II SA/Wa 2730/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach łowieckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J.K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP) decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284 z późn. zm. - zwanej dalej: "u.b.a.") uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (zwanego dalej: KWP) z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] orzekającą o cofnięciu J. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej w celach łowieckich oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. J. K. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej w celach łowieckich w 2004 r. W dniu [...] lipca 2019 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2019 r., w którym J. K. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 220 § 1 k.k. oraz z art. 156 § 2 k.k. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. J. K. został zawiadomiony przez KWP w [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadania broni palnej do celów łowieckich na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji. Po otrzymaniu powyższego zawiadomieniem J. K. w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., skierowanym do organu, wniósł o umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego wskazując na to, że został skazany przez Sąd Rejonowy w [...] za przestępstwo nieumyślne. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie organ w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., przywołując treść na art. 9 K.p.a. podniósł, iż w wyniku analizy wyroku Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2019 r. ustalono, że ww. wyrokiem J.K. został skazany za przestępstwo z art. 220 § 1 k.k., które jest klasyfikowane jako przestępstwo umyślne, oraz za przestępstwo z art. 156 § 1 k.k., które jest przestępstwem nieumyślnym, jednak przeciwko zdrowiu. W związku z powyższym organ poinformował J. K., że zmianie ulega podstawa prawna prowadzonego postępowania administracyjnego, które kontynuowane będzie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b u.b.a. oraz o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Następnie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b i art. 20 u.b.a. KWP w [...] cofnął J. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie organ wyjaśnił, że J. K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za przestępstwo umyślne oraz przestępstwo nieumyślne przeciwko zdrowiu i życiu, co wypełniło dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b u.b.a. i w konsekwencji obligowało organ Policji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. zarzucił organowi I Instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. polegające na pominięciu w toku rozstrzygania sprawy przesłanki nakazującej uwzględnić element istnienia "zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" ze strony osoby posiadającej pozwolenie na broń, aby ocenić zasadność podjęcia względem niej decyzji o cofnięciu tego pozwolenia. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności w celu uzupełnienia postępowania dowodowego o materiały pozwalające na ocenę spełnienia przesłanki powodowania przez skarżącego "zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego". KGP, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2019 r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b u.b.a. uchylił zaskarżoną decyzję KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż decyzję organu I instancji należy uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, jednakże z przyczyn innych, niż podnoszone w odwołaniu. Należy bowiem zważyć, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji strona korzystając z prawa do czynnego udziału w postępowaniu, wniosła o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń. Organ odwoławczy zaznaczył, że w kwestii umorzenia postępowania procedura administracyjna ustala prawną formę rozstrzygnięcia tylko wtedy, gdy zachodzą okoliczności do umorzenia postępowania (art. 105 K.p.a.), natomiast jeżeli brak jest podstaw do takiego działania (z urzędu lub na wniosek strony), organ - jeśli żądanie kieruje strona postępowania - winien poinformować ją o swoim stanowisku odrębnym pismem, bądź przedstawić swoją ocenę w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Tymczasem organ I instancji w niniejszej sprawie wniosku strony o umorzenie postępowania i zawartych w nim argumentów w ogóle nie rozpatrzył. Tym samym KWP w [...] naruszył prawo strony do instancyjnego rozpatrzenia zasadności jej wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o umorzenie postępowania. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych naruszenie praw strony postępowania jest taką wadą, której w postępowaniu odwoławczym wyeliminować nie można. W związku z powyższym organ II instancji uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji celem umożliwienia organowi I instancji przeprowadzenia postępowania odnośnie wniosku strony o umorzenie postępowania. KGP stwierdził jednocześnie, iż wskazanie przez KWP w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strona złożyła wniosek o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego nie jest oceną tego wniosku lecz wyłącznie stwierdzeniem, że taki wniosek wpłynął do organu i znajduje się w aktach sprawy. Taką oceną nie jest także zawarte w trzecim akapicie pisma z dnia [...] lipca 2019 r. stwierdzenie, że strona przedłożyła przedmiotowy wniosek. Tego rodzaju odniesienie się do wniosku jest niezgodne z procedurą administracyjną. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż KWP w [...] w swojej decyzji w żaden sposób nie przedstawił stanowiska w kwestii wpadkowej, tj. dotyczącej żądania umorzenia postępowania. W sprzeciwie od decyzji KGP skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 K.p.a. przez jego błędne zastosowanie i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że w przedmiotowej sprawie KGP pominął jego argumentację zawartą w odwołaniu, a dotyczącą naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zatem nie odniósł się do wszystkich żądań prawnych strony. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie wskazując, iż prawidłowo skorzystał z uprawnienia kasatoryjnego, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a. i wbrew twierdzeniu skarżącego nie był – na tym etapie postępowania – uprawniony do rozpatrywania zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w odwołaniu od decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw jest zasadny. W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935 dalej zwana ustawą nowelizującą), która wprowadziła zmiany między innymi do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Według nowego brzmienia przepisów P.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151 a § 1 zd. 1. P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 P.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. np. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2219/15 – publik. http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (patrz wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15 – publik. j.w.). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1427/16 – publik. j.w.). Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Przy czym rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Wskazać należy jednocześnie, że organ odwoławczy nie może ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez organ pierwszej instancji, który z kolei nie jest związany poglądem prawnym sformułowanym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, choć - co trzeba bardzo wyraźnie zauważyć - przepis art. 138 § 2a K.p.a. nakłada na organ odwoławczy obowiązek, z którego wynika, że w przypadku dokonania w decyzji organu pierwszej instancji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, organ drugiej instancji zobowiązany jest nie tylko wskazać okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, lecz również winien określić wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Przesłankami do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji jest zatem: 1) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Co więcej samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, nie jest samodzielną przesłanką do wydania decyzji kasatoryjnej, niezbędnym bowiem jest dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (art. 136 K.p.a.), to ma obowiązek orzec co do istoty sprawy. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się zatem do oceny, czy organ odwoławczy zasadnie uznał, że należy ponownie przeprowadzić postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich przed organem pierwszej instancji, z uwagi na obowiązek realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Przy czym ponowne przeprowadzenie postępowania, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, miałoby się sprowadzać w istocie do oceny zasadności wniosku skarżącego o umorzenie postępowania. Sąd, mając powyższe przepisy na względzie uznał, że analizowany pod tym kątem sprzeciw skarżącego zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja KGP, którą Sąd oceniał z punktu widzenia legalności, naruszyła w sposób istotny normę prawną wyrażoną w przepisie art. 138 § 2 K.p.a. Tym samym, organ odwoławczy uchylając decyzję KWP w [...] w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji – w sposób niewłaściwy zastosował instytucję decyzji kasacyjnej (kasatoryjnej). W ocenie Sądu, organ odwoławczy zarzucając KWP w [...] brak ustosunkowania się do wniosku strony o umorzenie postępowania nie dokonał właściwej analizy treści pisma organu I instancji z dnia [...] lipca 2019 r. skierowanego do strony, stanowiącego odpowiedź na jej wniosek. Należy zwrócić uwagę, że w piśmie tym organ I instancji powołując się na treść art. 9 K.p.a. wyjaśnił stronie, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2019 r. J.K. został skazany za przestępstwo z art. 220 § 1 k.k., które jest klasyfikowane jako przestępstwo umyślne, oraz za przestępstwo z art. 156 § 1 k.k., które jest przestępstwem nieumyślnym, jednak przeciwko zdrowiu. W związku z powyższym organ w piśmie tym poinformował J. K., że zmianie ulega podstawa prawna prowadzonego postępowania administracyjnego, które kontynuowane będzie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b u.b.a. Z treści tego pisma wynikało zatem jednoznacznie, że postępowanie administracyjne będzie kontynuowane, a tym samym organ I instancji nie znalazł podstaw do jego umorzenia. Tak też treść tego pisma została niewątpliwie odczytana przez stronę skoro w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej nie zarzuciła KWP w [...] brak ustosunkowania się do jej wniosku o umorzenie postępowania, lecz jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. polegające na pominięciu w toku rozstrzygania sprawy przesłanki nakazującej uwzględnić element istnienia "zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" ze strony osoby posiadającej pozwolenie na broń, aby ocenić zasadność podjęcia względem niej decyzji o cofnięciu tego pozwolenia. Należy jednocześnie zaznaczyć, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w piśmiennictwie wyrażany jest jednolity pogląd, iż procedura administracyjna nie przewiduje miejsca dla decyzji o odmowie umorzenia postępowania. Jeśli zatem zdaniem organu nie występują przesłanki do wydania decyzji o umorzeniu postępowania obowiązany jest on do kontynuowania prowadzonego postępowania i wydania decyzji merytorycznej (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1735/07 - Lex nr 525960, A. Wróbel - Komentarz do art. 105 K.p.a. - Lex/el.2019). Takie też stanowisko zaprezentował KGP w zaskarżonej decyzji stwierdzając, że jeżeli brak jest podstaw do umorzenia postępowania, organ - jeśli żądanie kieruje strona postępowania - winien poinformować ją o swoim stanowisku odrębnym pismem, bądź przedstawić swoją ocenę w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W świetle powyższych rozważań, zastosowanie w rozpoznawanej sprawie normy art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania odnośnie wniosku strony o umorzenie postępowania uznać należy za nieprawidłowe. Przepis art. 138 § 2 K.p.a., określając uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego wymaga bowiem, by decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Ten związek w niniejszej sprawie nie został wykazany. Zatem organ odwoławczy powinien ponownie rozpoznać sprawę merytorycznie. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie, wskazać należy, że przepis art. 64d § 1 P.p.s.a. jako zasadę wprowadza rozpoznanie sprzeciwu na posiedzeniu niejawnym, natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Przepis ten nie wskazuje, jakimi przesłankami należy kierować się przy jego stosowaniu. Z całą pewnością nie można uznać, że wniosek skarżącego w tym zakresie jest w jakikolwiek sposób wiążący dla sądu, ponieważ kwestia ta pozostawiona została uznaniu sądu. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dostrzegł żadnych argumentów przemawiających za rozpoznaniem niniejszej sprawy na rozprawie. Podkreślić należy, że akta administracyjne pozwalają na jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron, zwłaszcza, co Sąd ponownie podkreśla, że kontrolowany jest jeden aspekt tej sprawy, czyli tylko to czy organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, a nie rozpoznanie sprawy co do jej istoty i przesądzenie, czy w sprawie zaistniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich. Sąd zatem zgodnie z zasadą rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. Na koszty postępowania składa się wpis od skargi (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł), określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).