II SA/Wa 2542/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant referent Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi B. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), po rozpatrzeniu odwołania B. B. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] stycznia 2021 r. o zwolnieniu B. B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.), z dniem [...] stycznia 2021 r., któremu to rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał m.in, że pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...] poinformował Komendanta CBŚP, iż w toku czynności realizowanych w śledztwie o sygn. akt [...], w dniu [...] lipca 2017 r. ogłoszono B. B. funkcjonariuszowi Wydziału Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w [...] CBŚP, zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 Kk: w zw. z art. 12 Kk. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., zawiesił wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] listopada 2017 r. Wskazanej decyzji organ nadał, na podstawie art. 108 § 1 Kpa, rygor natychmiastowej wykonalności. Omawiany rozkaz personalny został policjantowi doręczony w dniu [...] sierpnia 2017 r. Strona nie wniosła od niego odwołania. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Komendant CBŚP przedłużył okres zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Wymienionej decyzji, na podstawie art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, została ona policjantowi doręczona w dniu [...] października 2017 r. Wymieniony nie wniósł od niej odwołania. Organ przedstawił informacje dotyczące pism kierowanych do Prokuratury Okręgowej w sprawie dotyczącej wymienionego funkcjonariusza. Wskazał m.in., że pismem z dnia [...] listopada 2019 r. ponownie wystąpiono do Prokuratora Okręgowego w [...] z prośbą o poinformowanie o treści zarzutów przedstawionych B. B. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. Naczelnik Wydziału [...] Śledczego Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przekazał odpis postanowienia o zmianie postanowienia o przedstawieniu B. B. zarzutów z dnia [...] grudnia 2017 r. Organ wskazał m.in., że pismem z dnia 29 listopada 2019 r., doręczonym w dniu [...] grudnia 2019 r., Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, poinformował B. B. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Jednocześnie pouczono policjanta o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Podaniem z dnia [...] grudnia 2019 r. strona zwróciła się o wykonanie kserokopii akt przedmiotowego postępowania. Jednocześnie w dniu [...] grudnia 2019 r. strona zapoznała się z aktami tego postępowania. Organ podał, że pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. wymieniony wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby do czasu podjęcia merytorycznej decyzji w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym. Wyjaśnił też, że nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji odmówił wydania kserokopii akt postępowania administracyjnego, zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. organ odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Organ wskazał też m.in., że pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Zastępca Prokuratora Okręgowego w [...] poinformował, że postępowanie o sygn. akt [...] nadal jest w toku, zaś prokuratura gromadzi kolejny materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie, w tym materiały niejawne. Ponadto nadmienił, że w sprawie istnieją wątpliwości co do okoliczności czynu zarzucanego podejrzanemu B. B., jednakże z uwagi na obszerność, przewidywana data ostatecznej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i podjęcia decyzji co do sposobu zakończenia postępowania, nie jest jeszcze znana. Organ podał, że pismem z dnia [...] marca 2020 r., doręczonym w dniu [...] marca 2020 r., poinformowano B. B. o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, wskazując jednocześnie na przysługujące mu prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Pismem z dnia [...] września 2020 r. doręczonym w dniu [...] września 2020 r., poinformowano stronę o stanie niniejszej sprawy, wskazując jednocześnie na uprawnienia przysługujące jej w postępowaniu. Organ wskazał na kolejne pisma z Prokuratury Okręgowej dotyczące stanu sprawy, w tym podał m.in., że pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. Prokurator Okręgowy w [...] poinformował, że w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko wyżej wymienionemu nie zapadła dotąd decyzja merytoryczna, zaś jej podjęcie nastąpi najprawdopodobniej do połowy lutego 2021 r. KGP wskazał też, że w dniu [...] marca 2021 r. do KGP przekazane zostało pismo z dnia [...] lutego 2021 r., w którym poinformowano, że Prokuratura Okręgowa w [...], Wydział [...] Śledczy w dniu [...] lutego 2021 r. w sprawie o sygn. akt [...] przeciwko B. B. skierowała akt oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] w [...] o przestępstwo z art. 231 § 1 Kk. KGP wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Podał, iż bezsporne jest, że B. B. od dnia [...] sierpnia 2017 r. pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych, a zawieszenie to nastąpiło w związku z przedstawieniem mu, w dniu [...] lipca 2017 r., zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, tj. art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] del. do Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o zmianie postanowienia o przestawieniu zarzutów i przedstawieniu zarzutu o to, że: w dniu [...] lutego 2017 r. w [...] nr [...], powiatu [...], działając w celu osiągnięcia korzyści osobistej, będąc funkcjonariuszem publicznym Wydziału do [...] w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że podczas wykonywania czynności służbowych określonych przepisami Kpk dotyczących przeszukania, zatrzymania i zabezpieczenia rzeczy mających stanowić dowody rzeczowe w innym postępowaniu (o wskazanej sygn.), znajdujących się w magazynie, nie zabezpieczył tych przedmiotów jako dowodów rzeczowych, a następnie zabrał dla siebie przedmioty z podrobionymi znakami towarowymi w postaci nieustalonej ilości sztuk dresów sportowych w rozmiarze "S", działając tym samym na szkodę interesu publicznego, a to jest na szkodę prowadzonego postępowania karnego w sprawie (o wskazanej sygn.), utrudniając tym samym ustalenie stanu faktycznego przedmiotowego śledztwa oraz uniemożliwiając prawidłowe ustalenie i zabezpieczenie dowodów, tj. o czyn z art. 231 § 2 Kk. KGP wskazał jednocześnie, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji, w dniu [...] lutego 2021 r., Prokuratura Okręgowa w [...], Wydział [...] Śledczy w sprawie o sygn. akt [...] przeciwko B. B. skierowała akt oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] w [...] o przestępstwo z art. 231 § 2 Kk. Okoliczność tę organ odwoławczy miał obowiązek uwzględnić. W ocenie Komendanta Głównego Policji powyżej wskazane okoliczności stanowią wystarczające przesłanki do zwolnienia B. B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Niewykonywanie czynności służbowych przez ponad 3 lata i 5 miesięcy ze względu na zawieszenie w tychże czynnościach, związane podejrzeniem, a obecnie oskarżeniem B. B. o popełnienie przestępstwa umyślanego, ściganego z oskarżenia publicznego, a także brak możliwości ustalenia, kiedy postępowanie karne zostanie zakończone, niewątpliwe stanowi przesłankę do zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organ wskazał na zadania realizowane przez Policję. Podał, że do podstawowych zadań Policji należą m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej. Tymczasem B. B. od ponad 3 lat i 5 miesięcy zadań tych nie realizuje, pozostaje bowiem oskarżony o przestępstwo związane z przekroczeniem przez niego uprawnień, popełnione w celu osiągnięcia korzyści osobistej (art. 231 § 2 Kk Strona pobiera przy tym 50% należnego uposażenia. Sytuacja taka może wpływać negatywnie na innych policjantów, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Organ wskazał, że nie bez znaczenia pozostaje również, że aktualnie nie jest możliwe określenie terminu prawomocnego zakończenia prowadzonej przeciwko policjantowi sprawy karnej, a jej dotychczasowy przebieg, w tym fakt, że postępowanie przygotowawcze zostało zakończone w dniu [...] lutego 2021 r. skierowaniem do sądu aktu oskarżenia, daje podstawy do przyjęcia, że nie nastąpi to w najbliższym czasie. W praktyce więc dalsze pozostawanie B. B. w służbie oznaczałoby konieczność wydatkowania środków publicznych (wypłaty uposażenia) w stosunku do funkcjonariusza, który będąc policjantem faktycznie nie pełni służby, i to przez niemożliwy do oszacowania okres. Organ podkreślił, że rozwiązanie stosunku służbowego z B. B. jest zgodne z interesem społecznym, tożsamym w tym wypadku z interesem służby. Jednocześnie nie sposób uznać, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło przekroczenie granic uznania administracyjnego. Ustawodawca, w interesie funkcjonariuszy reglamentuje przyczyny zwolnienia ich ze służby. Nie kwestionuje jednak konieczności prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej, w tym podejmowania działań zabezpieczających także interesy formacji i zapewniających ochronę interesu społecznego. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji jest zatem zobowiązany do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podległej mu jednostki organizacyjnej, przy uwzględnieniu potrzeby realizacji ustawowych jej zadań (por. art. 5aust. 1 ustawy o Policji). Organ wskazał, że rozkaz o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji wydany został po prawie 3 i poł roku zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Z akt sprawy wynika przy tym bezsprzecznie, że decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby nie była podjęta przez organ I instancji pochopnie. Organ podniósł, że czynności Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji dokonywane w toku postępowania administracyjnego wskazują zatem wprost, że organ, przez okres 3 lat i 5 miesięcy miał na uwadze nie tylko interes społeczny tożsamy z interesem służby, ale również słuszny interes policjanta. Fakt natomiast, że po tak długim okresie zawieszenia w czynnościach służbowych z uwagi na prowadzone postępowanie karne, w dalszym ciągu nie istniała możliwość ustalenia, kiedy i jak zostanie ono zakończone, uzasadniał wydanie przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji zaskarżonej decyzji. KGP wskazał, że procedowanie organu I instancji w zakresie przedmiotowego postępowania administracyjnego, nie świadczy o działaniu na niekorzyść strony. Wręcz przeciwnie - świadczy o tym, że w toku tego postępowania Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji dążył do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także dokonania oceny tej sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wymieniony bowiem przez okres 41 miesięcy nie wykonywał żadnych czynności służbowych otrzymując jednocześnie 50% ostatnio należnego uposażenia. Zarzut naruszenia słusznego interesu strony poprzez niewstrzymanie się przez organ I instancji z wydaniem decyzji "chociażby do momentu ewentualnego wniesienia aktu oskarżenia", w obecnym stanie faktycznym nie ma racji bytu, z uwagi na fakt skierowania do Sądu Rejonowego [...] w [...] aktu oskarżenia przeciwko B. B., oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 Kk. Odnosząc się zaś do zasady domniemania niewinności organ wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie uzależnia wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na tej podstawie od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, lecz od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Tak więc zwolnienie wymienionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji możliwe jest bez konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej, dotyczącej popełnienia czynu określonego w art. 231 § 2 Kk. KGP odnosząc się do zarzutu odwołania wskazał też m.in., że wymieniony wielokrotnie w toku postępowania informowany był o prawach i obowiązkach strony, a także o danych czynnościach dokonywanych przez organ I instancji. Z omawianych uprawień skorzystał poprzez zapoznanie się z aktami sprawy oraz złożenie wniosku dowodowego, który został w stosownym trybie rozpatrzony. Organ wskazał też m.in., że z uwagi na specyfikę postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zdecydowaną większość materiału dowodowego stanowiła korespondencja prowadzona z Prokuraturą Okręgową w [...] dotycząca przekazywania informacji na temat aktualnego etapu prowadzonego przeciwko policjantowi postępowania karnego. O treści wskazanej korespondencji strona była na bieżąco informowana, zaś o etapach tego postępowania karnego. Pan B. B., jako w nim podejrzany, również miał wiedzę. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika, iż organ nie dokonał ustaleń w zakresie tego, czy wielomiesięczna nieobecność policjanta w służbie w istotny sposób zakłócała funkcjonowanie komórki organizacyjnej, w której pełnił on służbę i czy tolerowanie takiej sytuacji stało w sprzeczności z interesem społecznym utożsamianym z interesem służby, a także nie wystąpił o opinię do bezpośredniego przełożonego policjanta, co zdaniem pełnomocnika "mogłoby stanowić kluczowy dowód w sprawie", podkreślić należy, że nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała absencja policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórki organizacyjnej, w której funkcjonariusza winien wykonywać obowiązki służbowe przypisane dla zajmowanego przez siebie stanowiska. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że w przypadku nieobecności policjanta, czynności należące do jego obowiązków, muszą wykonywać inni funkcjonariusze. Gdy taki stan trwa, tak jak w omawianej sprawie ponad 3 lata i 5 miesięcy, niewątpliwie wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej komórki organizacyjnej, a tym samym całej jednostki, tj. Centralnego Biura Śledczego Policji. Zawieszenie policjanta w czynnościach skutkuje bowiem zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt IOSK1610/10 i z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt IOSK1980/16). Organ wskazał, że nie budzi wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] stycznia 2021 r.) upłynął wymagany, 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę tego zawieszenia. Postępowanie karne prowadzone przeciwko wymienionej nadal bowiem trwa. Przesłanki przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały zatem spełnione, zaś dokumentacja zebrana w postępowaniu administracyjnym jest wystarczająca do stwierdzenia zaistnienia