II SA/Wa 28/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant ref. stażysta Paulina Lichowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi D. F. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżonym aktem, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Wojewody [...] z [...] października 2018 r., którym – wobec wniosku p. D. F., zwanego dalej "Wnioskodawcą" - odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2009 r., w części dotyczącej nieprzyznania Wnioskodawcy prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca zgłosił się w celu rejestracji, jako osoba bezrobotna [...] czerwca 2009 r.; decyzją z [...] czerwca 2009 r. orzeczono o uznaniu go - z dniem [...] czerwca 2009 r. - za osobę bezrobotną oraz odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r.; następnie – orzeczeniem z [...] września 2009 r. - Prezydent [...] przyznał Wnioskodawcy prawo do zasiłku dla bezrobotnych - od [...] września 2009 r. do [...] grudnia 2009 r., - [...] czerwca 2018 r. Wnioskodawcy złożył pismo, w którym wniósł o "przywrócenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za resztę okresu przysługiwania tego świadczenia, obejmującą cześć niewypłaconą (art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). "; pismem z [...] lipca 2018 r. Wnioskodawca wskazał, że wniosek "złożony w dniu [...].06.2018 r. zawiera żądanie o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania oraz stwierdzenie nieważności drugiego myślnika decyzji wydanej dnia [...] czerwca 2009 roku."; jako podstawę stwierdzenia nieważności części decyzji wskazano art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.; w ocenie Wnioskodawcy, decyzja miała istotną wadę prawną, polegającą na błędnym pouczeniu, - jednym z trybów weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, jakie wymienia się w art. 16 § 1 zd. 2 K.p.a., jest stwierdzenie jej nieważności; tryb ten umożliwia eliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych szczególnie ciężkimi wadami materialnoprawnymi; ciężar gatunkowy tych wad powoduje, że - gdy rzeczywiście wystąpiły - nie wystarczy uchylenie decyzji ze skutkiem ex nunc; trzeba stwierdzić jej nieważność - orzec, że w chwili wydawania - ex tunc - była ona nieważna; orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji jest wydawane w wyniku ustalenia istnienia jednej z przesłanek pozytywnych, ustanowionych w art. 156 § 1 K.p.a., - postępowanie nieważnościowe ma charakter nadzwyczajny, samodzielny i całkowicie odrębny w stosunku do postępowania zwykłego; stanowi wyjątkową instytucję, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, gdy wydana w sprawie decyzja była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad prawnych, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., - jak stanowi 156 § 1 K.p.a., stwierdza się nieważność decyzji: 1) wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) niewykonalnej w dniu jej wydania, gdy jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) wywołującej - w razie jej wykonania - czyn zagrożony karą; 7) zawierającej wadę, powodującą jej nieważność z mocy prawa, - przesłanki te odnoszą się do wadliwości samej decyzji, a nie postępowania, w którym tę decyzję podjęto; usunięcie wad proceduralnych możliwe jest w wyniku wdrożenia innego nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest postępowanie wznowieniowe, przewidziane w art. 145 i następnych K.p.a.; odmiennie od postępowania wznowieniowego, postępowanie nieważnościowe ma charakter kasacyjny; organ orzekający ogranicza się w nim jedynie do analizy i pełnej oceny decyzji, co do zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności; nie kończy się też ono merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, w której podjęto decyzję objętą tym trybem; służy ustaleniu zaistnienia, bądź też nie, przesłanek, wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a., - zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania podlegającego ocenie w trybie nieważnościowym aktu; w razie ustalenia istnienia jednej z podstaw nieważności sprawa, w której podjęto decyzję uznaną za nieważną, wraca do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem - podlega ponownemu rozpoznaniu i merytorycznemu rozstrzygnięciu przez organ, który wydał decyzję obarczoną kwalifikowaną wadliwością, - przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że wydając [...] czerwca 2009 r. decyzję o uznaniu Wnioskodawcy - z dniem [...] czerwca 2009 r. - za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych organ działał na postawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", w brzmienie na dzień wydania tego orzeczenia; decyzja składa się z dwóch elementów - rozstrzyga status Wnioskodawcy oraz przysługiwanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych; podstawy prawne regulujące powyższe kwestie są odrębne, - w części dotyczącej statusu osoby bezrobotnej, decyzja była prawidłowa; Wnioskodawca spełniał bowiem przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, - w myśl art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia do zadań samorządu powiatu - w zakresie polityki rynku pracy - należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie łub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów; jednocześnie - zgodnie z treścią art. 10 ust. 7 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia - w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań, wynikających z ustawy - jeżeli ustawa nie stanowi inaczej - organem właściwym jest starosta; ponieważ Wnioskodawca zamieszkiwał na terenie W., organem właściwym do jego rejestracji i rozstrzygnięcia kwestii przysługiwania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych był Prezydent [...]; w konsekwencji nie zaistniała przesłanka, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., - materialnoprawną podstawę decyzji z [...] czerwca 2009 r. stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia w ówczesnym brzmieniu; stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od zarejestrowania się we właściwym urzędzie, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych, trwających łącznie dłużej niż 30 dni, - z materiału dowodowego wynika, że w dniu rejestracji Wnioskodawca przedstawił świadectwo pracy wystawione: - [...] maja 2009 r., przez [...] Kolej Dojazdową Sp. z o.o., zwaną dalej "Spółką"; wynika zeń, że - w okresie [...] lutego do [...] maja 2009 r. – był tam zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy; - [...] lutego 2009 r., przez "[...]" S.A.; wynika zeń, że - w okresie [...] września 2007 r. do [...] grudnia 2008 r. - był zatrudniony najpierw w "[...]" S.A. a potem "[...]" S.A. w pełnym wymiarze czasu pracy, - wobec tego Wnioskodawca spełnił warunek, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, - istota sporu sprowadzała się do oceny, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie odmówiono Wnioskodawcy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych; odmowę tą organ uzasadniał brzmieniem art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia; przepis ten - w pkt 1-9 - wymienia enumeratywnie przesłanki, których wystąpienie pozbawia bezrobotnego prawa do zasiłku; zgodnie z pkt 2 tej regulacji, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy - Kodeks pracy; w takim przypadku zasiłek przysługuje, po okresie 90 dni od zarejestrowania się - art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, - literalne brzmienie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia odnosi się do wszystkich stosunków pracy, niezależnie od wymiaru czasu pracy i wysokości osiąganego wynagrodzenia; przy jego interpretacji należy jednak uwzględnić przede wszystkim cel przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania; następnie - poprzez jego pryzmat - ocenić zaistniałe w danej sprawie okoliczności, - jak wynika z niekwestionowanych ustaleń w sprawie, bezpośrednio przed zarejestrowaniem się jako bezrobotny, Wnioskodawca był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na pełnym etacie w Spółce; dany stosunek pracy ustał [...] maja 2009 r., na skutek rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron - art. 30 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks pracy; dołączone wówczas do sprawy dokumenty nie wskazywały, aby do rozwiązania umowy o pracę doszło w trybie art. 55 § 11 ustawy - Kodeks pracy, ani że Wnioskodawca rozwiązał umowę o pracę z powodu zmiany miejsca zamieszkania, - faktem jest, że stosunek pracy Wnioskodawcy ze Spółką ustał na skutek rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron - dowód: przedstawione przez Wnioskodawcy w dniu rejestracji świadectwo pracy z [...] maja 2009 r.; jednocześnie Wnioskodawca nie przedstawił dokumentów wskazujących, że do rozwiązania umowy o pracę doszło w trybie art. 55 § 11 ustawy - Kodeks pracy; rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2009 r. o uznaniu Wnioskodawcy za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r. – gdy decyzją z [...] września 2009 r. przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od [...] września 2009 r. - jest wobec tego prawidłowe - zgodne