II SA/Wa 268/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.) WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W dniu [...] grudnia 2005 r. wydana została z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy decyzja nr [...], mocą której, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i art. 9 pkt 14 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), orzeczono o utracie przez M.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż M.W. nie stawił się w Urzędzie Pracy m.st. Warszawy w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić, jak podkreśla organ, po upływie co najmniej trzech miesięcy od dnia niestawiennictwa się w Urzędzie Pracy m.st. Warszawy, w wyniku ponownej rejestracji. Od decyzji tej odwołał się M.W., podnosząc, iż w dniu [...] listopada 2005 r. nie stawił się w urzędzie pracy z powodu przeziębienia. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Mazowiecki wydał w dniu [...] stycznia 2006 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podkreślił, iż posiadanie statusu osoby bezrobotnej wiąże się z określonymi obowiązkami. Do obowiązków takich należy między innymi zgłaszanie się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do pracy. Niedopełnienie przez bezrobotnego obowiązków nałożonych ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może stanowić przesłanek do uchylenia decyzji starosty, wydanej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skargę na decyzję tę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.W.. W skardze podniesiono między innymi, iż w dniu [...] grudnia 2005 r. skarżący złożył w Urzędzie Pracy m.st. Warszawy oświadczenie zawierające prośbę o usprawiedliwienie jego nieobecności w urzędzie w dniu [...] listopada 2005 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów, należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazano w skardze. W myśl art. 9 ust. 1 lit. "a" cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy między innymi wydawanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Zadania, o których mowa w ust. 1 są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej. Na podstawie art. 9 ust. 7 tejże ustawy starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwienia w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Wskazać należy, iż miasto stołeczne Warszawa jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy – Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.). Funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta (art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). W myśl art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Miasto takie realizuje zarówno zadania określone ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), jak i określone ustawą o samorządzie powiatowym. W związku z tym Prezydentowi miasta stołecznego Warszawy przysługują uprawnienia starosty wynikające z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" oraz z art. 9 ust. 7 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu [...] lipca 2005 r. Zastępca Prezydenta m.st. Warszawy S.S., działając z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy L.K., upoważnił na podstawie art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy U.P. – pośrednika pracy w Urzędzie Pracy m.st. Warszawy, do wydawania decyzji oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym w zakresie działu aktywizacji rynku pracy wynikających z ww. ustawy. Upoważnienie to nie zostało udzielone przez osobę piastującą funkcję organu administracyjnego, a jedynie przez jego zastępcę. Stwierdzić zatem należy, iż upoważnienie to nie spełnia wymogów określonych w przepisie art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jako że przepis ten umożliwia jedynie piastunowi funkcji organu upoważnianie pracowników powiatowego urzędu pracy do załatwiania spraw w imieniu starosty. Podkreślić również należy, iż opisanej wady nie konwaliduje fakt, że zastępca Prezydenta m.st. Warszawy działał z upoważnienia piastuna funkcji organu, jako że zarówno przepis art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 38 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, nie uprawniają do upoważnienia do udzielania upoważnień do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu organu administracji publicznej, jakim jest prezydent miasta stołecznego Warszawy. Reasumując, stwierdzić należy, iż decyzja organu pierwszej instancji wydana została przez osobę działającą bez wymaganego prawem upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych, a co za tym idzie, decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), co pociąga za sobą nieważność tej decyzji. Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości, narusza prawo w sposób rażący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.