mógł rozpocząć bieg terminu do ponownego rozpoznania sprawy. Powołując się na zasady współżycia społecznego i brak orientacji w zawiłościach prawa administracyjnego skarżąca stwierdziła, iż powinno dojść do ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku przywrócenia terminu do ponownego rozpatrzenia sprawy, zwłaszcza że termin jednego miesiąca jest wyjątkowo krótki, a ona o takim terminie nie wiedziała do chwili otrzymania postanowienia. Podkreśliła, że jest osobą schorowaną i nieporadną, a świadczenie przedemerytalne, o które ubiega się jest jej niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Zmiana okoliczności przedstawiona w wyroku Sądu Rejonowego w [...] zmierza natomiast ku realizacji zasad sprawiedliwości społecznej i powinna być uwzględniona w każdym stadium sprawy, bowiem już w wadliwie wydanym świadectwie pracy została narażona na niesprawiedliwość i odmowę przysługującego jej po wielu latach pracy i bardzo potrzebnego świadczenia ze względu na sytuację zdrowotną i materialną. Minister Pracy i Polityki Społecznej, w wyniku rozpoznania powyższego zażalenia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. wydanym na podstawie art. 126 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 149 § 3 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast przepis art. 58 § 1 K.p.a. dopuszcza, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Strona ze skutkiem prawnym może zatem złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Dlatego strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia. Nie ma tutaj znaczenia ocena prawidłowości czy wiarygodności decyzji, podjętej informacji, czy wyroku. Istota unormowania art. 148 § 1 K.p.a. polega bowiem na dowiedzeniu się o nowej okoliczności, a więc dotarciu strony do wiadomości o wydaniu decyzji przez organ, orzeczenia przez sąd lub jakiejkolwiek innej informacji mającej wpływ na sprawę. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż uprawdopodobnienie, nie zaś udowodnienie braku winy w uchybieniu terminu jest wyrazem odformalizowania postępowania administracyjnego, ułatwia wykazanie przyczyn uchybienia terminu. Uprawdopodobnienie polega nie na udowodnieniu, lecz na uwiarygodnieniu istnienia lub nieistnienia pewnych faktów. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w wypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu może być poczytane jako zawinione przez stronę, jeśli pragnęła ona wydarzenia albo godziła się na nie, jakkolwiek mogła mu zapobiec. Uchybienie terminu może też być stronie poczytane jako zawinione przez nią, jeśli nie chciała ona dopełnić czynności w terminie albo chciała czynność dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji, więc brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Organ podniósł, iż w zażaleniu strona wskazała, że o wyroku sądu w swojej sprawie, który ma bezpośredni wpływ na jej uprawnienia z tytułu bezrobocia, dowiedziała się [...] maja 2013 r. (potwierdzając tą okoliczność własnoręcznym podpisem na odpisie wyroku o sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2010 r.). Wniosek zaś o wznowienie postępowania w zakresie świadczeń przedemerytalnych z tytułu bezrobocia strona złożyła dopiero w dniu [...] sierpnia 2013 r., a w związku z tym po upływie miesięcznego terminu do jego wniesienia. Strona jednocześnie nie uprawdopodobniła przyczyn zaistniałego opóźnienia, a zatem nie zaszły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia z tego powodu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek - pomimo uchybienia terminu stanowiłoby natomiast rażące naruszenie prawa, gdyż godziłoby w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.). Niedotrzymanie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania uzasadniało zatem wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. W. wniosła o uchylenie ww. postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...] oraz przywrócenie terminu do wznowienia postępowania w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż w dacie pokwitowania przez nią odbioru wyroku nie był on jeszcze wiążący, gdyż była wniesiona apelacja i jej wynik nie był znany. Toczyły się dwie sprawy o zmianę świadectwa pracy i o odszkodowanie od syndyka. W obu sprawach były apelacje i ona nie rozumiała tych procedur. O sposobie przywracania terminu dowiedziała się dopiero z postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Ponieważ zaś w ramach art. 9 K.p.a. wcześniej nie otrzymała pouczenia o możliwości i sposobie przywracania terminu ponowiła prośbę o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego przekazując materiały w tej sprawie, zwłaszcza postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...]. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych zasad Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., którym organ ten odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] marca 2006 r. odmowie przyznania C. W. świadczenia przedemerytalnego. Tryb wznowienia postępowania administracyjnego regulują przepisy art. 145-152 K.p.a. Przesłanki, których zaistnienie umożliwia wznowienie postępowania zostały zaś określone w art. 145 § 1 i art. 145a K.p.a. Inicjatywę w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego ustawodawca - generalnie - przyznał organowi administracji publicznej, który orzekał w sprawie oraz stronie postępowania, czyli podmiotowi legitymowanemu według kryteriów wskazanych w art. 28 K.p.a. Organ, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania ma obowiązek zbadać w pierwszej kolejności dopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych oraz kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu z art. 148 K.p.a. Nie może natomiast na tym etapie postępowania oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez wnioskodawcę faktycznie wystąpiły. Tę kwestię organ może rozważać dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Ocenę wstępną co do dopuszczalności wznowienia postępowania organ formalizuje w orzeczeniu podjętym w trybie art. 149 § 1 K.p.a. albo w trybie art. 149 § 3 K.p.a. Pierwszorzędną kwestią w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania, w oparciu o przesłanki wskazane w art. 145 § 1 K.p.a., jest ustalenie przez organ, czy podanie to zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 148 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się zgodnie, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1585/11 publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej organy orzekające obu instancji badając dopuszczalność wniosku C. W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o wznowienie postępowania, odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania ze względu na to, że podanie o wznowienie zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu z powyższym stanowiskiem organów należy się w pełni zgodzić. Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania powołała się na wyrok Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2010 r. sygn. akt [...], w którym ustalono, że stosunek pracy łączący powódkę C. W. z A. Spółką Akcyjną w upadłości w [...] uległ rozwiązaniu w dniu 8 września 2001 roku za wypowiedzeniem przez pracodawcę, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z powodu likwidacji stanowiska pracy. Do wniosku załączyła kopię odpisu tego wyroku, na której widnieje adnotacja z jej własnoręcznym podpisem, że otrzymała ww. wyrok w dniu [...] maja 2013 r. Zasadnie zatem organy uznały, że najpóźniej od tej daty należy liczyć termin jednomiesięczny do wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o wznowienie postępowania. Na ocenę zachowania przez skarżąca terminu jednomiesięcznego określonego w art. 148 § 1 K.p.a. nie może mieć wpływu okoliczność, że dopiero po wystąpieniu przez skarżącą z podaniem o wznowienie postępowania Sąd Rejonowy w [...] - Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na jej wniosek, postanowieniem z [...] września 2013 r., sygn. akt [...] stwierdził, że wyrok tego Sądu z [...] listopada 2010 r. wydany w sprawie o sygn. akt [...] stał się prawomocny [...] lutego 2011 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że skarżąca w postępowaniu sądowym, które zakończyło się wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...] była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a apelacja wniesiona przez stronę pozwaną od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Jak podnosi natomiast sama skarżąca w skardze, po dacie tego wyroku toczyły się przed sądem powszechnym kolejne sprawy z jej powództwa o zmianę świadectwa pracy oraz o odszkodowanie od syndyka, które były następstwem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2010 r. ustalającego, że stosunek pracy łączący C. W. z A. Spółką Akcyjną w upadłości w [...] uległ rozwiązaniu w dniu [...] września 2001 roku za wypowiedzeniem przez pracodawcę, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, z powodu likwidacji stanowiska pracy. Skarżąca w dacie wnoszenia przez pełnomocnika w jej imieniu kolejnych powództw przed sądem powszechnym o sprostowanie świadectwa pracy oraz o odszkodowanie musiała więc posiadać wiedzę o korzystnym dla niej wyroku Sądu Rejonowego w [...], Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2010 r. Przyjmując jednak nawet, że skarżąca dowiedziała się o tym wyroku dopiero w dniu [...] maja 2013 r., co potwierdza jej własnoręczny podpis na odpisie wyroku, to występując wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. (który wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2013 r.), nie zachowała terminu jednomiesięcznego określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Należy jednocześnie wyjaśnić, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie nie mogła być kwestia przywrócenia skarżącej terminu do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania. W tej kwestii Wojewoda [...] rozstrzygnął bowiem w postanowieniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., w którym odmówił przywrócenia terminu. Postanowienie to zostało utrzymane przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 397/14 oddalił skargę C. W. na powyższe postanowienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.