II SA/Wa 2413/13

Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1582/11 w sprawie ze skargi E.R. w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1582/11 postanawia: przywrócić termin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 grudnia 2011 r. oddalił skargę E.R. (dalej jako skarżąca) na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia przez Komendanta [...] Policji wniosku o udostępnienie adresów zamieszkania policjantów. Odpis wyroku został doręczony skarżącej 21 grudnia 2011 r. Pismem z 21 grudnia 2013 r., pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1582/11. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że złożona wraz z niniejszym wnioskiem skarga o wznowienie postępowania oparta jest na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."). zatem termin do jej wniesienia upłynął trzy miesiące po otrzymaniu przez skarżącą odpisu wyroku. Argumentując wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej wskazał, że wobec szczególnie trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej skarżąca nie była w stanie wnieść samodzielnie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wskazał, że skarżąca miała problem ze wzrokiem i chodzeniem. Podkreślił również, że skarżąca już wcześniej "wniosła o wznowienie" jednakże Sąd nie uznał tak sformułowanego wniosku za skargę o wznowienie postępowania sądowego. W konsekwencji adw. I.G. podniosła, że do czasu ustanowienia jej pełnomocnikiem skarżąca nie mogła wnieść skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m. in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie stanowi art. 85 P.p.s.a. Przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o jego przywrócenie. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest zaś: złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Jednakże w myśl § 5 art. 87 P.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Przepis art. 87 § 5 P.p.s.a. zaostrza zatem przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od przypadku wyjątkowego. Przez "wyjątkowy przypadek" należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 marca 2013r., sygn. akt II OZ 109/13, LEX nr 1305570). Rozpoznając taki wniosek o przywrócenie terminu, należy wyważyć argumenty wspierające wniosek i argumenty przemawiające za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w terminie oraz ustalić, czy przedstawione we wniosku argumenty uzasadniają przyjęcie, że w sprawie zachodzi przypadek, który można uznać za wyjątkowy. Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej, z uwagi na datę jego złożenia, należy rozpoznać w trybie art. 87 § 5 P.p.s.a. Przy czym, w przypadku stwierdzenia, iż jest on dopuszczalny, wniosek rozpatruje się na zasadach ogólnych. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wystąpił "przypadek wyjątkowy", o którym stanowi przepis art. 87 § 5 P.p.s.a. Zgodzić się należy z pełnomocnikiem skarżącej, że skarżąca znajdowała się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej. Potwierdza to korespondencja nadsyłana przez skarżącą do sprawy o sygn. II SA/Wa 1582/11. Z pism tych wynika, że z powodu chłoniaka na kręgosłupie skarżąca dostała paraliżu i została hospitalizowana. Skarżąca wskazała, ze oprócz problemów z poruszaniem się miała także kłopoty ze wzrokiem. W ocenie Sądu powyższe okoliczności uzasadniają przyjęcie, że w sprawie zachodzi przypadek, który można uznać za wyjątkowy. Złożony wniosek jest więc dopuszczalny. W tym stanie rzeczy ustalić z kolei należało, czy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności (wniesienia skargi o wznowienie postępowania), z jednoczesnym dokonaniem tej czynności został złożony w ustawowym terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, jak tego wymaga art. 87 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu termin z art. 87 § 1 P.p.s.a. został dochowany. Wskazać bowiem należy, że przyczyna uchybienia terminu ustała w momencie, gdy ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu – adwokat I.G. dowiedziała się o ustanowieniu jej pełnomocnikiem dla skarżącej tj. 16 grudnia 2013 r., a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania złożyła 21 grudnia 2013 r. Powyższe oznacza, że pełnomocnik skarżącej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania złożył w terminie otwartym do jego wniesienia, licząc od daty ustanowienia go pełnomocnikiem. Wniosek ten został uzasadniony, bowiem uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Wraz z wnioskiem została złożona skarga o wznowienie postępowania, co wyczerpuje wszystkie przesłanki z art. 87 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.