II SA/Wa 2463/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.), orzekł o odmowie przyznania M. G. prawa do zasiłku. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. M. G. wniósł do Wojewody [...] odwołanie od ww. decyzji. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że M. G. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] marca 2010 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent W. orzekł o uznaniu ww. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2010 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] marca 2010 r. Następnie Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] orzekł o przyznaniu M. G. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Prezydent W. orzekł o utracie przez ww. prawa do zasiłku od dnia [...] września 2010 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu [...] grudnia 2010 r. Prezydent W. na mocy decyzji nr [...] orzekł o utracie przez M. G. statutu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2010 r. z powodu otrzymania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Następnie w dniu [...] kwietnia 2011 r. do Kancelarii Urzędu Pracy W. wpłynęło pismo M. G. dotyczące prośby o przyznanie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych w związku ze sprostowaniem świadectwa pracy z N. [...] w W. w części dotyczącej sposobu rozwiązania umowy o pracę, która nastąpiła za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. W związku z powyższym Prezydent W. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Od ww. decyzji M. G. złożył odwołanie, wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku. Organ II instancji po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania podniósł, iż zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ww. ustawy. Organ odwoławczy podniósł, że ww. przepis wskazuje przesłanki warunkujące jego zastosowanie, którymi są udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od zarejestrowania oraz posiadanie statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu II instancji M. G. nie spełnia ww. przesłanek. Wojewoda [...] wyjaśnił, że ze skorygowanego przez pracodawcę (na podstawie wyroku Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...] z dnia [...] lutego 2011 r.) świadectwa pracy wynika, że M. G. był zatrudniony w N. [...] w okresie od [...] grudnia 2008 r. do [...] marca 2010 r., a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę, zgodnie z art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. Organ II instancji podkreślił, że organ administracji publicznej za podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjmuje stan faktyczny istniejący w dniu orzekania, co oznacza, ze skutki prawne jakie wywarł ww. wyrok Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nie są istotnymi dla sprawy nowymi okolicznościami faktycznymi istniejącymi w dniu wydania decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Wyjaśniono, że ocena stanu faktycznego musi odbywać się przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności, które w sprawie wystąpiły i miały znaczenie prawne dla podjęcia decyzji, w tym także okoliczności, które – jako nowe i nieznane organowi, a istniejące w dniu wydania decyzji – wyszły na jaw już po jej wydaniu. W takiej sytuacji wzruszeniu ostatecznej decyzji służy tryb wznowienia postępowania administracyjnego, regulowany przepisami kpa. W związku z powyższym Wojewoda [...] uznał, ze zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie może być zmieniona. Pismem z dnia 07 października 2012 r. M. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., wnosząc o jej uchylenie, gdyż powołane przepisy prawa nie odnoszą się do stanu faktycznego, jaki miał miejsce. W odpowiedzi na skargę organ, uznając skargę za bezzasadną, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wyjaśnił rzeczywistą wolę strony, wyrażoną we wniosku z dnia [...] kwietnia 2011 r. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że na organie, do którego kierowany jest wniosek, ciąży obowiązek rozpoznania tego wniosku w zakresie, czy też w odniesieniu do materii, jaką zakreśliła strona. Przy postępowaniu administracyjnym prowadzonym na wniosek to bowiem strona zakreśla ramy przedmiotowe tego postępowania. W sytuacji gdy wola strony nie jest przedstawiona w sposób precyzyjny, czy też wtedy, gdy organ ma wątpliwości co do przedmiotu wniosku, winien wezwać stronę do sprecyzowania zgłoszonego żądania. Organ nie może bowiem samodzielnie kreować woli strony, jaka jej przyświecała przy składaniu wniosku. W sytuacji gdy organ nie jest pewny trybu (zwykłego czy nadzwyczajnego), w jakim strona chce wszcząć dane postępowanie, nie może też prowadzić tego postępowania w obydwu z tych trybów. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że organ po otrzymaniu wniosku strony z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie wyjaśnił tego, czy wolą strony jest wszczęcie postępowania w trybie zwykłym, z wniosku o przyznanie prawa do zasiłku, czy też intencją strony jest zainicjowanie postępowania w trybie wyjątkowym - o wznowienie zakończonego już postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku. O tym, iż sam organ miał wątpliwości co do tego, jakie postępowanie winno być wszczęte na wniosek strony świadczy treść uzasadnienia skarżonej decyzji. Organ przedstawił w nim zarówno argumenty dla wykazania niezasadności wniosku o przyznanie prawa do zasiłku, jak również starał się wykazać niezasadność wniosku o wznowienie postępowania. W efekcie organ w jednym postępowaniu połączył de facto dwa postępowania i to toczące się według dwóch różnych trybów. Takie zaś działanie organu nie znajduje akceptacji tutejszego Sądu. Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do tego, aby wyjaśnić wolę strony, jaka jej przyświecała przy składaniu wniosku. Dopiero zaś po ustaleniu tej okoliczności będzie wiedział to, w jakim trybie prowadzić postępowanie. W świetle powyższego, tutejszy Sąd nie odnosił się do kwestii merytorycznych zawartych w skarżonej decyzji, uznając że na obecnym etapie postępowania byłoby to przedwczesne. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 5