II SA/Wa 2828/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych oddala skargę Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga E. S. , zwanej dalej "skarżącą", na udostępnienie jej danych osobowych w zakresie miejsca pracy przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] K. W., zwaną dalej Komornikiem. W treści ww. skargi skarżąca wskazała, iż cyt.;"(...) Naruszenie dotyczy udzielenia przez w/w kancelarię informacji o miejscu pracy skarżącej, osobie postronnej - pani A. R.- pełnomocnikowi firmy [...].pl (...), Oświadczam, że od ponad 15 lat nie mieszkam i nie pracuję w [...]. Dowodem dotyczącym naruszenia RODO jest fakt, że A. R. podając się za pracownika Urzędu Miasta w [...] (...) prosząc sekretarkę Zespołu Oświatowego w [...] (...) o poinformowanie skarżącej, że ta chce koniecznie się z nią skontaktować. Tylko kancelaria komornicza w [...] znała moje miejsce pracy (...)". Skarżąca wniosła o ukaranie Komornika oraz cyt.:"(...) nakazać na mocy art. 16,17,18 ograniczenia przetwarzania moich danych osobowych". W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił następujący stan faktyczny: 1. Komornik wobec skarżącej prowadzi postępowanie egzekucyjne, w którym jak wskazał cyt.:"(...) dokonała zajęcia za pracę skarżącej dłużniczki, o czym poinformowano wyłącznie pracodawcę i strony postępowania". 2. Ponadto Komornik wyjaśnił, iż cyt.:"(...) wskazana przez skarżąca osoba Pani A. R. pełnomocnik firmy [...].pl nie jest stroną toczącego się postępowania. Tym samym dane takie nie mogła otrzymać od komornika. Informacyjnie wskazuje, iż wystarczy w wyszukiwarce Google wpisać wyłącznie imię i nazwisko skarżącej by uzyskać liczne dane, po których można ustalić miejsce jej zatrudnienia. Po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 57 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz, U. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018 str. 2), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi E. S. na udostępnienie jej danych osobowych w zakresie miejsca pracy przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] K. W., odmówił uwzględnienia wniosku. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w myśl art. 3 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 771 ze zm.), dalej "ustawa o komornikach", Komornikom powierza się wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz o zabezpieczenie roszczeń, w tym europejskich nakazów zabezpieczenia na rachunku bankowym. Zdaniem organu, w świetle przyjętych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie potwierdził się zarzut skarżącej dotyczący udostępnienia jej danych osobowych w zakresie jej miejsca zatrudnienia przez Komornika A. R.- pełnomocnikowi firmy [...].pl Sp. z o.o., bowiem postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie nie dostarczyło wystarczających dowodów na potwierdzenie zarzucanego przez skarżącą udostępnienia ww. danych osobowych. Komornik kategorycznie zaprzeczył jakoby takie zdarzenie miało miejsce, słusznie wskazując, że miejsce jej zatrudnienia można ustalić poprzez wpisanie jej danych osobowych w zakresie imienia i nazwiska w wyszukiwarkę Google. Ponadto organ wskazał, że skarżąca poza zgłoszeniem, nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie, że do zdarzenia tego istotnie doszło. Podkreślił, że organ administracji publicznej może uznać stan faktyczny rozpatrywanej sprawy za ustalony jedynie na podstawie nie budzących wątpliwości dowodów i nie może poprzestać w tym zakresie na uprawdopodobnieniu - chyba, że przepisy Kpa stanowią inaczej. W zakresie żądania Skarżącej dotyczącego ograniczenia przetwarzania jej danych osobowych przez Komornika, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych przytoczył art. 164a ust. 4 ustawy o komornikach, który wskazuje, iż w ramach wykonywania przez komornika zadań, o których mowa w art. 3 ust. 3 i ust. 4 pkt 1 i 2, skorzystanie przez daną osobę z prawa do ograniczenia przetwarzania danych osobowych, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, odbywa się wyłącznie w sposób przewidziany w art. 767 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Zgodnie zaś z art. 767 § 1 Kpc na czynności komornika przysługuje skarga do sądu rejonowego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Dotyczy to także zaniechania przez komornika dokonania czynności. Skargę rozpoznaje sąd właściwy ze względu na siedzibę kancelarii komornika. Wobec powyżej przytoczonych regulacji prawnych organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 57 rozporządzenia RODO na Prezesa Urzędu nie został nałożony obowiązek przeprowadzania czynności nadzorczych nad wykonywanymi przez Komornika czynnościami egzekucyjnymi. Prezes Urzędu nie może kontrolować postępowań prowadzonych przez inne organy, a w szczególności ingerować w określone ustawowo kompetencje innych organów, wkraczać w prowadzone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywać merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań. Po rozpatrzeniu w całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Prezes Urzędu wobec braku potwierdzenia faktu niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] K. W. stwierdził, iż nie zostały naruszone w tym zakresie przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. Decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2019 r. stała się przedmiotem skarg E. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1,art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającego na tym, że: a) organ badający sprawę: - nie sprawdził od kiedy dane skarżącego znalazły się w wyszukiwarce Google. - nie dokonał analizy miejsca zatrudnienia skarżącego - nie przeanalizował dokumentów dotyczących związków między uczestnikiem - komornikiem, a skarżącym i pełnomocnikiem firmy [...].pl - nie sprawdził bilingów rozmów dotyczących pracownika firmy [...].pl oraz sekretariatu szkoły, w której jest zatrudniony skarżący 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art.10 §1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożności uczestnictwa podczas przeprowadzanego w sprawie dowodu oraz niemożliwości wypowiedzenia się co do tak zebranych, przez organ dowodów przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 k.p.a., tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Mając na uwadze wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ dopuścił się naruszeń przepisów procedury, skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wyjaśnić należało, iż Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych stojąc na straży właściwego (zgodnego z prawem) przetwarzania danych osobowych, nie ma uprawnień stricte śledczych. W dominującej mierze jego działanie ustawodawca ograniczył do analizy twierdzeń i dowodów zgłaszanych przez inicjatora niniejszego postępowania. Oznacza to, iż w sprawach skarg na nieuprawnione przetwarzanie danych osobowych, aktywność strony inicjującej takie postępowanie winna być dużo większa niż w innych postępowania administracyjnych. Nie sposób przecież pomijać faktu, iż to właśnie strona skarżąca a nie Prezes UODO, ma z reguły najrozleglejszą wiedzę na temat tego, komu i w jakich okolicznościach udostępniała swoje dane osobowe, a więc w efekcie jaki podmiot danymi tymi faktycznie dysponuje. Mając wiedzę w tym zakresie, strona skarżąca, już na etapie składania wniosku do organu o wszczęcie postępowania, winna starać się jak najdokładniej wykazywać poprawność swych zarzutów. Powinna więc składać konkretne wnioski dowodowe, aby wykazać trafność podnoszonych we wniosku twierdzeń. Konsekwentnie do powyższego, jeśli strona, w trakcie trwania postępowania administracyjnego nie podjęła żadnych kroków w celu udowodnienia podnoszonych twierdzeń, to nie może na etapie skargi do Sądu administracyjnego zarzucać skutecznie organowi bezczynności przy wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy – zwłaszcza w sytuacji, gdy organ prowadził postępowanie wyjaśniające. Sam bowiem brak potwierdzenia przez organ zarzutów zgłoszonych w skardze, nie świadczy per se o nieprawidłowym działaniu organu. Prezes PUODO, nie może opierać swojego rozstrzygnięcia na poszlakach, czy też wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach skarżącej. Przenosząc powyższe uwagi na realia niniejszej sprawy wskazać należało, iż analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy świadczy o tym, że organ procedował w sposób właściwy. Prowadził postępowanie wyjaśniające w granicach objętych zarzutami skargi. W szczególności odebrał wyjaśnienia od podmiotu, w którego działalności skarżąca upatrywała naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych i następnie zaliczył owe wyjaśnienia w poczet materiału dowodowego sprawy. Organ dokonał także oceny w/w wyjaśnień. Z uwagi na okoliczność braku innych dowodów w sprawie, gdyż skarżąca we wniosku inicjującym postępowanie, ani w dalszym toku postępowania, takowych nie zgłosiła, organ wywiódł, iż nie potwierdził się zarzut skarżącej sformułowany pod adresem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Powyższe, merytoryczne wnioski organu, w ocenie tut. Sądu jawią się jako uprawnione. Organ dysponując wiarygodnymi wyjaśnieniami Komornika, przy braku dowodów przeciwnych, nie miał podstaw ku temu by uznać, ze skarżony podmiot naruszył zasady przetwarzania i ochrony danych osobowych skarżącej. Skoro zaś skarżąca, w trakcie trwania całego postępowania administracyjnego, nie powołała żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonych zarzutów, utraciła możliwość skutecznego zarzucania na etapie skargi do Sądu, niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego przez organ. Organ miał bowiem możliwość ustalenia stanu faktycznego jedynie w takim kształcie, jaki wyłaniał się z posiadanych przez niego dowodów. Z analizy akt administracyjnych wyłania się także wniosek, iż chybiony jest zarzut skarżącej, naruszenia art.10 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ pismem z dnia 25 lipca 2019r. zawiadomił skarżącą o jej uprawnieniach wynikających z w/powołanej normy prawnej, oraz o tym, ze zebrał materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność, że strona powyższej korespondencji nie odebrała. Korespondencja ta została bowiem skierowana na poprawnie wskazany adres strony. Urząd pocztowy doręczający korespondencję, w sposób zgodny z przepisami prawa dokonał również jej dwukrotnej awizacji. W związku z powyższym po stronie organu istniało uprawnienie do zastosowania normy art.44 par.4 K.p.a. i wynikającej z niego prawnej fikcji doręczenia. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325 z późn. zm.).