II SA/Wa 2651/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego K. S. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS", "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] października 2019r. znak: [...], po rozpoznaniu zażalenia K. S. (dalej także jako: "skarżący", "strona") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS", "organ I instancji") z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby w Służbie Celno-Skarbowej w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego. W podstawie prawnej powołano się m.in. na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; dalej: "k.p.a."). U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: K. S. pełnił służbę w Izbie Administracji Skarbowej w [...] (następcy Izby Celnej w [...]) od [...] kwietnia 1991 r. do [...] sierpnia 2017 r. W dniu [...] marca 2017 r. nastąpiło połączenie Izby Administracji Skarbowej w [...] z Izbą Celną w [...] oraz Urzędem Kontroli Skarbowej w [...]. DIAS nie przedstawił skarżącemu propozycji określającej warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. W związku z powyższym stosunek służbowy K. S. ustał w wyniku wygaśnięcia, na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.; dalej: "PwKAS"), co na mocy art. 170 ust. 3 PwKAS traktuje się jak zwolnienie ze służby. Skarżący wniósł do Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] (dalej także jako "SR") pozew z [...] września 2017 r. przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Izba") o ustalenie istnienia stosunku służby od dnia [...] września 2017 r. i przywrócenie do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej od tego dnia. Zdaniem skarżącego, w świetle przepisów ustawy PwKAS, organ I instancji miał obowiązek złożenia mu propozycji służby. Wskazał, że użyty przez ustawodawcę w art. 165 ust. 7 PwKAS zwrot "odpowiednio" oznacza, że dotychczasowi pracownicy otrzymają propozycję pracy, a funkcjonariusze - propozycję służby. Jego zdaniem zwolnienie ze służby w takim trybie, jest niezgodne z Konstytucją poprzez fakt, że zastosowany proces nieprzedstawienia propozycji służby i w konsekwencji zwolnienie ze służby, jest niezgodny z zasadą równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji). Brak przedstawienia propozycji służby jest również oznaką dyskryminacji, gdyż inni funkcjonariusze propozycje służby otrzymali. Skarżący stwierdził, że skoro nie otrzymał decyzji o zwolnieniu ze służby, to jego stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania nadal istnieje. Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] postanowieniem z [...] października 2018 r. sygn. akt [...] postanowił odmówić odrzucenia pozwu i przekazać sprawę do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...] jako organowi właściwemu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SR wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy wprowadzającej KAS, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. W przypadku zaś wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Z uwagi na fakt, że w stosunku do strony nie została wydana decyzja o zwolnieniu ze służby, konieczne jest przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...] jako organowi właściwemu do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego. Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...], w wyniku rozpatrzenia zażalenia pozwanej Izby Administracji Skarbowej w [...] na ww. postanowienie SR, postanowieniem z [...] lutego 2019 r. sygn. akt [...] oddalił zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że ponieważ decyzja o zwolnieniu ze służby nie została w sprawie wydana prawidłowo SR ocenił, że właściwym do rozpoznania sprawy będzie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]. Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu K. S. ze służby w Służbie Celno - Skarbowej. Organ I instancji wyjaśnił, że konstrukcja zastosowana przez ustawodawcę w art. 170 ust. 3 PwKAS, utożsamiająca skutki wygaśnięcia stosunku służbowego ze zwolnieniem ze służby, jest unormowaniem w sposób kompletny regulującym sytuację prawną funkcjonariusza, którego stosunek wygasł na skutek okoliczności, o których mowa w ust. 1 art. 170 PwKAS i nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości dodatkowego rozstrzygnięcia administracyjnego w postaci decyzji o zwolnieniu ze służby. Skarżący w zażaleniu wniósł o zmianę, bądź uchylenie ww. postanowienia DIAS. Zarzucił naruszenie art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 i 2 