powyższych faktów. Organ wskazał też m.in., że natychmiastowe rozwiązanie z B. B. stosunku służbowego było uprawnione również z tego względu, że po zwolnieniu wymienionego ze służby na zajmowane przez niego stanowisko będzie można wyznaczyć innego funkcjonariusza, który realizować będzie zadania w Wydziale do [...] w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podkreślił też, że możliwość dalszego pobierania określonych świadczeń pieniężnych nie może być argumentem przemawiającym za dłuższym pozostawaniem policjanta w służbie, bowiem głównym celem tej służby jest wykonywanie przydzielonych zadań służbowych, co pozwala na realizację ustawowych zadań Policji. Niewykonywanie tych zadań winno więc skutkować w danych okolicznościach niezwłocznym rozwiązaniem stosunku służbowego. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] stał się przedmiotem skargi B. B., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej o charakterze uznaniowym niewyważającej interesu społecznego utożsamianego z interesem służby ze słusznym interesem strony, w sytuacji, gdy odwołujący się nie został w dacie wydania pierwszego rozkazu nawet postawiony w stan oskarżenia a ewentualna decyzja w tym zakresie miała zostać podjęta w najbliższym czasie, co przemawiało za potrzebą wstrzymania się z rozkazem personalnym chociażby do momentu ewentualnego wniesienia aktu oskarżenia tym bardziej, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych trwał już i tak trzy i poł roku, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezapewniającej stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności, pomimo, iż zagrożenia wartości wymienionych enumeratywnie w przywołanym przepisie realne nie było, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.; - art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Wskazał m.in., że zaskarżony rozkaz, utrzymujący w mocy rozkaz z dnia [...] stycznia 2021 r., zapadł ponad trzy i poł roku po zawieszeniu odwołującego się w czynnościach służbowych a zatem w dacie, gdy już od dwóch i poł roku istniała podstawa zwolnienia ze służby. Nie uległ przy tym na dzień wydania rozkazu z dnia [...] stycznia 2021 roku zmianie status skarżącego bowiem w dalszym ciągu nie został on wówczas nawet postawiony w stan oskarżenia a jedynie pozostawał pod zarzutem popełnienia przestępstwa. Utrzymanie w tych okolicznościach decyzji zwalniającej ze służby, praktycznie w przededniu zakończenia śledztwa, które mogło przecież zakończyć się umorzeniem postępowania, jawić się musi jako naruszające słuszny interes strony a tym samym granice dopuszczalnej uznaniowości. Nadto organ, będąc zobowiązany zbadać możliwość pozostawienia odwołującego się w służbie dokonał tej oceny w sposób zupełnie abstrakcyjny, bez konkretnego odniesienia do okoliczności przedmiotowej sprawy, z powołaniem się jedynie ogólnie na wysokie standardy stawiane funkcjonariuszom Policji, jej ustawowe zadania oraz negatywny wpływ na nie długotrwałego zawieszenia funkcjonariusza. W zaskarżonej decyzji nie wskazano zindywidualizowanych okoliczności uzasadniających zwolnienie skarżącego ze służby w Policji i to w sytuacji, gdy obowiązuje wobec niego domniemanie niewinności. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Pełnomocnik odniósł się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny jaki rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia ani prawa materialnego, ani prawa procesowego. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W sprawie tej jest bezsporne, że B. B. zawieszony został w czynnościach służbowych rozkazem personalnym Komendanta CBŚP z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] listopada 2017 r. w związku z przedstawieniem funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia przestępstwa. Zawieszenie w czynnościach służbowych zostało przedłużone rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2017 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. W świetle powyższego jest bezsporne, że skarżący w dniu rozwiązania stosunku służbowego zawieszony był w czynnościach służbowych już przez okres znacznie przekraczający ustawowe 12 miesięcy i jednocześnie nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Organ dokonał właściwej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 9 i prawidłowo zastosował ten przepis w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Trafnie organy obu instancji stwierdziły, że zaszły w tej sprawie przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie powołanego przepisu. Zarówno rozkaz personalny Komendanta CBŚP, jak i zaskarżony rozkaz personalny spełniają wszystkie wymogi prawa. Zostały uzasadnione w sposób, który pozwala stwierdzić, że rozstrzygnięcia organów nie były dowolne, nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenia organów są bezsporne, a ocena materiału dowodowego, wystarczającego do