II SA/Wa 2620/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, , Protokolant sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga P. W. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] grudnia 2020 r. ok. godz. 18:10 policjanci z Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Powiatowej Policji w [...] (zwana dalej: KP) na polecenie dyżurnego tej jednostki udali się do miejscowości [...], gdzie miało miejsce zdarzenie drogowe. Po przybyciu na miejsce policjanci zastali osoby, które oświadczyły, iż były świadkami zdarzenia. Z ich relacji wynikało, że kierujący samochodem marki [...] o nr rej. [...] wyjechał z drogi podporządkowanej bez świateł mijania, przejechał przez drogę z pierwszeństwem przejazdu i zatrzymał się na chodniku w ten sposób, że koła tylnej osi samochodu znajdowały się na jezdni. Świadkowie zdarzenia oświadczyli, że dojechali swoim samochodem do pojazdu stojącego na chodniku, podeszli do niego i otworzyli drzwi kierowcy. Z ust kierującego wyczuwalna była woń alkoholu. Wyjęli kluczyki ze stacyjki pojazdu, po czym o zdarzeniu powiadomili Policję. Kierującym samochodem marki [...] okazał się [...] P. W. (zwany dalej: skarżący, policjant, obwiniony). Policjanci stwierdzili, że znajduje się on pod wpływem alkoholu (intensywna woń alkoholu z ust). Policjant odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, dlatego został przewieziony do szpitala celem pobrania krwi do badań na zawartość alkoholu i środków odurzających. Następnie został zatrzymany i doprowadzony do Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych lub Doprowadzonych do wytrzeźwienia w KP. W dniu [...] grudnia 2020 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...] w ramach śledztwa prowadzonego za sygn. akt [...], skarżącemu przedstawiono zarzut z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Przesłuchany w tym samym dniu, w charakterze podejrzanego, skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. W dniu [...] stycznia 2021 r. przedmiotowe śledztwo do prowadzenia przejęła Prokuratura Rejonowa w [...] (pod nową sygn. akt. [...]). Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] (zwany dalej: KPP, organ I instancji) wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne i przedstawił zarzut polegający na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że: popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w dniu [...] grudnia 2020 r. ok. godz. 18:00 w miejscowości [...] gm. [...], kierując pojazdem osobowym marki [...] o nr rej. [...], będąc pod wpływem alkoholu - o czym świadczyła bełkotliwa mowa, chwiejny krok i wyczuwalna woń alkoholu z ust, wjechał pojazdem do przydrożnego rowu i został ujęty przez świadków zdarzenia, czym wykazał brak dbałości o społeczny wizerunek Policji oraz podważył zaufanie społeczne do Policji jako formacji, w której służy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze. zm., zwana dalej: u.p.) w zw. z § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (zwany dalej: KWP, organ odwoławczy) przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony do 3 miesięcy, tj. do dnia [...] marca 2021 r. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. KPP dokonał zmiany zarzutu przedstawionego policjantowi, na zarzut: popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w dniu [...] grudnia 2020 r. ok. godz. 18:00 w miejscowości [...] gm. [...], kierując pojazdem osobowym marki [...] o nr rej. [...], będąc pod wpływem alkoholu - o czym świadczyła bełkotliwa mowa, chwiejny krok i wyczuwalna woń alkoholu z ust - co jednoznacznie stwierdzono w przeprowadzonym badaniu z wynikiem 1,51% alkoholu etylowego w jego krwi, zjechał pojazdem na przeciwległy pas jezdni i zatrzymał go częściowo na chodniku i jezdni, po czym został ujęty przez świadków zdarzenia, czym wykazał brak dbałości o społeczny wizerunek Policji oraz podważył zaufanie społeczne do Policji jako formacji, w której służy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i ust. 4 u.p. w zw. z § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta." Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r. KPP zwrócił się do KWP o wszczęcie postępowania administracyjnego, w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 u.p. (z uwagi na ważny interes służby). Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. KWP orzekł o zwolnieniu policjanta ze służby z dniem [...] lutego 2021 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 u.p. Przedmiotowemu rozkazowi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. KPP, działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4, art. 135fa ust. 1 u.p., orzekł o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego ze względu na jego bezprzedmiotowość, wynikającą z rozwiązania stosunku służbowego z obwinionym z dniem [...] lutego 2021 r. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie organu I instancji, że w wyniku przeprowadzonych czynności dowodowych zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, natomiast zebrany materiał dowodowy w pełni i bezspornie potwierdził popełnienie zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego przez skarżącego. Jednakże z uwagi na fakt, że z dniem [...] lutego 2021 r. nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który przestał podlegać orzecznictwu dyscyplinarnemu, postępowanie dyscyplinarne podlegało umorzeniu. W odwołaniu złożonym na powołane wyżej orzeczenie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, a następnie zawieszenie postępowania dyscyplinarnego [...], prowadzonego przeciwko skarżącemu, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, prowadzonym obecnie przez Prokuraturę Rejonową w [...] (za sygn. akt: [...]). Nadto wniósł o zwrócenie się do Komendanta Głównego Policji (zwany dalej: KGP) o informację w sprawie odwołania skarżącego od rozkazu personalnego KWP i udostępnienie akt toczącego się postępowania oraz zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...] o informację o stanie sprawy [...]. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił przedwczesne podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego poprzez: 1. umorzenie postępowania na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 135ja ust. 1 pkt 5 u.p., tj. z uwagi na to, że obwiniony przestał podlegać orzecznictwu dyscyplinarnemu, co wynikać miało z rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym z dniem [...] lutego 2021 r. pomimo faktu, że rozkaz personalny KWP w sprawie zwolnienia ww. ze służby w Policji został zaskarżony odwołaniem z dnia [...] marca 2021 r. do KGP i rozstrzygnięcie w jego przedmiocie jeszcze nie zapadło; 2. umorzenie postępowania pomimo trwającego postępowania przygotowawczego, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. akt: [...] w przedmiocie tego samego zachowania obwinionego, które stanowiło podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, tj. popełnienia czynu z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie orzeczeniem dyscyplinarnym Nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. KWP, działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 u.p., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, po przedstawieniu stanu faktycznego wskazał, iż dyspozycja art. 135h ust. 3 u.p. zezwala przełożonemu dyscyplinarnemu na zawieszenie postępowania dyscyplinarnego z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Jednakże postępowanie to musi toczyć się przeciwko policjantowi. Jeżeli jednak osoba, przeciwko której prowadzone jest postępowanie, nie jest funkcjonariuszem Policji, nie ma możliwości prowadzenia ani zawieszenia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem KWP w rozpatrywanej sprawie nie ma żadnego znaczenia złożenie przez skarżącego do KGP odwołania od rozkazu personalnego KWP w przedmiocie zwolnienia go ze służby. Faktem jest, że z dniem [...] lutego 2021 r. przestał być on policjantem. Dlatego prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne należało umorzyć na podstawie art. 135ja ust. 1 pkt 5 u.p. Organ stwierdził, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły przesłanki, które pozwoliłyby na wydanie orzeczenia o uniewinnieniu obwinionego. Wydanie orzeczenia o uniewinnieniu obwinionego od popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby materiał dowodowy wskazywał, że nie popełnił on zarzucanego mu czynu. Zebrany w postępowaniu materiał dowodowy nie pozwala jednak na wydanie takiego rozstrzygnięcia. Niezasadne jest też stwierdzenie odwołania, że pomimo pozornej korzystności orzeczenia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego dla obwinionego, w istocie kształt zapadłej decyzji uniemożliwiałby obwinionemu powrót do służby, nawet w przypadku uznania jego odwołania od rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wyjaśnił w tym zakresie, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego nie ma żadnego wpływu na przywrócenie policjanta do służby i w żaden sposób z nim nie koreluje. Ustawodawca przewidział natomiast możliwość podjęcia dalszych czynności w postępowaniu dyscyplinarnym w przypadku przywrócenia do służby policjanta, przeciwko któremu było ono prowadzone. W przypadku przywrócenia do służby policjanta, wobec którego w dniu jego zwolnienia ze służby postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone z uwagi na jego zwolnienie ze służby, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o uchyleniu orzeczenia o umorzeniu tego postępowania dyscyplinarnego, o ile nie nastąpiło przedawnienie wymierzenia kary dyscyplinarnej za czyn będący przedmiotem tego postępowania, oraz wyznacza rzecznika dyscyplinarnego do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego umorzenia postępowania dyscyplinarnego pomimo trwającego postępowania przygotowawczego, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] (pod sygn. akt [...]) w przedmiocie tego samego zachowania obwinionego, które stanowiło podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, tj. popełnienie czynu z art. 178a § 1 kodeksu karnego, wskazał, że czyn zarzucany skarżącemu w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, nie jest tożsamy z czynem, którego popełnienie zarzucono ww. w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu przygotowawczym. W postępowaniu dyscyplinarnym zarzucono skarżącemu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego poprzez nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta polegające na braku dbałości o społeczny wizerunek Policji oraz podważeniu zaufania społecznego do Policji jako formacji, w której służy, co stanowi naruszenie dyspozycji przepisu § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta." Natomiast w Prokuraturze Rejonowej w [...] w dniu [...] grudnia 2020 r. skarżącemu został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa polegającego na tym, iż w dniu [...] grudnia 2020 r. w [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...], prowadził w ruchu lądowym pojazd marki [...] nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości to jest mając stężenie alkoholu we krwi o wartości przekraczającej 0,5 promila, tj. o czyn z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Zatem postępowania te prowadzone są w oparciu o odrębne przepisy. Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zostały uregulowane w Rozdziale 10 ustawy o Policji, natomiast odpowiedzialność za popełnione przestępstwo w przepisach odpowiedzialności karnej (Kodeks karny, Kodeks postępowania karnego). Z tych powodów, przełożony dyscyplinarny rozstrzygając w zakresie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego w postępowaniu dyscyplinarnym, nie jest w żaden sposób ograniczony ani zobowiązany rozstrzygnięciem, podjętym w toku postępowania karnego. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego, stwierdzona zwolnieniem lekarskim, usprawiedliwia nieobecność tych osób podczas czynności objętych danym postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne. Natomiast analiza nadesłanego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2021 r. prowadzi do wniosku, że nie spełnia ono wymogów wzoru zaświadczenia, określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie wzoru zaświadczenia wystawianego przez lekarza sądowego oraz wzoru rejestru wystawianych zaświadczeń. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził prawidłowość podjętego przez KPP orzeczenia dyscyplinarnego. W skardze złożonej na powołane wyżej orzeczenie dyscyplinarne do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia dyscyplinarnego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci rozkazu personalnego KGP nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. na okoliczność, że skarżący nie został zwolniony ze służby, a co za tym idzie brak jest podstaw do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 u.p. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie art. 135j ust. 1 pkt 4 u.p. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego odwołaniem orzeczenia KPP z dnia [...] marca 2021 r. o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie, w sytuacji, w której w dniu [...] maja 2021 r. został wydany przez KGP rozkaz personalny nr [...], który uchylił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. KWP (zwalniający skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p.) i umorzył postępowanie w sprawie, a zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do umorzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do skarżącego na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 u.p. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe i powinno zostać uchylone w całości. Rozstrzygnięcie zawarte w tym orzeczeniu bazuje na wadliwym uznaniu, że skarżący został zwolniony ze służby, a zatem istnieją podstawy do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 u.p. Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia obowiązywał rozkaz personalny KGP nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. uchylający w całości i umarzający postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. W tym stanie rzeczy postępowanie dyscyplinarne toczące się w stosunku do skarżącego nie było bezprzedmiotowe - skutki prawne zwolnienia skarżącego ze służby zostały w całości uchylone – i dlatego KWP powinien był uchylić w całości orzeczenie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zagadnienia związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną policjantów zostały uregulowane w rozdziale 10 u.p., która w sposób pełny reguluje postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów, w tym kompleksowo określa zasady, według których prowadzi się postępowanie oraz orzeczenia wydawane przez organ odwoławczy. W świetle tych regulacji, popartych orzecznictwem sądowym, niewątpliwym jest, że odpowiedzialność dyscyplinarna odnosi się wyłącznie do policjantów pozostających w służbie. Dla określenia osoby podlegającej odpowiedzialności ustawodawca posłużył się bowiem w art. 132 ust. 1 u.p. pojęciem "policjant", a określony w art. 134 u.p. katalog kar wskazuje, że mogą być one wymierzone wyłącznie osobie pozostającej w stosunku