II SA/Wa 271/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2015 r. nr [...] oraz postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]; 2. oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku J. S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej (przesłanego e-mailem) odmówił udostępnienia informacji o wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto i netto rzecznika prasowego Ministra Sportu i Turystyki za czerwiec 2015 r. wraz ze wszystkimi dodatkami. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Podniósł, że osoba wykonująca obowiązki rzecznika prasowego resortu jest możliwa do zidentyfikowania, co powoduje, iż wszelkie ujawnienie informacji z zakresu prywatnej sfery jej życia, prowadziłoby do naruszenia jej prywatności w tym zakresie. Z uwagi na powyższe zwrócono się do osoby pełniącej funkcję rzecznika prasowego Ministra Sportu i Turystyki, czy wyraża zgodę na udostępnienie informacji na temat wysokości jej miesięcznego wynagrodzenia brutto i netto za czerwiec 2015 r. wraz ze wszystkimi dodatkami. W odpowiedzi na zapytanie rzecznik prasowy nie wyraził zgody na udostępnienie wskazanej informacji. Organ wskazał, że rzecznik prasowy Ministra Sportu i Turystyki nie realizuje w żadnym zakresie nałożonych na organ administracji publicznej - Ministra Sportu i Turystyki - zadań publicznych. Nie realizuje bowiem zadań publicznych w urzędzie w ramach struktur organizacyjnych, a jedynie wykonuje tylko i wyłącznie czynności usługowe. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2015 r. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że rzecznik prasowy resortu nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Sam bowiem fakt pełnienia określonej funkcji, w tym przypadku rzecznika prasowego, nie oznacza od razu, że osoba staje się osobą pełniącą funkcję publiczną. Organ powołał treśc art. 115 § 13 pkt 4 kk, wskazując, że nie można przyjąć automatycznie, że każdy pracownik administracji rządowej jest funkcjonariuszem publicznym, a co za tym idzie - że rzecznik prasowy resortu jest funkcjonariuszem publicznym tylko dlatego, że jest zatrudniony w administracji rządowej. Do odmiennego wniosku prowadzi w ocenie organu analiza przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 4 poz. 36), które nie nadają rzecznikowi prasowemu miana funkcjonariusza publicznego, lecz jedynie określają zakres realizowanych zadań z zakresu polityki informacyjnej. Zadania wykonywane przez osobę pełniąca funkcję rzecznika prasowego Ministra Sportu i Turystyki mają zdaniem organu charakter usługowy. Organ podkreślił, że sytuacja majątkowa, w tym wysokość otrzymywanych dochodów, składa się na prywatność osoby fizycznej, bowiem zawiera informacje o charakterze osobistym. Podlega zatem ochronie jako dobro osobiste. Informacje o uzyskiwanych dochodach należą do sfery prywatnej osoby i prawo do nich podlega ograniczeniu ustanowionemu w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 123/13). Jednocześnie informacja dotycząca wysokości wynagrodzenia wraz z dodatkami stanowi informację ad personam, tj. dotyczy konkretnej, zindywidualizowanej osoby tym bardziej, że tylko jedna określona osoba pełni obecnie funkcję rzecznika prasowego w Ministerstwie Sportu i Turystki. Organ wskazał, że osoba wykonująca obowiązki rzecznika prasowego resortu jest możliwa do zidentyfikowania, co powoduje, iż ujawnienie wszelkich informacji z zakresu prywatnej sfery jej życia, prowadziłoby do naruszenia jej prywatności w tym zakresie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki, po rozpatrzeniu wniosku J. S. o uzupełnienie decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. poprzez rozstrzygnięcie o zwolnieniu wnioskującego od wszelkich kosztów postępowania, odmówił uzupełnienia przedmiotowej decyzji. Decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] stała się wraz z postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że rzecznik prasowy Ministra Sportu i Turystyki nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne, lecz pełniącą funkcje usługowe i techniczne, gdy tymczasem z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie organizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej wprost wynika, iż rzecznik prasowy nie pełni czynności usługowych ani technicznych, bowiem całą obsługę organizacyjną rzeczników prasowych zapewnia urząd obsługujący organ administracji rządowej, w którym działa rzecznik prasowy, 2) § 6 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez jego bezpodstawne pominięcie, 3) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezpodstawne uchylenie się organu od wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik w sprawy, a mianowicie na jakich zasadach jest zatrudniany rzecznik prasowy, tj. w jaki sposób nawiązuje stosunek pracy i jaki jest to rodzaj stosunku pracy, który zostaje nawiązany z rzecznikiem prasowym, 4) art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że udzielenie informacji publicznej o wysokości wynagrodzenia rzecznika prasowego narusza jego prawo do prywatności, gdy tymczasem rzecznik prasowy, jest osobą pełniącą funkcje publiczne i takie ograniczenie nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, 5) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne wydanie decyzji w sytuacji, gdy organ twierdzi, że informacja o wysokości zarobków rzecznika prasowego nie jest informacją publiczną, albowiem informacją publiczną nie są informacje ad personam w przypadku, gdy osoba nie pełni funkcji publicznych. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie powołując dotychczasowe ustalenia. Organ wskazał, że prezentowania informacji prasie i opinii publicznej o sposobie realizacji zadań Ministra Sportu i Turystyki (w ramach udzielania informacji publicznej) nie można utożsamiać z kompetencjami władczymi, w tym do wydawania decyzji administracyjnych czy postanowień w trybie u.d.i.p. Tym samym nie można uznać, iż rzecznik prasowy posiada jakikolwiek, choćby najwęższy, zakres kompetencji decyzyjnej w zakresie władztwa wykonywanego przez Ministra Sportu i Turystyki na podstawie tej ustawy tylko dlatego, iż informacji publicznej udziela. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 271/16 referendarz sądowy WSA w Warszawie przyznał J. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. adwokat S. M., załączając pełnomocnictwo udzielone przez J. S. do prowadzenia niniejszej sprawy wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 17 zł, wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Ministra oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów profesjonalnego zastępstwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik skarżącego przywołał poglądy prezentowane w orzeczeniach wojewódzkiego sądu administracyjnego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego tak w zakresie rozumienia pojęcia pełnienie funkcji publicznej, jak i prawa do prywatności. Pełnomocnik powielił argumentację zawartą w skardze J. S. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 lipca 2016 r. stawił się pełnomocnik organu. Skarżący nie stawił się. Nie stawił się także pełnomocnik skarżącego ustanowiony w dniu 23 czerwca 2016 r. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania od organu, powołując się na przepis art. 206 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu, w sprawie tej naruszony został przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782) zwanej dalej u.d.i.p., albowiem organ niezasadnie powołał się na prawo do prywatności jako wyłączające udostępnienie żądanej informacji publicznej, co miało wpływ na wynik sprawy. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej stanowi w art. 61 ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Przepis art. 61 ust. 4 Konstytucji RP stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, w tym przypadki, gdy dostęp do informacji podlega ograniczeniu, określa ustawa o dostępie do informacji publicznej. Trzeba pamiętać przy tym, że w świetle przepisu art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej zasadą jest udostępnianie informacji publicznej, a odmowa jej udostępnienia wyjątkiem. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że Minister Sportu i Turystyki jest podmiotem obowiązanym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Żądana we wniosku informacja dotycząca wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto rzecznika prasowego Ministerstwa Sportu i Turystyki, jakie otrzymał za czerwiec 2015 r. wraz z dodatkami stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacją o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest więc informacją publiczną. Wskazania wymaga przy tym, że osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest funkcjonariusz publiczny. