II SA/Wa 2778/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. W dniu [...] lutego 2010 r. Dowódca Oddziału [...] Policji w G. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o zwolnienie [...] B. P. – [...] Oddziału [...] Policji w G., ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że B. P. został przyjęty do służby w Policji w dniu [...] kwietnia 2008 r. W dniu [...] kwietnia 2008 r. rozpoczął szkolenie podstawowe, z którego, rozkazem Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] października 2008 r. nr [...], został zwolniony w związku z długotrwałą chorobą i wyłączony ze stanu słuchaczy. Do dnia [...] maja 2009 r. wymieniony policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] maja 2009 r. stawił się do służby, jednakże z uwagi na przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim nie został dopuszczony do realizacji zadań i czynności służbowych. W dniu [...] maja 2009 r. przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], stwierdzające, iż wobec przeciwwskazań zdrowotnych – jest niezdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] lutego 2010 r. policjant przebywał na ciągłym, nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. B. P. był dwukrotnie kierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...], celem orzeczenia o stanie zdrowia i dalszej przydatności do służby w Policji. Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA [...] określiła stopień zdolności [...] B. P. do służby jako zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. W dniu [...] lutego 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o Policji. Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji [...] pismem z dnia [...] lutego 2010 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...] B. P. z uwagi na ważny interes służby. Jednocześnie organ ten pismem z dnia [...] lutego 2010 r. zwrócił się do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej daty zarejestrowania wniosku i skierowania na badania [...] B. P. Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] uchwałą z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w przedmiocie zwolnienia [...] B. P. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. organ wystąpił do Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w G. z prośbą o uzupełnienie złożonego w dniu [...] lutego 2010 r. wniosku, poprzez wskazanie, w jaki sposób absencja [...] B. P. wpływa na funkcjonowanie jednostki. W odpowiedzi na powyższe pismo, Dowódca Oddziału Prewencji Policji w G. wskazał na specyfikę służby w tejże jednostce, a także na złą sytuację kadrową. Podniósł m. in., iż sytuacja, w której funkcjonariusz z ponad dwuletnim stażem nie ma kwalifikacji do samodzielnego pełnienia służby oraz z powodu ograniczeń, wynikających z orzeczenia Komisji Lekarskiej, pełni służbę w komfortowych warunkach, kiedy pozostali funkcjonariusze tej jednostki pełnią służbę na zewnątrz podczas wielostopniowych mrozów, wpływa negatywnie i demotywująco na postawę policjantów. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...], stosując art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ww. ustawy o Policji, zwolnił [...] B. P. ze służby w Policji z dniem [...] marca 2010 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe kontynuowanie służby przez [...] B. P. bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Rokowania na podjęcie przez policjanta wszystkich zadań i czynności służbowych, jakie realizuje policjant na stanowisku służbowym [...], a po ewentualnym ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego, do realizacji zadań na stanowisku służbowym funkcjonariusza, są bardzo oddalone w czasie. Po długotrwałej nieobecności policjanta w służbie, spowodowanej chorobą i orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], zostaje przesunięta w czasie kwestia ponownego skierowania funkcjonariusza na przeszkolenie podstawowe i tym samym realizowania zadań służbowych na stanowisku służbowym w jednostce organizacyjnej Policji, w której zainteresowany jest mianowany. To z kolei powoduje, że dochodzi do szeregu negatywnych skutków dla właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w której pełni on służbę i wpływa negatywnie na innych policjantów. Zatem ważny interes służby (interes społeczny) przemawia za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji, uzasadniając także nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego B. P. wniósł o jego uchylenie w całości, wskazując na niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przedstawił szczegółowo przebieg służby oraz leczenia, podkreślając, iż zdarzeniem, które zapoczątkowało