z obowiązującymi przepisami; potwierdza to Wnioskodawca, który - w piśmie z [...] listopada 2018 r. - wskazał: "Gdy była wydana, nie istniały żadne argumenty motywujące wniesienie odwołania w terminie czternastu dni od momentu jej doręczenia", - powoduje to, że nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - decyzja z [...] czerwca 2009 r. jest jedynym rozstrzygnięciem w kwestii uznania Wnioskodawcy - z dniem [...] czerwca 2009 r. - za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] czerwca 2009 r.; nie zaistniała wiec przesłanka, o której mowa w 156 § 1 pkt 3 K.p.a.; określona w tym przepisie przyczyna stwierdzenia nieważności to tzw. res iudicata - ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie, - organ skierował decyzję z [...] czerwca 2009 r. do Wnioskodawcy, będącego stroną postępowania w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku; stosownie do art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek; wobec tego decyzja nie została wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. - wobec treści art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazano, że wadą nieważności dotknięta jest decyzja niewykonalna w dniu jej wydania, gdy jej niewykonalność ma charakter trwały; decyzja jest niewykonalna gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu, wynikająca z określonych przepisów prawa, lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej; nie stanowią natomiast powodu niewykonalności ani przeszkody ekonomiczne ani finansowe albo też trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji; niewykonalność decyzji administracyjnej musi być więc rezultatem niesuwalnych przeszkód technicznych lub prawnych, nie zaś innych trudności technicznych lub ekonomicznych, choćby bardzo poważnych; decyzji nie można uznać za niewykonalną jedynie dlatego, że jej wykonanie wywoła niekorzystne skutki ekonomiczne dla strony, spowoduje trudności w wykorzystaniu urządzeń technicznych lub wymaga znacznych nakładów finansowych; okoliczność taka nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie; na postawie decyzji z [...] czerwca 2009 r. zarejestrowano Wnioskodawcę, jako osobę bezrobotną, i rozstrzygnięto o jego prawie do zasiłku dla bezrobotnych; decyzja była więc wykonalna, - podstawą stwierdzenia nieważności wobec art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. jest okoliczność, że realizacja czynności koniecznych do wykonania decyzji stanowiłoby czyn zagrożony karą; bez znaczenia dla zaistnienia tej przesłanki jest to, czy adresat podjął już takie działania; materialnoprawną podstawę decyzji z [...] czerwca 2009 r. stanowiły przepisy ustawy; wobec tego, nie zaistniała okoliczność, o której mowa w danym przepisie K.p.a., - art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność; tylko jeżeli istnieje norma przewidująca "nieważność z mocy prawa", możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego; musi istnieć przepis materialny; w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej; analiza stanu prawnego na dzień wydania decyzji z [...] czerwca 2009 r. prowadzi do wniosku, że - w tym czasie - żaden z przepisów, dotyczących osób bezrobotnych i przysługujących im świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy, w tym zasiłku dla bezrobotnych, nie dawał takiej możliwości, - Wnioskodawca podnosił w odwołaniu, że decyzja z [...] czerwca 2009 r. nie zawierała pouczenia "o wymogu wznowienia na wypadek, gdyby zapadło inne rozstrzygniecie ostateczne"; zarzut ten jest bezzasadny - nie zasługuje na uwzględnienie; zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. (w brzmieniu na dzień wydania orzeczenia z [...] czerwca 2009 r.) decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub - jeżeli decyzję wydano w formie dokumentu elektronicznego - powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu; decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi; zawarte w decyzji administracyjnej pouczenie wskazuje na potencjalny tryb wzruszenia decyzji w ramach administracyjnego toku instancji (decyzje nieostateczne), bądź w ramach weryfikacji w trybie sądowoadministracyjnym (decyzje ostateczne); w sytuacjach szczególnych istnieje możliwość powództwa do sądu powszechnego; zawartość i treść pouczenia - zawartego w konkretnej sprawie - są więc istotnie uzależnione od właściwości instancyjnej organu administracji publicznej rozpoznającego sprawę; pouczenie decyzji wskazuje więc przede wszystkim, czy zwykły środek prawny w ogóle przysługuje; jeżeli zaś istnieje możliwość zastosowania takiego środka, pouczenie