rozstrzygnięcia tej sprawy, uwzględnia wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W sprawie nie naruszono też art. 7, art. 77, art. 10 k.p.a. Argumentacja skargi, iż skarżący w dacie wydania rozkazu personalnego organu I instancji, nie został postawiony w stan oskarżenia nie jest zrozumiała, albowiem podstawą zwolnienia ze służby był art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Kwestia upływu 12 miesięcy zawieszenia i nieustania przyczyn zawieszenia w dacie podjęcia rozkazu personalnego organu I instancji jest zaś bezsporna. Przypomnieć trzeba przy tym, że skarżącemu w dniu [...] lipca 2017 r. Prokuratura ogłosiła zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 12 kk. Nadto w toku postępowania administracyjnego do organu odwoławczego wpłynęła informacja o tym, że w dniu [...] lutego 2021 r. Prokuratura Okręgowa w [...] w sprawie przeciwko B. B. skierowała akt oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] w [...] o przestępstwo z art. 231 § 1 Kk. Organ wykazał, że postępowanie karne wobec skarżącego nie zostało prawomocnie zakończone Zatem, w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2021 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby przyczyna zawieszenia (trwającego ponad 12 miesięcy) nie ustała. Zdaniem Sądu, Komendant CBŚ miał prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – przyjąć, że zaszły podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby (v. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn.. akt I OSK 1980/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ wykazał nadto, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych (w czasie wydania rozkazu personalnego I instancji - ponad 3 lata) negatywnie wpływa na realizację zadań jednostki CBŚP. Organ I instancji wskazał m.in., że taka długa absencja funkcjonariusza dysharmonizuje funkcjonowanie jednostki Centralnego Biura Śledczego Policji. Organ wskazał, że B. B. od ponad 3 lat zadań nie realizuje, jednocześnie zajmuje stanowisko etatowe w strukturze Centralnego Biura Śledczego Policji i tym samym brak jest możliwości zatrudnienia na to stanowisko funkcjonariusza, który realizowałby zadania z zakresu zwalczania zorganizowanej przestępczości. Organ podkreślił w rozkazie personalnym, ze toczące się od ponad 3 lat śledztwo nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizacje zadań służbowych Wydziału do [...] w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, w którym B. B. pełnił dotychczas służbę. Podniósł także, że poza dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych policjantów, długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta, pobierającego 50% należnego uposażenia, wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Niewątpliwie długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, wynikające z zawieszenia w czynnościach służbowych, prowadzi do dezorganizacji pracy. Trafnie organ odwoławczy przywołał w decyzji poglądy prezentowane w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach rozstrzyganych na gruncie ustawy o Policji, podnosząc, iż nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała absencja funkcjonariusza w służbie negatywnie wpływa na funkcjonowanie formacji, w której pełni służbę i możliwość sprawnego realizowania ustawowych zadań, które zostały jej przypisane. Powyższe nie budzi wątpliwości w sprawie, w której funkcjonariusz nie wykonywał czynności służbowych od prawie 3 i pół roku. Zgodzić należy się z organem, że interes skarżącego nie przeważał w tej sprawie nad interesem społecznym tożsamym z interesem służby. Niewątpliwie konieczność zapewnienia sprawnego realizowania zadań powierzonych formacji, dawała organowi podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W świetle powyższego, także rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, nadany został prawidłowo. Organ w sposób wyczerpujący wykazał dlaczego w przedmiotowej sprawie należało dać prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego. Nadto, biorąc pod uwagę, że rozkaz o zwolnieniu skarżącego ze służby podjęty został dopiero po prawie 3 i pół roku zawieszenia w czynnościach służbowych, stwierdzić należy, że organ brał pod uwagę interes skarżącego. W sprawie tej nie ma przy tym mowy o naruszeniu art. 10 k.p.a. Strona była kilka razy informowana o możliwości korzystania ze swych praw, w tym zapoznawania się a materiałem dowodowym oraz wypowiadania się w tym przedmiocie. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu. Strona nie wykazała braku możliwości przedstawienia jakiejkolwiek okoliczności, czy dowodu który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadnie organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy miały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i przepis ten został zastosowany prawidłowo. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w wyroku.