II SA/Wa 2459/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w zakresie ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wydała w dniu [...] maja 2021 r. orzeczenie nr [...], którym działając na podstawie przepisów § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013 ze zm.), a także § 7 pkt 1 i § 23 ust 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.), uchyliła w całości orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej (kat. N, Zał. 1, Grupa I – Niezdolna do zawodowej służby wojskowej) oraz wydała nowe orzeczenie: kategoria N, Zał. 1, Grupa I – Niezdolna do zawodowej służby wojskowej: choroba Hashimoto leczona substytucyjnie w okresie eutyreozy – § 53 pkt 2. W uzasadnieniu orzeczenia CWKL nadmieniła, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] działając na skierowanie Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...], przeprowadziła postępowanie orzecznicze i w dniu [...] marca 2021 r. wydała orzeczenie nr [...] w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej [...] A. M. RWKL orzekła kategorię N, Zał. 1, Grupa 1 - Niezdolna do zawodowej służby wojskowej, rozpoznając w pkt. 8: 1. Choroba Hashimoto leczona substytucyjnie w okresie eutyreozy – § 53 pkt 1. Postawione rozpoznanie w pkt. 8.1 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.) uznano jako powodujące wg zał. 1, Grupa I, kat. N – Niezdolna do zawodowej służby wojskowej. Od wskazanego orzeczenia strona złożyła odwołanie, twierdząc, że po badaniu i z dnia [...] marca 2021 r. lekarz specjalista endokrynolog stwierdził, iż występujące u niej schorzenie, jakim jest niedoczynność tarczycy, w żadnym stopniu nie koliduje z wykonaniem obowiązków służbowych. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] organ nadmienił, że wojskowe komisje lekarskie orzekając o zdolności do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, zobowiązane są do ścisłego stosowania obowiązujących przepisów wynikających z rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2021 r. orzekana stawiła się w RWKL i wypełniła wywiad dla celów orzeczniczych, w którym stwierdziła, że obecnie nie czuje się chora oraz przyjmuje od dwóch lat Letrox 50 mg. W dniu [...] marca 2021 r. wykonano badania dodatkowe, w tym – RTG klatki piersiowej, EKG spoczynkowe, USG jamy brzusznej, badania laboratoryjne oraz konsultacje specjalistyczne wg karty zleceń. W wywiadzie internistycznym orzekana podała również, iż leczy się od dwóch lat z powodu niedoczynności tarczycy w przebiegu choroby Hashimoto i przyjmuje Letrox 50 mg. Strona dołączyła zaświadczenie lekarskie wydane w dniu [...] marca 2021 r. przez lek. med. specjalistę endokrynologa A. C., w którym stwierdzono, że niedoczynność tarczycy jest wyrównana lekami, które pacjentka przyjmuje regularnie. Zaznaczone zostało też, że choroba nie koliduje z wykonywaniem obowiązków zawodowych i nie dyskwalifikuje do służby wojskowej. Na podstawie wskazanych materiałów RWKL rozpoznała schorzenie pkt. 8.1, tj. chorobę Hashimoto leczoną substytucyjnie w okresie eutyreozy – § 53 pkt 1, które zakwalifikowała zgodnie z przepisami orzeczniczymi jako powodujące kat. N Zał. 1, Grupa I – Niezdolna do zawodowej służby wojskowej. CWKL nadmieniła, że RWKL przeprowadziła stosowne konsultacje specjalistyczne i badania diagnostyczne, na podstawie których ustalono rozpoznanie, jednak źle zakwalifikowała rozpoznanie w tabeli według Załącznika nr 1, powinno być § 53 pkt 2 zamiast § 53 pkt 1. Nadesłane zaświadczenie lekarskie potwierdza postawione rozpoznanie. CWKL podniosła, że, odnosząc się do schorzenia, jakim jest niedoczynność tarczycy – choroba Hashimoto, wobec osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej, ochotników i żołnierzy rezerwy ubiegających się o przyjęcie do służby wojskowej w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych kwalifikowanych wg § 53 pkt 2 zgodnie z przypisem szczegółowym do tego punktu, prawodawca bezwzględnie wskazał kategorię zdrowia – ,,N". A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2021 r. nr [...]. Skarżąca zarzuciła wskazanemu orzeczeniu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oparcie orzeczenia na przepisach nieaktualnego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, opublikowanego w dniu [...] czerwca 2015 r., podczas gdy w momencie wydania pierwszego orzeczenia (w dniu [...] marca 2021 r.) obowiązywało już rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 2020 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie orzeczenia na podstawie jednego zaświadczenia lekarskiego w sytuacji, gdy przepisy aktualnego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 2020 r. zmieniły zasady przyznawania kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej w odniesieniu do stanu zdrowia kandydata, konieczne jest zatem rozszerzenie postępowania dowodowego w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie orzeczeń I i II instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji celem prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu – wyniku badań USG wraz ze zdjęciem na okoliczność, że stan zdrowia skarżącej w świetle aktualnych przepisów prawa umożliwia uznanie jej za zdolną do podjęcia służby wojskowej. Skarżąca stwierdziła, że cierpi na chorobę tarczycy Hashimoto, która jest w stanie eutyrozy. Organ I instancji działając na podstawie nieaktualnego rozporządzenia, uznał ją za niezdolną do pełnienia służby wojskowej. Obecnie obowiązujące rozporządzenie jest mniej rygorystyczne i umożliwia uznanie osoby z taką dolegliwością za zdolną do służby wojskowej. Rozporządzenie z dnia 2 grudnia 2020 r. opublikowane w dniu 15 stycznia 2021 r. weszło w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia, a zatem 29 stycznia 2021 r. Orzeczenie organu I instancji datowane jest na [...] marca 2021 r., a więc niemalże dwa miesiące po wejściu w życie niniejszego aktu prawnego. Zaskarżone orzeczenie zostało oparte na nieistniejącym już w obrocie prawnym rozporządzeniu i jako takie nie może się ostać. Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej również zostało oparte na tym samym, nieaktualnym rozporządzeniu. Skarżąca podkreśliła, że z załączonego do skargi badania USG wynika, iż nie ma ona "wola tarczycowego". Stan zdrowia skarżącej zgodnie z aktualnie obowiązującym rozporządzeniem nie stanowi przeciwwskazania do pełnienia służby wojskowej, zgodnie z § 53 pkt 1 rozporządzenia z dnia 2 grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżąca zaskarżyła w całości orzeczenie CWKL z dnia [...] maja 2021 r. uchylające w całości orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] marca 2021 r. i wydające nowe orzeczenie w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do służby. Jednakże skarga w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa i związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (publ. j.w.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648 ze zm.), ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2014 r. poz. 213 ze zm.), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 2225). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publik. OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, publ. ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2227/11). Z tych przyczyn Sąd za niedopuszczalną uznał skargę na zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową oraz określenia inwalidztwa. Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, Sąd stwierdził, że skarga w tej części nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.s.w.ż.z., zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Zgodnie z art. 5 ust. 7 u.s.w.ż.z., orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych, rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej. W art. 5 ust. 8 u.s.w.ż.z., zawarte zostało upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W § 1 pkt 1 rozporządzenia z 2015 r. (w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach) określono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa Załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa Załącznik nr 2 do rozporządzenia. Dodać w tym miejscu należy, iż organ w niniejszej sprawie prawidłowo zastosował przepisy ww. rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 z poźn. zm.). Rozporządzenie MON, na które powołuje się skarżąca, z dnia 2 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 94), to rozporządzenie zmieniające rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 24 stycznia 2018 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 258). Rozporządzenie to nie dotyczy zatem sytuacji prawnej skarżącej, która została skierowana do RWKL w [...] przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] w celu ustalenia zdolności skarżącej do zawodowej służby wojskowej, jako kandydatki do tej służby. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej, które obejmują zagadnienia wymagające wiedzy medycznej, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania w zakresie ustalenia stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności prawidłowego zastosowania przepisów procesowych i materialnych. W ramach tak pojętej kontroli, sąd administracyjny nie posiada uprawnień do weryfikacji medycznych ustaleń lekarzy orzekających w komisji lekarskiej i nie może dokonywać zmiany w tym zakresie, a tym samym zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej. Kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w zakresie zdolności do służby wojskowej ma więc charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby wojskowej. Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań lekarskich, czyli weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny (rozpoznania) w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań celem weryfikacji dotychczasowych. Są to wyłączne kompetencje komisji lekarskich. Sąd administracyjny kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego, obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do czynnej służby wojskowej była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest ustalony stan faktyczny i dowody zgromadzone w postępowaniu przed organem administracji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził uchybień w postępowaniu zakończonym wydaniem orzeczenia CWKL. Organ odwoławczy dokonał bowiem prawidłowej kwalifikacji rozpoznania określonego w punkcie 8.1 do odpowiednich paragrafów Załącznika nr 1 (grupa I), zaś zaliczenie skarżącej do kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej, znalazło potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. CWKL należycie uzasadniła swe stanowisko w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji oraz w wyniku przeprowadzonych badań i konsultacji rozpoznano u skarżącej następujące schorzenie powodujące niezdolność do służby: chorobę Hashimoto leczoną substytucyjnie, w okresie eutyreozy. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż postawione rozpoznanie potwierdza nadesłane przez skarżącą zaświadczenie lekarskie wydane w dniu [...] marca 2021 r. przez lek. med. specjalistę endokrynologa A. C. Odnosząc się do schorzenia, jakim jest niedoczynność tarczycy – choroba Hashimoto, organ stwierdził, że schorzenie to należy zakwalifikować do § 53 pkt 2 Załącznika nr 1, co powoduje konieczność uznania kat. N, Grupa I. Jak wyjaśniła CWKL w [...] w odpowiedzi na skargę, zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 53 pkt 2, obejmuje on wszystkie postacie nadczynności tarczycy w okresie remisji (poza chorobą Gravesa Basedowa) oraz niedoczynności wyrównane leczeniem substytucyjnym. Skarżąca – jak wynika z wywiadu lekarskiego dla celów orzeczniczych – przyjmuje od dwóch lat Letrox 50 mg z powodu niedoczynności tarczycy w przebiegu choroby Hashimoto, co jest niesporne. W tej sytuacji, jak trafnie przyjął organ, schorzenie skarżącej winno być zakwalifikowane do § 53 pkt 2 Załącznika nr 1 do cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...). Taka kwalifikacja u osoby kandydującej do zawodowej służby wojskowej skutkuje orzeczeniem kategorii N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W tym miejscu zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wojskowe komisje lekarskie zobligowane są do stosowania przepisów rozporządzenia, w tym do ustalania rozpoznań w treści ujętej w załączniku dotyczącym chorób i ułomności. Komisje sporządzając orzeczenia zobligowane są przypisać rozpoznane schorzenie do jednego z paragrafów przewidzianego w wymienionym załączniku. Gdy schorzenie nie zostało ujęte w wykazie, należy zakwalifikować je do paragrafu najbardziej zbliżonego. Specjalista, wydający opinię na potrzeby orzecznicze, nie jest związany wymienioną nomenklaturą, wobec czego tworzy opinię na podstawie swojej najlepszej wiedzy i wskazuje stosowne rozpoznanie. Zadaniem lekarzy orzeczników jest przeanalizowanie uzyskanych wyników konsultacji i dopasowanie schorzenia rozpoznanego w konsultacji do odpowiedniego paragrafu w wykazie chorób i ułomności. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że wydając zaskarżone orzeczenie, CWKL dopuściła się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, co odzwierciedla rozpoznanie schorzenia, jego kwalifikacja i określenie kategorii zdolności do służby. CWKL wzięła pod uwagę cały materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, w tym dokumentację medyczną, zgromadzoną na etapie postępowania odwoławczego. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., bowiem zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione. Uzasadnienie orzeczenia zawiera wskazanie stanu faktycznego ustalonego w sprawie i przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i nie pozostawia wątpliwości, z jakiej przyczyny skarżąca uznana została za osobę niezdolną do zawodowej służby wojskowej. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie (w pkt 2 wyroku).