II SA/Wa 244/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pełnomocnik skarżącego Z. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (pismem z dnia 15 stycznia 2016 r.) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Osobnym pismem (z dnia 11 lutego 2016 r.) pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że skarżący został skazany za przestępstwo poświadczenia nieprawdy w szczególnych okolicznościach, gdyż to osoba duchowna, czyli osoba zaufania publicznego namówiła go do popełnienia czynu. Skazanie nastąpiło za czyn, który nie ma związku z używaniem broni, a orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia[...] czerwca 2014 r. (sygn. akt [...]) zakaz wykonywania zawodu diagnosty przez jeden rok, został już odbyty. Ponadto skarżący ma nieposzlakowana opinię w środowisku łowieckim, a decyzja cofająca pozwolenie na posiadanie broni do celów łowieckich pozostawia go bez możliwości realizowania swoich pasji łowieckich w sposób czynny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Taką okolicznością nie będzie z pewnością niemożność realizowania przez skarżącego swojej pasji łowieckiej w sposób czynny. Warto podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.