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 4 k.k., funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem m.in. administracji rządowej, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej (Dz. U. Nr 4, poz. 36), do zadań rzeczników prasowych należy – poza zadaniami wymienionymi w ust. 1 i 2 (a zatem m.in. publicznym prezentowaniem działań organów administracji rządowej) – współudział w realizacji obowiązków nałożonych na organy administracji rządowej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Do zadań rzecznika prasowego m.in. Ministra, w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia należy: (1) wyjaśnianie działań, inicjatyw i programów podejmowanych przez ministra, w tym w szczególności wydawanie oświadczeń i publiczne prezentowanie działań ministra, (2) przedstawianie stanowiska ministra w sprawach należących do zakresu jego działania, (3) komentowanie wydarzeń krajowych i zagranicznych w zakresie działań ministra, (4) udzielanie odpowiedzi na publikacje prasowe oraz audycje radiowe i telewizyjne, a także materiały rozpowszechniane w innych środkach masowego przekazu, dotyczące działalności ministra, (5) przekazywanie komunikatów urzędowych do opublikowania w środkach masowego przekazu. Wykonywanie zadań z zakresu polityki informacyjnej Rządu nie stanowi czynności usługowej, co przesądza o pełnieniu przez rzecznika prasowego Ministra funkcji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W sprawie niniejszej żądana przez wnioskodawcę informacja ma związek z pełnioną funkcją publiczną. Dotyczy wynagrodzenia uzyskanego w związku z pełnioną funkcją publiczną, finansowanego ze środków publicznych. Powołanie się na prawo do prywatności nie jest w świetle powyższego trafne. Ustalenia tego nie zmienia okoliczność, że znane jest imię i nazwisko osoby, która funkcję rzecznika prasowego pełni. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie był wnioskiem ad personam. Fakt, że z istoty zadań nałożonych na rzecznika prasowego Ministra wynika powszechna dostępność danych osobowych (imienia i nazwiska) osoby pełniącej tę funkcję nie powoduje, że żądane dane przestają mieć charakter informacji publicznej (o wydatkach ze środków publicznych), czy że żądanej informacji nie można w takiej sytuacji uznać za związaną z pełnioną funkcją. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 24 czerwca 2003 r. sygn. akt III RN 95/02 (Wokanda 2004 nr 2, s. 19), zgodnie z którym cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Ochrona ta nie obejmuje jednak działalności publicznej osoby ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną. Problematyka związana z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne była już przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który przyjmuje, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby, a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości. Nie oznacza to, że udzielenie informacji o wynagrodzeniu w każdym przypadku naruszać będzie prawo do prywatności. Prawo do prywatności, statuowane w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zagwarantowane jest m.in. w aspekcie ochrony danych osobowych, przewidzianej w art. 51 Konstytucji RP. Przepis art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Przez życie prywatne należy przy tym rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426). Prywatność jest pojęciem szerokim, niepoddającym się wyczerpującej definicji (zob. M. Nowicki "Wokół Konwencji Europejskiej", Warszawa 2009, str. 354; Zob. orzeczenie ETPC Costello-Roberts v. Wielka Brytania z 25 marca 1993 r., A. 247-C, http://www.echr.coe.int.). Z tego względu, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie podaje się jedynie przykładowo, jak należy je rozumieć. Niewątpliwie jednak prawo do prywatności ma charakter wolnościowy, gdyż zapewnia jednostce swobodę dysponowania informacjami na własny temat. Często ujmuje się je też jako prawo do bycia pozostawionym w spokoju. Nikt nie chce bowiem, aby bez istotnego uzasadnienia ingerowano w jego życie. Ochronie podlega przy tym nie tylko prawo do poszanowania życia rodzinnego, osobistego, czci i dobrego imienia, ale i nienaruszalność mieszkania, informacje o stanie zdrowia, sytuacji finansowej, czy np. tajemnica korespondencji (v. wyrok TK z 19 maja 1998 r. sygn. akt U 5/97, Lex nr 33147; wyrok TK z 24 czerwca 1997 r. sygn. K 21/96, Lex nr 29146; uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 lipca 1993 r. sygn. akt I PZP 28/93, Lex nr 3943). Stosownie do art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Zatem, nie tylko takie dane, jak imię, nazwisko, adres zamieszkania lub wiek stanowią dane osobowe, lecz charakter taki mają również informacje o wynagrodzeniu. Ustawa o ochronie danych osobowych nie stanowi aktu prawnego z założenia uniemożliwiającego realizację prawa dostępu do informacji publicznej i w żadnym przepisie nie ustanawia zakazu udostępnienia informacji publicznej zawierającej dane osobowe, czy informacji publicznej stanowiącej daną osobową. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006/3/30) stwierdził, iż "(...) Orzecznictwo z pełnym poparciem doktryny (...) przyjmuje zróżnicowany standard (zakres) ochrony prywatności w zależności od tego, czy zakres udostępnianej informacji dotyczy osoby publicznej, czy też innego podmiotu. W odniesieniu do osoby publicznej zakres dopuszczalności ingerencji w sferę prywatności jest ujmowany znacznie szerzej. Jednak również to poszerzenie sfery dostępności nie oznacza zupełnego wyłączenia ochrony sfery życia prywatnego. Wkroczenie w tę sferę prywatną musi być zawsze uzasadnione istotnymi racjami interesu publicznego (por. SN 11.X.01 sygn. akt II CKN 559/99, OSN nr 6/2002 poz. 82) (...)". Dane osobowe osób pełniących funkcje publiczne z natury swej korzystają z ograniczonej ochrony, a prawo dostępu do nich wyprowadzić można bezpośrednio z art. 61 Konstytucji RP. Przy rozpatrywaniu żądania udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej, nieuzasadnione jest zatem powoływanie się na ochronę danych osobowych wynikającą z ustawy o ochronie danych osobowych. Jeśli bowiem żądana informacja publiczna dotyczy imienia, nazwiska, pełnionej funkcji, czy też innych danych określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (w tym kompetencji, sposobu powołania na stanowisko) lub nawet informacji w niej niewymienionych, a ściśle związanych z pełnioną aktualnie lub w przeszłości funkcją publiczną, w tym informacji o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie uzyskane w związku z pełnioną funkcją publiczną – nie jest uprawnione powoływanie się przy odmowie udostępnienia informacji publicznej na ustawę o ochronie danych osobowych, czy prawo do prywatności. W sprawie niniejszej, informacja o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie rzecznika prasowego Ministra za czerwiec 2015 r. wraz z dodatkami stanowi – wobec wykonywania przez osobę pełniącą tę funkcję publiczną zadań z zakresu polityki informacyjnej Rządu – informację związaną z funkcjonowaniem organu administracji rządowej. W świetle powyższego nie jest prawidłowe stanowisko organu, że ograniczenie dostępu do żądanej informacji publicznej znajduje uzasadnienie w prawie do ochrony danych osobowych, czy prawie do ochrony prywatności. Z tego względu nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co zasadnie podniósł skarżący. Naruszenie powołanego przepisu miało wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd wskazuje, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r. o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji nie ma samodzielnego bytu. Wobec uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego również postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r. Dodatkowo jedynie Sąd wskazuje, że podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, iż Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania decyzji (orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do przepisu art. 63 § 3a k.p.a., podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Stosownie do art. 20a ust. 1 powołanej ustawy, identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych udostępnianych przez podmioty określone w art. 2 następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), lub profilu zaufanego ePUAP. Sąd oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, albowiem udział pełnomocnika ograniczył się w tej sprawie do nadesłania pisma procesowego z dnia 23 czerwca 2016 r., w którym powielono argumentację zaprezentowaną już przez skarżącego w skardze oraz przedstawiono znane Sądowi z urzędu poglądy prezentowane w orzeczeniach Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wkład pracy pełnomocnika skarżącego nie przyczynił się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (v. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OZ 709/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, pełnomocnik wskazał, że z akt sprawy wynika, iż na dzień złożenia podania o udzielenie informacji publicznej osoba pełniąca funkcję rzecznika prasowego w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego pełni swoje obowiązki w Ministerstwie niejako dodatkowo w zakresie bycia rzecznikiem prasowym, będąc przy tym osobą powołaną na swoje stanowisko i sprawującą funkcję kierowniczą w Ministerstwie jako dyrektor departamentu, co nie odpowiada stanowi faktycznemu niniejszej sprawy. Z tych względów Sąd przychylił się do wniosku pełnomocnika organu, uznając, że zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 206 P.p.s.a., pozwalający na oddalenie wniosku strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, które w tej sprawie – wobec zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych – sprowadzały się do kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 206 powołanej ustawy.