PwKAS, poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu skarżącego ze służby, pomimo wydania przez SR prawomocnego postanowienia z [...] października 2018 r. w sprawie sygn. akt [...] z którego wynika, że wbrew twierdzeniom organu I instancji pragmatyka służbowa funkcjonariuszy celnych wprost reguluje tryb odwoławczy w sytuacji zwolnienia pracownika ze służby. Szef KAS w uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia z [...] października 2019 r., podtrzymał argumentację DIAS i uznał, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wygaśnięciu stosunku służbowego. Zdaniem organu odwoławczego, zagadnienia stanowiące przedmiot pozwu skarżącego nie stanowią indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, do której miałyby zastosowanie przepisy k.p.a. (art. 1 i 2 k.p.a.). Przepisy te wskazują bowiem jakie kategorie spraw są rozpatrywane przez organy administracji publicznej, w tym Szefa KAS, w ramach kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący nie otrzymał propozycji służby/pracy w Izbie Administracji Skarbowej w [...], a więc ocenę możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym również dopuszczalności jego badania merytorycznego przez Szefa KAS jako organ I i II Instancji, należy również dokonać przez pryzmat art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 PwKAS i stosownych przepisów k.p.a. Zaznaczył, że stosunek służbowy skarżącego jako funkcjonariusza, w związku z brakiem przedstawienia przez DIAS do dnia [...] maja 2017 r. propozycji służby/pracy złożonej na podstawie art. 165 ust. 7 PwKAS, wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r. na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 PwKAS. Zauważył, że w przypadku braku propozycji pracy/służby przepisy ustawy PwKAS nie przewidują formy decyzji administracyjnej podlegającej kontroli instancyjnej, od której przysługiwałoby m.in. prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Szef KAS uznał zatem, że zasadnie organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby. Wskazał, że treść art. 170 ust. 3 PwKAS nie reguluje, m.in. ze względu na traktowanie przez ustawodawcę wygaśnięcia stosunku służby tak jak zwolnienia ze służby, formy prawnej wygaśnięcia stosunku służby funkcjonariuszy Służby Celno - Skarbowej poprzez załatwienie sprawy w trybie wydania decyzji administracyjnej. Z uwagi na wygaśnięcie w omawianym przypadku stosunku służby z mocy ustawy, brak jest podstaw do wydania odrębnego aktu administracyjnego rozstrzygającego o ustaniu tegoż stosunku służbowego poprzez jego wygaśnięcie, czy też zwolnienie ze służby w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego funkcjonariusza. Organ odwoławczy zauważył, że przepisy omawianej ustawy stanowią jedynie, iż w sytuacji nieotrzymania przez funkcjonariusza pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia lub służby, z dniem [...] sierpnia 2017 r. stosunek pracy/służby wygasa, nie wskazują natomiast w tym przypadku na możliwość weryfikacji w trybie administracyjnym i administracyjnosądowym, jak ma to miejsce w sytuacji określonej i wyraźnie uregulowanej przez ustawodawcę w art. 169 ust. 4 PwKAS i odnoszącej się do propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, która stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby, i od której w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef KAS wskazał, że skarżący nie otrzymał propozycji dalszego pełnienia służby/pracy w Izbie Administracji Skarbowej w [...] w oparciu o wyraźne unormowanie przewidziane przez ustawodawcę, ze wskazanym równocześnie skutkiem prawnym powstającym ex lege (art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 PwKAS), a więc to ustawodawca ukształtował jego sytuację prawną w związku z nieprzedstawieniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do dnia [...] maja 2017 r. propozycji służby/pracy. Zdaniem organu odwoławczego pisemna propozycja dyrektora izby administracji skarbowej czy też informacja o jej braku, poza wyraźnym przypadkiem przewidzianym w art. 169 ust. 4 PwKAS, nie posiada znamion decyzji administracyjnej, ani postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, czy zabezpieczającym. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że z analizy przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 508 zwanej dalej "ustawą o KAS") wynika, iż ustawodawca wyraźnie wskazał katalog spraw ze stosunku służbowego, w których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i które podlegają kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 276 ustawy o KAS są to sprawy dotyczące wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS, zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, a także zwolnieniu ze służby. W katalogu tym nie znalazły się sytuacje dotyczące wygaśnięcia stosunku służbowego. Zdaniem Szefa KAS, skoro zdarzenie prawne wygaśnięcia stosunku służbowego nie zostało wskazane w katalogu spraw objętych ww. przepisami, zatem zakładając logiczną konstrukcję tej ustawy, słuszne jest dowodzenie, że postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji administracyjnej jest prowadzone jedynie w tego rodzaju sprawach, w których ustawa pragmatyczna albo wydany akt wykonawczy oparty na tej ustawie, to przewiduje. Szef KAS uznał, że skoro kwestii związanych z procesem składania propozycji służby/pracy uregulowanym w art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 PwKAS, poza sytuacją uregulowaną w art. 169 ust. 4 tejże ustawy, nie mającą zastosowania w niniejszym stanie faktycznym sprawy, nie można rozstrzygnąć w trybie administracyjnym, to należało odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego prowadzonego w oparciu o przepisy k.p.a. W przypadku bowiem sprawy nierozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, obowiązkiem właściwego organu jest wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia Szefa KAS. Autor skargi zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, co miało istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, tj. art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 i 2 PwKAS w związku z art. 276 ust. 6 ustawy o KAS, poprzez wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego przez DIAS o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu skarżącego ze służby w służbie Celno-Skarbowej, pomimo wydania przez SR prawomocnego postanowienia z dnia [...] października 2018 r. w sprawie o sygn. akt [...], z którego wynika, że wbrew twierdzeniom organu I instancji pragmatyka służbowa funkcjonariuszy celnych wprost reguluje tryb odwoławczy w sytuacji zwolnienia pracownika ze służby, który winien być zastosowany w niniejszej sprawie; 2) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy, nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony, w sytuacji kiedy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej oraz brak wnikliwego i sprawnego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie Sąd zauważa, że wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczące interpretacji i stosowania przepisów PwKAS, rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 1/19 (dostępna na www.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. uchwały podkreślił, że przepisy ww. ustawy - PwKAS - wprowadziły trzy rodzaje rozwiązań prawnych dotyczących zmiany stosunku służbowego dotychczasowych funkcjonariuszy Służby Celnej w stosunek służbowy lub stosunek pracy w Służbie Celno-Skarbowej powołanej w celu przeprowadzenia reformy szeroko rozumianej administracji skarbowej. Jednym z nich jest właśnie wygaśnięcie dotychczasowego stosunku służbowego. Następuje ono w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub w przypadku niezaakceptowania przez niego propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 PwKAS). W takim przypadku dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby. Tutaj podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowi art. 170 ust. 1 i 3 PwKAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o KAS. Znaczenie tego przepisu nie budzi wątpliwości. Zgodnie z nim, decyzję administracyjną wydaje się wyłącznie w przypadkach przeniesienia funkcjonariusza, powierzenia mu pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym, przeniesienia na inne stanowisko, zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych czy zwolnienia ze służby. Dodać przy tym należy, że z treści przytoczonych przepisów wynika, że wyliczenie zawartych w nich przesłanek wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza posiada charakter zamknięty. Sąd - biorąc pod uwagę wiążące, na mocy art. 170 i art. 269 § 1 p.p.s.a., rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego z ww. uchwały o sygn. akt I OPS 1/19 - wskazuje, że w sprawie istniała podstawa prawna do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego, który traktuje się jako zwolnienie ze służby. Podstawę do wydania ww. decyzji, wbrew stanowisku prezentowanemu przez organy obu instancji w wydanych w sprawie postanowieniach (Szefa KAS z [...] października 2019 r., którym utrzymano w mocy postanowienie DIAS z [...] sierpnia 2019 r.), stanowił art. 170 ust. 1 i 3 PwKAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o KAS. Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1685/19 (dostępny na www.nsa.gov.pl). Sąd pierwszej instancji poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w ww. orzeczeniach aprobuje i uznaje za własne. Sąd podkreśla ponadto, że stosunek służbowy funkcjonariusza nawiązuje się na podstawie mianowania, a zatem w takim przypadku powstaje stosunek o charakterze administracyjnoprawnym. Stosunek ten charakteryzuje, z jednej strony – pewne ograniczenie praw, dyspozycyjność, hierarchiczne podporządkowanie oraz nadrzędność interesu służby nad interesem jednostkowym funkcjonariusza, z drugiej strony – cechuje go prawo do szeregu dodatkowych uprawnień i większą trwałość niż stosunek pracy, regulowany przepisami Kodeksu pracy. Należy ponadto wskazać, że przepis art. 170 ust. 1 pkt 1 PwKAS zawiera jedynie sformułowanie, że stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 ustawy o KAS oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Przepis ten zatem nie stanowi wprost o obowiązku organu do wydania w takim przypadku decyzji deklaratoryjnej, która stwierdzałaby zwolnienie ze służby funkcjonariusza z dniem [...] sierpnia 2017r. Jednak w tego rodzaju przypadku taki obowiązek należy przyjąć. Tylko bowiem wydanie takiej decyzji gwarantuje funkcjonariuszowi służby celno-skarbowej, który nie otrzymał propozycji dotyczącej nowych warunków służby lub zatrudnienia, prawo do sądu. Skoro z mocy art. 170 ust. 3 PwKAS u wynika wprost, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby, to można uznać, że ustawodawca zrównuje w ten sposób skutki prawne zwolnienia ze służby ze skutkami wygaśnięcia stosunku służbowego. Zachodzi zatem domniemanie załatwienia sprawy w formie decyzji, której podstawę prawną stanowić będzie art. 170 ust. 3 PwKAS w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS. Wobec tego stwierdzić należy, że art. 170 ust. 3 PwKAS, wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje, jako równoznaczne ze zwolnieniem ze służby, które następuje zawsze w drodze decyzji administracyjnej. Forma, w jakiej realizowane jest zwolnienie ze służby wynika z ustawy o KAS. Skoro zatem ustawodawca nakazuje traktować wygaśnięcie stosunku służbowego jak zwolnienie ze służby, a zwolnienie ze służby dokonywane jest w trybie decyzji i obwarowane gwarancjami procesowymi oraz możliwością stosowania środków zaskarżenia, to w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego ze względu na brak propozycji dla funkcjonariusza, o jakiej mowa w art. 165 ust. 7 PwKAS, zachodzi podstawa do wydania przez właściwy organ decyzji stwierdzającej zwolnienie funkcjonariusza ze służby, wskutek wygaśnięcia stosunku służbowego. Orzekanie w formie decyzji wymaga uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, podania zastosowanych kryteriów oceny, wskazania okoliczności faktycznych. Przesłankami wymagającymi rozważenia będą w tym przypadku przesłanki określone w art. 165 ust. 7 PwKAS. Wydając decyzję stwierdzającą zwolnienie funkcjonariusza ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego, wobec nieprzedstawienia mu propozycji służby, organ każdorazowo będzie zobowiązany wziąć pod uwagę i rozważyć kryteria o jakich mowa w art. 165 ust. 7 PwKAS. Stwierdzić zatem należy, że w sprawie DIAS, zamiast postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby w związku z wygaśnięciem stosunku służbowego, winien był wydać wobec skarżącego decyzję dotyczącą stosunku służbowego skarżącego, a w jej uzasadnieniu wskazać kryteria, jakimi się kierował, z uwagi na art. 165 ust. 7 PwKAS w związku z art. 170 ust. 3 PwKAS oraz art. 276 ust. 2 ustawy o KAS. Reasumując Sąd stwierdza zatem, że nieprawidłowe było wydanie w sprawie ww. postanowień przez Szefa KAS z [...] października 2019 r. oraz przez DIAS z [...] sierpnia 2019 r., w których jako podstawę prawną powołano m.in. art. 61a § 1 k.p.a. Wadliwość tą należy naprawić, mając na względzie związanie, na mocy art. 153 p.p.s.a., oceną prawną przedstawioną przez Sąd w ww. orzeczeniu. Sąd w związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, uchylił zaskarżone postanowienie Szefa KAS i utrzymane nim w mocy, ww. postanowienie DIAS z [...] sierpnia 2019 r. (punkt pierwszy sentencji). Orzeczenie z punktu drugiego sentencji o zasądzeniu od Szefa KAS na rzecz skarżącego kosztów postępowania ma uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł.