II SA/Wa 2734/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia: przyznać A. D. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. przyznał w niniejszej sprawie A. D. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący w dniu 30 października 2012 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. We wniosku wskazał, że jego sytuacja nie uległa zmianie i nadal jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych dochodów ani oszczędności. Podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a utrzymuje się ze środków pożyczonych od rodziny w kwocie 250-300 zł miesięcznie. Oświadczył, że jego żona mieszka w [...], pracuje i wynajmuje pokój za kwotę 600 zł, również nie ma oszczędności. Skarżący wskazał, że posiada mieszkanie w [...] o powierzchni 40 m2. Jednocześnie podniósł, że nadal nie ma wraz z żoną środków na płacenie czynszu oraz spłatę zadłużenia za to mieszkanie, które obecnie wynosi 7.692,39 zł. Do wniosku dołączył: - kserokopię wezwania do zapłaty zadłużenia w opłatach za lokal mieszkalny w [...], z dnia [...] października 2012 r., - kserokopię zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] października 2012 r., że jest zarejestrowany, jako osoba bezrobotna od dnia [...] października 2003 r. bez prawa do zasiłku. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego albo adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy przyjąć, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, że wnioskodawca prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe. Okoliczność, że małżonkowie nie zamieszkują wspólnie w mieszkaniu znajdującym się w [...] nie jest równoznaczne z prowadzeniem dwóch odrębnych gospodarstw domowych. Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny. Z tego obowiązku nie zwalnia ich mieszkanie w różnych miejscach. Podkreślenia wymaga, że małżonkowie obowiązani są do wzajemnej pomocy, przez którą należy rozumieć nie tylko świadczenia osobiste, ale i pieniężne (v. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1967 r., sygn. akt I CZ 37/67, Lex nr 6155). Z akt sprawy wynika, że całość wydatków w gospodarstwie domowym pokrywana jest z dochodów żony. Biorąc pod uwagę stały miesięczny dochód żony skarżącego w wysokości 2.095,17 zł netto (średni miesięczny dochód rodziny w okresie od 1 grudnia 2011 r. do 29 lutego 2012 r. wynosił 2.965,93 zł netto), stwierdzić należy, że po dokonaniu opłat, w gospodarstwie domowym pozostaje kwota około 1.300 zł netto. Oznacza to, że średnio na osobę w rodzinie przypada po około 650 zł. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę aktualne koszty utrzymania, trzeba uznać, że w chwili obecnej sytuacja materialna skarżącego nie pozwala na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Oznacza to, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony, a tym samym, że spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu. Jednocześnie - w związku z tym, że skarżący, wnosząc o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, wskazał, że wniosek obejmuje przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata – przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego (wskazanego we wniosku jako pierwszego). Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.