służbowym. Przesłanki umorzenia postępowania dyscyplinarnego określa art. 135ja ust. 1 u.p., zgodnie z którym postępowanie dyscyplinarne umarza się, jeżeli: 1) nastąpiło przedawnienie wymierzenia kary dyscyplinarnej; 2) postępowanie dyscyplinarne wszczęto po upływie terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3; 3) ustalono, że czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne przypisany obwinionemu nie wypełnia znamion czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne; 4) obwiniony zmarł lub został uznany za zaginionego; 5) obwiniony przestał podlegać orzecznictwu dyscyplinarnemu; 6) postępowanie dyscyplinarne w sprawie tego samego czynu zarzuconego obwinionemu zostało prawomocnie zakończone albo, wszczęte wcześniej, toczy się. Stosownie do art. 135ja ust. 1 pkt 5 u.p. należy zatem przyjąć, że postępowanie dyscyplinarne podlega umorzeniu w przypadku zwolnienia policjanta ze służby. Zwolnienie ze służby ma bowiem taki skutek, że osoba obwiniona przestaje podlegać orzecznictwu dyscyplinarnemu. Zauważyć w tym miejscu należy, że przytoczona wyżej regulacja została wprowadzona ustawą nowelizującą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610) i obowiązuje od dnia 1 października 2020 r. Tym samym znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w której postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu wszczęte zostało po jej wejściu w życie, tj. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Na dzień wydania orzeczenia dyscyplinarnego przez organ I instancji ([...] marca 2021 r.) skarżący nie pozostawał w służbie, wobec czego prowadzone postępowanie było bezprzedmiotowe i zaistniała przesłanka umorzenia postępowania z art. 135ja ust. 1 pkt 5 u.p. Także w dacie wniesienia odwołania skarżący nie był już czynnym policjantem. Sytuacja ta zmieniła się dopiero od dnia [...] maja 2021 r. z uwagi na wydanie w dniu [...] maja 2021 r. rozkazu personalnego przez KGP, którym uchylony został rozkaz personalny KWP z dnia [...] lutego 2021 r., a postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby zostało umorzone. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że określając w art. 135n ust. 4 u.p. rodzaje rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu odwoławczym ustawodawca przewidział, że wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie: 1) utrzymać w mocy albo 2) uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić od ukarania, względnie wymierzyć inną karę dyscyplinarną albo umorzyć postępowanie, albo uchylając to orzeczenie - umorzyć postępowanie dyscyplinarne pierwszej instancji, albo; 3) uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części. W ocenie Sądu na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 u.p., w stanie faktycznym niniejszej sprawy, organ odwoławczy mógł jedynie utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie KPP. Brak było podstaw do uchylenia orzeczenia organu I instancji z powodów merytorycznych (z uwagi na brak oceny przewinienia dyscyplinarnego przez KPP), jak też z uwagi na zasadność oceny organu I instancji, że w dacie podjęcia orzeczenia postępowanie dyscyplinarne było bezprzedmiotowe. Nie było też podstaw do uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji, z uwagi na braki postępowania dowodowego, dotyczące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez skarżącego. Jeżeli jednak w związku z wydaniem przez KGP rozkazu personalnego uchylającego w całości rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby i umarzającego postępowanie w tej sprawie, nastąpiło przywrócenie skarżącego do służby (co jest kwestionowane przez KWP w odpowiedzi na skargę) Sąd zauważa, że w przypadku przywrócenia do służby policjanta, przeciwko któremu prowadzone było postępowanie dyscyplinarne, ustawodawca przewidział możliwość podjęcia dalszych czynności w tym postępowaniu. Z regulacji art. 135ja ust. 4 u.p. wynika bowiem, że w przypadku przywrócenia do służby policjanta, wobec którego w dniu jego zwolnienia ze służby postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone na podstawie przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 5, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o uchyleniu orzeczenia o umorzeniu tego postępowania dyscyplinarnego, o ile nie nastąpiło przedawnienie wymierzenia kary dyscyplinarnej za czyn będący przedmiotem tego postępowania, oraz wyznacza rzecznika dyscyplinarnego do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Jeżeli więc skarżący zostałby skutecznie przywrócony do służby, miałby zastosowanie właśnie art. 135ja ust. 4 u.p. i pomimo uprzedniego umorzenia postępowania dyscyplinarnego, w sposób opisany dyspozycją powołanego przepisu, sprawa skarżącego mogłaby zostać poddana ponownej ocenie w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa i poczynionych na ich podstawie rozważań, Sąd za niezasadne uznaje podniesione w skardze zarzuty wskazujące na wadliwość wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczeń. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.