II SA/Wa 2563/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi G.P. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżone postanowienie Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2021 r. Pan G. P., zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] o pisemne potwierdzenie wykonywania zadań służbowych wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby CelnoSkarbowej i Służby Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 161), zwanego dalej " rozporządzeniem w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy", za okres służby od dnia [...] maja 2002 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. Wniosek ten został przez DIAS uznany za wniosek o wydanie zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury tj. w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez Wnioskodawcę służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W uzasadnieniu DIAS wskazał m. in., że na potrzeby zebrania dowodów dokonano przeglądu akt osobowych Wnioskodawcy. Ponadto, organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], do Kierownika Referatu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy, jak również do wskazanych przez Stronę osób, tj. do P. H., J. W., M. J., A. P. oraz M. B. o pisemne zajęcie stanowiska, względnie przedstawienie dowodów pozwalających na uznanie, że w trakcie wykonywania obowiązków służbowych przez Wnioskodawcę wystąpiły działania lub sytuacje zagrożenia życia lub zdrowia funkcjonariusza. Jednak na podstawie przeglądu akt osobowych oraz uzyskanych odpowiedzi, nie udało się ustalić konkretnych zdarzeń potwierdzających pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu 6 razy w ciągu roku. Dyrektor wyjaśnił, że informacja zawarta w piśmie nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. o kierowanych wobec Wnioskodawcy groźbach mogłaby stanowić dowód podejmowania czynności w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu, jednakże z dokumentu tego nie wynika, kiedy i ile takich gróźb miało miejsce, co uniemożliwia precyzyjną identyfikację tych zdarzeń. Zdarzenie opisane przez [...]. P. H., a dotyczące kontroli osoby zakażonej wirusem HIV, mogłoby stanowić czynność podejmowaną w warunkach narażenia życia lub zdrowia, jednak brak jest precyzyjnych informacji, które pozwalają w sposób bezsporny ustalić datę opisywanego zdarzenia. Dokumentem, który potwierdza występowanie zdarzeń pozwalających przyjąć, że Wnioskodawca pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest wniosek ówczesnego Naczelnika Wydziału [...] z dnia [...] maja 2018 r. o przeniesienie funkcjonariusza do innej komórki organizacyjnej. Wniosek o przeniesienie miał związek z informacjami przekazanymi przez funkcjonariuszy Policji w sprawie gróźb, jakie zostały wystosowane pod adresem Wnioskodawcy i psa służbowego, którego był przewodnikiem. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r. Wnioskodawca przekazał oświadczenie [...]. w stanie spoczynku M. S., potwierdzające te informacje. Kolejno, w piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. Wnioskodawca wskazał listę dat, w których - Jego zdaniem - podejmował czynności wymienione w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, jednak nie udokumentowane wystąpieniem konkretnych zdarzeń. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału, DIAS stwierdził, że zgodnie z wiedzą organu oraz zapisami wynikającymi z dokumentacji będącej w jego posiadaniu, w okresie od dnia [...] września 1999 r. do dnia zwolnienia ze służby Wnioskodawca nie podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu [...] lutego 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Pan G. P., pismem z dnia [...] lutego 2021 r., (nadanym w dniu [...] lutego 2021 r. w Urzędzie Pocztowym), wniósł do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na ww. postanowienie, żądając ponownego rozpatrzenia sprawy. Zażalenie zostało wniesione w terminie. Pan G. P. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że organ nie mógł potwierdzić danych objętych wnioskiem i tym samym wydać zaświadczenia o żądanej treści pomimo, że dane pozwalające na wydanie takiego zaświadczenia znajdują się w posiadaniu organu. Skarżący wniósł o zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie oraz ustalenie treści zaświadczenia o zapisy: 1) raportów z każdej pełnionej służby (prowadzone były w formie papierowej, e-mailowej, a w późniejszym czasie elektronicznej); 2) notatek służbowych o użyciu psa służbowego, które potwierdzą daty i zdarzenia współpracy z konkretnymi jednostkami Policji, CBŚ, Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Straży Granicznej, Straży Miejskiej czy ABW; 3) notatników służbowych, prowadzonych przeze Wnioskodawcę i zdawanych kierownikowi komórki, gdy kończyła się możliwość zapisu czynności dokonywanych na służbie; 4) rejestrów prowadzonych w Referacie Operacyjnym w [...], Referacie Grupy Mobilne w [...], Granicznym Referacie [...] w [...] oraz w Wydziale [...]; 5) elektronicznej książki służby; 6) czynności kontrolnych wpisywanych do systemu ZISAR; 7) poleceń Naczelnika Wydziału Operacyjnego oraz późniejszych Naczelników Wydziału [...]. Skarżący wnosi również, po ustaleniu wszystkich przypadków współpracy z jednostkami Policji, CBŚ, Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Straży Granicznej, Straży Miejskiej czy ABW, o wystąpienie do nich i uzyskanie informacji, w których przypadkach czynności te zostały wykazane przez funkcjonariuszy jednostek, uczestniczących w tych czynnościach służbowych, jako czynności spełniające warunki pełnienia służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 723, z późn. zm.), zwanej dalej ..ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy lub ..u.z.ef. W uzasadnieniu Skarżący wskazał na przypomnianą sobie okoliczność, związaną z wydarzeniami II wojny w [...] (2003 rok), kiedy to wraz z psem służbowym pełnili służbę kilka tygodni w sytuacji podwyższonego stanu zagrożenia terrorystycznego, przy kontroli osób wchodzących do terminalu oraz patrolując teren wokół lotniska w [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Podniósł, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści, dotyczących podejmowania przez Skarżącego czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Wyjaśniono, że w toku postępowania organ I instancji zwrócił się do podmiotów (w tym także - wskazanych przez Stronę), które mogły posiadać dowody związane z przedmiotowym zagadnieniem. Organ wskazał, że analizie poddano również dokumentację z akt osobowych Strony. Jednak podjęte czynności nie doprowadziły do ustaleń, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że brak jest uzasadnienia do wydania wnioskowanego zaświadczenia jedynie z tytułu pełnienia służby w Służbie Celnej i Służbie Celno-Skarbowej. Z samego faktu pełnienia służby nie można wywodzić, że w każdym przypadku, w czasie jej pełnienia, występowało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Należy odróżnić pełnienie służby w warunkach realnego zagrożenia życia lub zdrowia od pełnienia służby w warunkach powszechnych, wykonywanych w warunkach wynikających z zakresu obowiązków i uprawnień. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiąże się służba na określonym stanowisku a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym (co najmniej 6 razy w ciągu roku), wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Istotne jest, żeby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2017-01-31, 1 OSK 3462/15). Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, obiektywne i konkretne a nie potencjalne, czy abstrakcyjne. Musi odnosić się do konkretnych sytuacji zagrożenia, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Nie chodzi zatem o codzienny trud służby i jej niebezpieczeństwa, ale wyjątkowe zdarzenia wprost godzące w życie lub zdrowie funkcjonariusza. Zagrożenie musi mieć zatem postać kwalifikowaną tzn. być wyższe niż to, jakie jest udziałem pełnienia służby w sposób określony obowiązkami i zadaniami przewidzianymi na zajmowanym stanowisku służbowym. Należy podkreślić, iż podejmowanie czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury musi niezbicie wynikać ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Związane jest to z faktem, że przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy przewidują liczbowe ujęcie wymiaru czynności, a zatem poszczególne czynności, w których brał udział funkcjonariusz, muszą zostać określone precyzyjnie. Informacji zaś, ani materiałów potwierdzających udział Skarżącego w określonych akcjach (co najmniej 6 w ciągu roku), uzasadniających podwyższenie emerytury, organ 1 instancji nie posiada - co zostało opisane szczegółowo w uzasadnieniu skarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2021 r. oraz w piśmie z dnia [...] marca 2021 r. przekazującym sprawę Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Odnosząc się do zarzutu niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także do wniosku o zebranie i przeprowadzenie dowodów ze wskazanych przez Wnioskodawcę dokumentów należy zauważyć, iż postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania administracyjnego o uproszczonym, odformalizowanym charakterze. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a. zasady dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Trzeba podkreślić, że organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Organ nie ma natomiast obowiązku analizowania i rozstrzygania spornych kwestii, dotyczących okresów zaliczanych do wysługi emerytalnej. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Przepis ten stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, służącego wyjaśnieniu stanu faktycznego, w zakresie niezbędnym do wydania zaświadczenia. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Z poglądem tym zbieżne jest stanowisko NSA wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 25 października 2000 r., sygn. akt V SA 760/00, które sprowadza się do stwierdzenia, że konieczne postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Wobec powyższego, w postępowaniu tym, nie można stosować zasady - właściwej dla ogólnego postępowania jurysdykcyjnego - dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1316/08 wskazał, że postępowanie wyjaśniające spełnia tylko rolę 5 ii pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia, główną rolę pełnią dane z ewidencji rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami. Organ wydający zaświadczenie zobowiązany jest do interpretacji przepisów art. 217-219 k.p.a. w sposób ścisły. Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r., 11 OSK 1148/10, zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór, co do ich występowania w konkretnym wypadku. W przypadku zatem, gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem W wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż "Nie może zatem ulegać wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218§1 KPA. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (U GSK 2579/16). W doktrynie i orzecznictwie uznaje się, iż odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej możliwa jest w przypadkach, gdy: 1) z żądaniem wydania zaświadczenia zwrócono się do niewłaściwego organu; 2) osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego; 3) organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia; 4) organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia z uwagi na treść danych znajdujących się w jego posiadaniu; 5) przepisy szczególne ustalają zakaz wydania zaświadczenia. Przy ocenie zasadności odmowy wydania zaświadczenia istotne jest, iż stanowi ono wyłącznie przejaw wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie, a zebrany materiał stanowi wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia. W postępowaniu wykazano, że organ I instancji podjął działania mające na celu ustalenie, czy Wnioskodawca pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Jednak przeprowadzone czynności nie doprowadziły do ustalenia, że Skarżący podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Skoro zaświadczenie, jak wyjaśniono wcześniej, jest wydawane w oparciu o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie. Powyższe nie przesądza jednak o tym, że nie było tak, jak twierdzi Skarżący. Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sądu wywiódł G. P.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisu 218 §2 k.p.a. przez Szefa KAS poprzez: a) brak przeprowadzenia pełniejszego postępowania wyjaśniającego, w tym brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów załączonych i zawnioskowanych, co wpłynęło negatywnie na wynik postępowania i ustalenia, b) akceptację faktu braku przeprowadzenia pełniejszego i dokładniejszego postępowania wyjaśniającego, w tym brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów załączonych (i zawnioskowanych) przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], co o wpłynęło negatywnie na wynik postępowania i ustalenia faktyczne organu; 2) błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy poprzez uznanie, że nie wykonywał zadań w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy warunki takie wynikały wprost z charakteru zadań, miejsca i czasu ich wykonywania bez zapewnienia środków ochrony- zaradczych, zadania te należały do jego podstawowych obowiązków. Wniósł o uchylenie przez Sąd zaskarżonego postanowienia Szefa KAS. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ rozpoznając wniosek strony, ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy a w szczególności, czy ustosunkował się do argumentacji zawartej w zażaleniu. Strona podnosiła w nim bowiem, iż fakt pełnienia służby w warunkach szczególnych, znajduje potwierdzenie w dokumentacji takiej jak : 1) raporty z każdej pełnionej służby (prowadzone były w formie papierowej, e-mailowej, a w późniejszym czasie elektronicznej); 2) notatki służbowe o użyciu psa służbowego, które potwierdzą daty i zdarzenia współpracy z konkretnymi jednostkami Policji, CBŚ, Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Straży Granicznej, Straży Miejskiej czy ABW; 3) notatniki służbowe, prowadzone przeze Wnioskodawcę i zdawane kierownikowi komórki, gdy kończyła się możliwość zapisu czynności dokonywanych na służbie; 4) rejestry prowadzone w Referacie Operacyjnym w [..., Referacie Grupy Mobilne w [...], Granicznym Referacie [...] w [...] oraz w Wydziale [...]; 5) elektroniczna książka służby; 6) czynności kontrolnych wpisywane do systemu ZISAR; 7) polecenia Naczelnika Wydziału Operacyjnego oraz późniejszych Naczelników Wydziału [...]. Skarżący wnosi również, po ustaleniu wszystkich przypadków współpracy z jednostkami Policji, CBŚ, Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Straży Granicznej, Straży Miejskiej czy ABW, o wystąpienie do nich i uzyskanie informacji, w których przypadkach czynności te zostały wykazane przez funkcjonariuszy jednostek, uczestniczących w tych czynnościach służbowych, jako czynności spełniające warunki pełnienia służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 723, z późn. zm.), zwanej dalej ..ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy lub ..u.z.ef. Wobec takiego zarzutu, na organie spoczywał przede wszystkim obowiązek wypowiedzenia się na temat tego, czy dysponuje w/powołaną dokumentacją. Następnie organ winien przeanalizować ową dokumentację pod kątem istnienia w niej danych istotnych w niniejszej sprawie, lub ewentualnie winien wyjaśnić to, dlaczego nie chce dokonać takiej analizy. Powyższemu obowiązkowi organ uchybił jednakże. Pomimo tego, że skarżący w zażaleniu doprecyzował siedem rodzajów różnych rejestrów, w których mogły znajdować się dane obrazujące pełnienie przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, organ odwoławczy nie podjął próby poczynienia stosownych ustaleń. Nie wyjaśnił przy tym w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia powodów, dla których zaniechał poczynienia ustaleń w w/w zakresie mimo tego, że sam przyznał, iż ciąży na nim obowiązek ustalenia, jakiego rodzaju rejestry czy ewidencje mogą zawierać sporne dane. Powyższe uchybienie, w ocenie tut. Sądu świadczy niezbicie o naruszeniu dyspozycji art. 218 § 2 K.p.a. Naruszenie to jest zaś na tyle istotne, że rzutuje na poprawność rozstrzygnięcia. Niewyjaśnienie omawianej kwestii przez organ sprawia, że Sąd został pozbawiony możliwości weryfikacji poprawności skarżonego postanowienia. W szczególności Sąd został pozbawiony możliwości oceny tego, czy organ w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie rejestrów, mogących zawierać dokumenty potwierdzające fakty, mające zostać uwzględnione w zażaleniu. W związku z powyższym, uznając że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany zastosować się do stanowiska wyartykułowanego przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.