procedurę zwolnienia go ze służby, była kontuzja, której doznał podczas uczestnictwa w stacjonarnym kursie zawodowym. Podniósł, że organ próbuje obarczyć go winą za wypadek na szkoleniu, kiedy on wykonywał jedynie polecenia instruktora. Zaznaczył też, że zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej MSWiA, obecnie jest zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku z ograniczeniem na okres 3 miesięcy, w którym to okresie nie może pełnić służby w warunkach wymagających biegania i dłuższego chodzenia. Natomiast po upływie tego okresu będzie mógł wrócić na poprzednie stanowisko oraz odbyć kurs podstawowy. Zakwestionował ponadto nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uznając, że nie było ku temu przesłanek. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż użyte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pojęcie "ważnego interesu służby" wprawdzie nie zostało bliżej określone, jednak w praktyce to ten przepis stanowi podstawę zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy – w ocenie przełożonych – nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji [...], działając w granicach uznania administracyjnego, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mogących mieć w niej zastosowanie. W przypadku skarżącego zdolność do służby została orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] określona jako ograniczona. Tym samym, bezspornym pozostaje fakt, iż B. P. nie jest w stanie w pełni realizować przyjętych na siebie zobowiązań, wynikających z roty złożonego ślubowania, wskazanej w art. 27 ustawy o Policji. W opinii organu odwoławczego, niezaprzeczalnym pozostaje fakt, iż sytuacja zainteresowanego wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce. B. P., mimo ponad dwuletniego stażu służby, nie ukończył bowiem szkolenia podstawowego, co pozwoliłoby mu posiąść umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych, wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Ponadto, w chwili obecnej stan jego zdrowia nie pozwala na określenie terminu, w którym mógłby on podjąć szkolenie podstawowe. Zaistniała sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Zadania, które powinny być przydzielone zainteresowanemu z konieczności obciążają innych policjantów. Rodzi to napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. B. P., nie ukończywszy przeszkolenia podstawowego, mając orzeczoną zdolność do służby z ograniczeniem i nie realizując tym samym wszystkich nałożonych na niego obowiązków, w pełni korzysta z przysługujących mu praw, w tym prawa do uposażenia, prawa do urlopu oraz innych świadczeń pieniężnych. Organ zaznaczył także, że zainteresowany przebywał w okresie od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] maja 2009 r. oraz od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] lutego 2010 r. (łącznie 1 rok, 3 miesiące i 28 dni) na zwolnieniu lekarskim, co oprócz dezorganizacji służby, wpływa demotywująco na policjantów, jak również przyczynia się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce. Dodatkowo KGP podkreślił, że Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] uchwałą z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] zaakceptował zwolnienie B. P. ze służby ze względu na jej ważny interes. W ocenie organu odwoławczego, przytoczone argumenty wypełniają nie tylko przesłankę ważnego interesu służby, ale także szerzej – ważnego interesu społecznego. Przeprowadzone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] postępowanie spełnia również wszelkie wymogi proceduralne, a konieczność przedłożenia w takim przypadku interesu społecznego nad indywidualny interes strony w pełni uzasadnia nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny B. P. wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez zwolnienie go ze służby w Policji, pomimo nieistnienia ważnego interesu służby. Zaznaczył, że zdarzeniem, które zapoczątkowało procedurę zwolnieniową, była kontuzja, której doznał w dniu [...] września 2008 r. podczas uczestnictwa w stacjonarnym kursie zawodowym. Na skutek tego wypadku poddany został długotrwałemu leczeniu, w czasie którego przeprowadzono u niego dwa poważne zabiegi operacyjne, a następnie przechodził długotrwałą rehabilitację. Podkreślił, iż wypadek miał miejsce w szóstym miesiącu stacjonarnego zawodowego kursu podstawowego w S. Przed tym zdarzeniem przełożeni byli zadowoleni zarówno z postępów, jak i jego postawy na kursie, o czym świadczy mianowanie go na stanowisko [...]