powinno określać ten środek (odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy); powinien być też wskazany tryb stosowania wskazanych środków prawnych, - nie wynika stąd obowiązek pouczenia o każdym trybie wzruszenia decyzji ostatecznej, - decyzja z [...] czerwca 2009 r. zawierała pouczenie o przysługującym Wnioskodawcy prawie do wniesienia odwołania do Wojewody [...]; spełniało ono wymóg, o którym mowa w art. 107 § 1 K.p.a.; zarzut Wnioskodawcy, dotyczący niewłaściwego pouczenia, nie jest więc uzasadniony, - podkreślono ponownie, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych; w postępowaniu bada się ściśle określone przesłanki nieważności; nie może ono stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie zwykłym. W skardze podniesiono, że decyzja z [...] czerwca 2009 r. zawierała – zdaniem Wnioskodawcy - bardzo istotną wadę prawną. Gdy była wydawana organ administracji publicznej nie pouczył skutecznie strony, występującej bez profesjonalnej pomocy prawnej, o wymogu wznowienia postępowania gdyby zapadło inne rozstrzygnięcie ostateczne - np. orzeczenie sądu pracy, mogące spowodować zmianę lub uchylenie poprzedniego. Pomięcie tej kwestii powinno skutkować - ze względu na okoliczności - zastosowaniem art. 156 § 1. pkt 7 K.p.a. - unieważnieniem wadliwej decyzji i całkowitym jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W trakcie rozprawy (k. 42) Wnioskodawca podniósł, że - po wydaniu decyzji z [...] czerwca 2009 r. - w wyniku orzeczenia sądu doszło do zmiany świadectwa pracy. Wskazano w nim, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z winy pracodawcy, nie zaś za porozumieniem stron. Wnioskodawca nie złożył wniosku o wznowienie zakończonego decyzją z [...] czerwca 2009 r. postępowania bezpośrednio po otrzymaniu tego wyroku. W decyzji nie było bowiem stosownego pouczenia w danym zakresie. Decyzje dotyczaca bezrobotnych powinny zawierać bardziej szczegółowe pouczenia dla stron. Sąd zważył, co następuje: Skarga została oddalona, gdyż kwestionowana decyzję nie narusza prawa. Prawidłowe jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Zasadnie wskazano, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2009 r., w części w jakiej odmówiono nią przyznania zasiłku. Trafnie odniesiono do realiów niniejszej sprawy każdą z przesłanek nieważności decyzji. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania argumentacji organu jej powtarzanie byłoby zbędne. Sąd przyjmuje ją za własną. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne z następujących przyczyn. Wnioskodawca opatruje kwalifikowanej wadliwości decyzji, w części dotyczącej zasiłku, w braku zawarcie pouczenia dla strony - instrukcji postępowania w przypadku, jaki miał miejsce w jego sprawie (wzruszenie w postępowaniu sadowym treści świadectwa pracy). W myśl obowiązujących obecnie regulacji obowiązki organów administracji nie sięgają jednak tak daleko, aby pouczenia musiały zabierać wszelkie możliwe ewentualności, w tym sytuację, gdy np. - wobec ujawnienie nowych faktów czy dowodów - mogłoby dojść do wznowienia postępowania. W tej sytuacji brak stosownego pouczenia nie może być uznany za wadę kwalifikowaną, skutkującą stwierdzeniem nieważności orzeczenia. Ponieważ – jak wskazano w skarżonym akcie - stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od reguły stabilności decyzji administracyjnych, przypadki wskazane w K.p.a. nie mogą być wykładane rozszerzająco. W szczególności podstawą stwierdzenia nieważności nie może być w danej sprawie art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu. Nie ma bowiem normy szczególnej, która wskazywałoby że brak stosownego pouczenia w treści decyzji ma stanowić podstawę stwierdzenie jej nieważności, także gdy decyzja dotyczy kwestii statusu bezrobotnego. Wprowadzenie obowiązku zawarcie w tego rodzaju decyzjach szerszych informacji może stanowić wprawdzie postulat de lege ferenda, lecz - do czasu skonkretyzowanie wymogów w tym zakresie przez prawodawcę, gdy wyrazi taką wolę - brak pouczenia nie może być uznany za wadliwość orzeczenia ani w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszenia prawa - ani tym bardziej powołanego przez Wnioskodawcę art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu. Prawodawca nie ustanowił bowiem wymogu zamieszczania dalej idących informacji niż o środkach odwoławczych oraz zaskarżenia (także w orzeczeniach dotyczących bezrobotnych) ani nie powiązał z brakiem tych informacji skutków – w postaci nieważności stosownego aktu z mocy prawa. Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.