. Podkreślił przy tym, że Komisja Lekarska w dniu [...] lutego 2010 r. jednoznacznie orzekła, iż jest zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku z ograniczeniem na okres 3 miesięcy pełnienia służb wymagających biegania i dłuższego chodzenia. Okres zalecanego oszczędnego trybu życia upłynął zatem w dniu [...] maja 2010 r., a więc w momencie wydawania zaskarżonego rozkazu skarżący posiadał już zdolność do służby w pełnym zakresie, a zatem decyzja podjęta przez Komendanta Głównego Policji jest wadliwa i jako taka powinna zostać uchylona. W przedmiotowej sprawie to działanie organu, a nie funkcjonariusza, może mieć wpływ na demotywację pozostałych funkcjonariuszy. Organ swoim postępowaniem daje bowiem przykład, iż w razie zaistnienia urazów związanych ze służbą w Policji i wynikających z tych urazów konsekwencji, muszą oni liczyć się z negatywnymi skutkami, jakie niesie za sobą przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Skarżący zaznaczył, że otrzymywanie uposażenia przez funkcjonariusza jest jego ustawowym prawem, które przysługuje każdemu z funkcjonariuszy znajdujących się na zwolnieniu lekarskim. Nie można natomiast wymagać dyspozycyjności od osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim, a z faktu przebywania na zwolnieniu nie można z kolei wywodzić, iż osoba nie umie podporządkować się szczególnej dyscyplinie. W ocenie skarżącego, w sprawie nie został uwzględniony jego słuszny interes. Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 1103/10 uwzględnił skargę B. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, uchylając zaskarżoną decyzję i wskazując, że wydanie prawidłowej decyzji przez organ odwoławczy winno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego i prawnego w sprawie, zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona. Organ obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, odnosząc je do pojęcia "ważnego interesu służby", w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29 września 2011 r. o sygn. akt I OSK 445/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA stwierdził, że ocena legalności zaskarżonej decyzji winna nastąpić po rozważeniu wszystkich okoliczności podanych w tej decyzji, a uzasadniających wystąpienie przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, gdyż przesłanka ta ma charakter samoistny. Pozostawanie B. P. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim z powodu kontuzji, jakiej doznał w dniu [...] września 2008 r. podczas uczestnictwa w stacjonarnym kursie zawodowym jest bowiem bezsporne. Zatem bez konieczności koncentrowania uwagi jedynie na okolicznościach dotyczących stanu zdrowia policjanta, niezbędne jest rozważenie, czy ważny interes służby przemawiał za jego zwolnieniem, zważywszy na treść orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] z dnia [...] lutego 2010 r., przy jednoczesnym uwzględnieniu okoliczności odnoszących się do samego zainteresowanego, który został przyjęty do służby w Policji w dniu [...] kwietnia 2008 r. i do daty zwolnienia ze służby nie odbył szkolenia zawodowego podstawowego, a rokowania na podjęcie przez niego wszystkich zadań i czynności służbowych na stanowisku służbowym [...], a następnie policjanta są bardzo oddalone w czasie, jak i okoliczności wynikających z długotrwałej absencji chorobowej, wobec wskazań lekarskich dotyczących warunków pełnienia przez niego służby, i ich wpływu na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której pełnił służbę oraz na postawę innych policjantów. W tym kontekście – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Sąd winien rozważyć i ocenić, czy przedstawione w decyzji przyczyny zwolnienia uzasadniały twierdzenie, iż kontynuowanie przez B. P. służby stanowiłoby uszczerbek dla jej ważnych interesów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie, natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2011 r. o sygn. akt I OSK 445/11 przesądził, że przyjęty w niej stan faktyczny nie wymaga czynienia dodatkowych ustaleń, konieczne jest natomiast rozważenie, czy ważny interes służby przemawiał za zwolnieniem B. P. ze służby w Policji. Choć istnienie przesłanki ważnego interesu służby stwierdzane jest w odniesieniu do konkretnej sytuacji faktycznej, to jest to odrębna, samoistna przesłanka zwolnienia, stanowiąca wyjątek od zasady trwałości stosunku służbowego policjanta. Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Wprawdzie prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 1994 r. o sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia B. P. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. W obu decyzjach jako ważny powód zwolnienia wskazuje się na trudną sytuację kadrową w jednostce, wywołaną absencją skarżącego, oraz na wpływ okoliczności związanych z dotychczasowym przebiegiem służby skarżącego na morale pozostałych policjantów. Zwłaszcza istnienie tego rodzaju wpływu, jako okoliczności dotyczących sfery motywacji i oddziaływania na pozostałych funkcjonariuszy, ma tu znaczenie podstawowe w kontekście ważnego interesu służby, czego potwierdzeniem jest stanowisko Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...], który w uchwale z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] zaaprobował możliwość zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o Policji. Jakkolwiek stanowisko Zarządu Związku Zawodowego jest tylko opinią w sprawie zwolnienia, niemniej świadczy także, że organizacja związkowa negatywnie ocenia zaistniałą sytuację, która z pewnością wpływa demotywująco na pozostałych policjantów. Istotny dla przyjęcia takiej oceny jest niekwestionowany przez strony fakt półtorarocznej absencji skarżącego, czego konsekwencją było m.in. nieprzystąpienie przez niego, mimo ponad dwuletniego stażu służby, do egzaminu kończącego szkolenie podstawowe, które pozwoliłoby organowi określić, czy B. P. posiadł umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych, wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Ponadto, stan zdrowia policjanta nie pozwalał na określenie terminu, w którym mógłby on podjąć szkolenie podstawowe. Sytuacja ta rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Brak przeszkolenia zawodowego oraz ograniczenia wynikające z obecnego stanu zdrowia B. P. powodują, że zadania, które powinny być przydzielone skarżącemu, z konieczności muszą obciążać innych policjantów. Funkcjonariusz Policji, który nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, a jego sytuacja uniemożliwia mu przystąpienie do egzaminu kończącego szkolenie podstawowe, w ramach służby przygotowawczej, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. W takich okolicznościach organ Policji pozbawiony jest bowiem możliwości zweryfikowania jego umiejętności i wiedzy niezbędnych do realizacji zadań służbowych, wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Zaistniała sytuacja wpływa negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (ciągłe przebywanie na zwolnieniach lekarskich z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W przypadku braku możliwości zweryfikowania wiedzy i umiejętności funkcjonariusza w służbie przygotowawczej, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 kpa), co niewątpliwie uzasadnia nadanie decyzji zwolnieniowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji B. P. był już zdolny do służby, a organ nie podjął żadnych działań, aby ten fakt ustalić i potwierdzić. Rozkaz personalny organu I instancji, z uwagi na nadany mu rygor natychmiastowej wykonalności, w chwili podejmowania decyzji zaskarżonej, wywołał już skutek w postaci zwolnienia skarżącego ze służby, co oznacza, że B. P. nie był już w służbie i nie mógł być skierowany na jakąkolwiek komisję lekarską. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA [...] w swym orzeczeniu z dnia [...] lutego 2010 r. określiła stopień zdolności B. P. do służby, wskazując, że jest on zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Natomiast w orzeczeniu tym wskazano także, że w okresie 3 miesięcy policjant nie może pełnić służby w warunkach wymagających biegania i dłuższego chodzenia. Tak więc skarżący nie był niezdolny do służby przez 3 miesiące, ale trawle ograniczony w zdolności do służby na stałe, o czym świadczy również okoliczność, że decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] B. P. otrzymał jednorazowe odszkodowanie z tytułu trwałego [...]% uszczerbku na zdrowiu, powstałego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes B. P. (art. 7 kpa) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad ważnym interesem służby (interesem społecznym). Skarżący, mimo ponad dwuletniego stażu służby, nie ukończył szkolenia podstawowego, nie ma więc kwalifikacji do samodzielnego pełnienia służby i jej dalszego kontynuowania oraz z powodu ograniczeń zdrowotnych, wynikających z orzeczenia Komisji Lekarskiej, nie może jej pełnić w pełnym zakresie, co niewątpliwie wpływa na prawidłowość funkcjonowania konkretnej jednostki Policji, dezorganizując jej pracę, zaś utrzymywanie takiego stanu z pewnością nie leży w interesie społecznym (w interesie służby), zważywszy że skarżący może w pełni sprawnie funkcjonować zawodowo jako pracownik cywilny. Organ Policji mógł zatem zwolnić skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o Policji. Zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, decyzja nie nosi znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.