II SA/Wa 2954/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ pierwszej instancji"), mając za podstawę art. 41 ust. 2 pkt 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.; dalej: "u.P.") zwolnił K. G. (dalej: "skarżący", "funkcjonariusz") ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r. Na mocy art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") ww. rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia podano, że rozkazem personalnym KGP nr [...], wydanym [...] lipca 2017 r. w oparciu o art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 i art. 121 ust. 1 u.P., skarżący został zwolniony z dniem [...] lipca 2017 r. ze stanowiska eksperta Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji i z dniem [...] lipca 2017 r. przeniesiony do dyspozycji organu pierwszej instancji, a rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Motywując zwolnienie funkcjonariusza ze służby, KGP podniósł, iż zgodnie z art. 37a pkt 1 u.P. w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, policjanta można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zatem pozostawanie skarżącego w dyspozycji organu pierwszej instancji miało charakter czasowy i winno zakończyć się powołaniem lub mianowaniem na inne stanowisko służbowe albo zwolnieniem ze służby. KGP uznał za zasadne rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P., akcentując, że funkcjonariusz posiada wysługę emerytalną przekraczającą 30 lat, a nabywane doświadczenie zawodowe jest oparte przede wszystkim na realizacji zadań w Biurze [...] (wcześniej: w Biurze [...]) Komendy Głównej Policji (dalej: "B[...]"). Powyższa komórka organizacyjna została poddana zmianom organizacyjno-etatowym w celu dostosowania do obecnych potrzeb w dziedzinie teleinformatyki policyjnej oraz aktualnych uwarunkowań finansowych, jak również zmianom o charakterze rozwojowym uwzględniającym nowe istotne zadanie stawiane przed tą jednostką. Przedmiotowe zmiany uniemożliwiają dalszą służbę skarżącego w wymienionej jednostce, a ewentualne mianowanie policjanta, który dotychczas zajmował stanowisko eksperta, na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania go do pracy na nowym stanowisku, co organ pierwszej instancji ocenił jako niecelowe właśnie z uwagi na możliwość skorzystania przez funkcjonariusza w każdym czasie z przysługujących mu uprawnień emerytalnych. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy powołany na wstępie rozkaz personalny KGP. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie ziściła się przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P., zatem KGP był uprawniony do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Wprowadzone w B[...] zmiany wynikały m.in. z planowanego rozwoju zakresu działania Wydziału [...], a w konsekwencji konieczności zachowania sprawności i ciągłości w realizacji powierzonych zadań. Ze względu na specyfikę i charakter ww. komórki organizacyjnej, w której realizowane są zadania związane (m.in.) z opracowywaniem koncepcji wdrożeń nowych rozwiązań teleinformatycznych Policji, analizą i oceną kierunków rozwoju informatyki oraz możliwości wykorzystania nowych narzędzi programistycznych w informatyce policyjnej, ocenianiem programowych produktów firm pozapolicyjnych pod kątem ich stosowania w Policji, a także tworzeniem systemów informatycznych w pełnym cyklu projektowym (analiza, projekt, programowanie, wdrożenie), koniecznym jest zapewnienie odpowiedniego stanu liczbowego wykwalifikowanej kadry. Konsekwencją powyższych zmian było (m.in.) wyłączenie stanowiska służbowego eksperta Wydziału [...], które zajmował skarżący, dlatego został on przeniesiony do dyspozycji KGP. Minister przyjął za własne ustalenia organu pierwszej instancji, podkreślając, że powołanie lub mianowanie funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania go do pracy na nowym stanowisku, co było bezprzedmiotowe z uwagi na przysługujące mu uprawnienia emerytalne. Organ drugiej instancji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia, sformułowanych w odwołaniu, zarzutów odnośnie dowolności w procedowaniu, a także "pozornych" przesłanek uzasadniających wydane względem skarżącego rozstrzygnięcia. Uznając za niezasadny zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez KGP oceny wywiązywania się z obowiązków służbowych, posiadanych kwalifikacji zawodowych, wykształcenia i umiejętności pozwalających pełnić dalszą służbę w pierwotnym wydziale, Minister zaakcentował, że ustawodawca dopuszcza, aby przełożeni, odpowiedzialni za realizację zadań Policji, mieli możliwość doboru kadry w taki sposób, by mogła ona efektywnie je realizować. W oparciu o przyjętą koncepcję funkcjonowania danej komórki organizacyjnej Policji, to przełożony decyduje, czy konkretny policjant, który ma już możliwość skorzystania z pełnego zaopatrzenia emerytalnego, powinien - z uwagi na posiadane i pożądane w Policji umiejętności - pełnić dalej służbę czy też należy go zwolnić z dalszej realizacji zadań i umożliwić skorzystanie z przysługujących uprawnień emerytalnych. Dlatego zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z powodu nabycia przez niego prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej nie może być odbierane jako szykanujące ze względu na wiek. Możliwość zwolnienia policjanta jest uzależniona od nabycia prawa do pełnego zaopatrzenia emerytalnego, przysługującego po osiągnięciu 30 lat wysługi, a nie od osiągnięcia konkretnego wieku. W rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym zaznaczono, że skarżący nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, a ocena potrzeb oraz możliwości formacji wskazuje na brak celowości i uzasadnienia dla dalszego jego służbowego wykorzystywania na zajmowanym bądź innym stanowisku w aktualnej strukturze Policji. Organ drugiej instancji zaaprobował powyższą argumentację KGP. Według Ministra, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 108 § 1 k.p.a. - nadanie rozkazowi personalnemu KGP z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu (tj. przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego) stanowi instytucję o zhierarchizowanej strukturze wymagającej skutecznego i prawidłowego działania. Powyższą decyzję funkcjonariusz (reprezentowany przez radcę prawnego B.S.) uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił KGP naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, jak również naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu policjanta, nieustalenie w sposób dostateczny przyczyn zajętego stanowiska, sprzeczność podstawy prawnej rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem oraz ze stanem faktycznym sprawy, naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, bezpodstawne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności przy zaistnieniu ww. uchybień, nieprzeprowadzenie przez Ministra postępowania wyjaśniającego i poprzestanie na powieleniu ustaleń organu pierwszej instancji, a także niezapoznanie funkcjonariusza z materiałem dowodowym i uniemożliwienie mu odniesienia się do materiału dowodowego. Ponadto - z ostrożności procesowej - skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., akcentując, iż Minister wielokrotnie oświadczał publicznie, że wszyscy funkcjonariusze Policji, którzy mają w przeszłości epizod służby w Służbie Bezpieczeństwa, zostaną zwolnieni, a tym samym rozstrzygnął o zwolnieniu skarżącego przed wydaniem przez KGP decyzji w tym przedmiocie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zastosowano wobec niego tzw. podwójne standardy noszące znamiona dyskryminacji, a zaskarżona decyzja ma charakter polityczny. Pomimo premii, nagród pieniężnych, bardzo dobrych opinii, odznaczeń, wysokich kwalifikacji (obejmujących m.in. odbycie wielu kursów i przeszkoleń), skarżący został zwolniony ze stanowiska eksperta i przekazany do dyspozycji KGP z uwagi na jego wiek oraz brak kwalifikacji do pracy w Wydziale [...] B[...]. Tymczasem w B[...] były wolne stanowiska policyjne, na które [...] maja 2017 r. ogłoszono publiczny nabór. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 2132/17, uchylił zaskarżoną decyzję Ministra z [...] października 2017 r. nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny KGP z [...] sierpnia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu ww. orzeczenia tut. Sąd stwierdził, że skarga funkcjonariusza zasługuje na uwzględnienie, bowiem oba objęte skargą rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem prawa. Organy Policji obu instancji dopuściły się bowiem - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na niewyjaśnienie przyczyn, dla których przyjęto, iż w przypadku skarżącego ziściły się przesłanki zwolnienia ze służby w Policji, przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 u.P. Zdaniem Sądu, Minister i KGP, rozstrzygając w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska, nie dokonali precyzyjnych ustaleń odnośnie zaistnienia przesłanek zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 u.P. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra wniesionej od ww. orzeczenia tut. Sądu, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA", "Sąd kasacyjny") wyrokiem z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 711/21, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W motywach wyroku Sąd kasacyjny podzielił zarzuty organu odwoławczego w zakresie naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Dostrzegając niejasność i sprzeczność wywodów tut. Sądu, NSA podniósł, że nie wiadomo, czy Sąd pierwszej instancji rozważał kwestię zwolnienia ze służby czy też zwolnienia z zajmowanego stanowiska. Z uzasadnienia objętego skargą kasacyjną orzeczenia wynika, iż zwolnienie ze służby oraz zwolnienie z zajmowanego stanowiska to pojęcia tożsame. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie -po ponownym rozpoznaniu sprawy - zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, a także poprzedzający ją rozkaz personalny KGP nie naruszają prawa tak procesowego, jak i materialnego. Podstawę materialnoprawną ww. rozstrzygnięć stanowi art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P., zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Decyzja podejmowana przez właściwego przełożonego w oparciu o cyt. wyż. przepis ma charakter uznaniowy. Akt wydawany w ramach uznania administracyjnego pozostaje wprawdzie pod kontrolą sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony do badania zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można było zarzucić mu dowolności. Powyższe nie oznacza jednak zupełnej swobody, albowiem organ wydając stosowne rozstrzygnięcie zobowiązany jest uwzględniać reguły postępowania administracyjnego, które statuują jego obowiązki w toku prowadzonego postępowania. Ocenie sądu poddawane jest działanie organu w zakresie spełnienia zawartej w art. 7 k.p.a. powinności uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Uznanie, iż organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia we właściwym zakresie, zależy od przesądzenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w oparciu o przepisy materialne mające zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowoadministracyjnej pozostaje jednak wybór rozstrzygnięcia, ponieważ organy dokonują tego wyboru w oparciu o kryteria słusznościowe i celowościowe. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych nie upoważnia sądów do wkraczania w kompetencje organów i oceny zasadności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Sądy administracyjne nie są uprawnione do badania, w jaki sposób organy administracji publicznej wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słuszności i celowości – realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11 – orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, określona w art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P., ma charakter fakultatywny, ponieważ nie nakazuje wprost zwalniania ze służby policjantów jedynie z powodu nabycia przez nich prawa do emerytury. Powołany przepis przyznaje właściwemu przełożonemu kompetencje do samodzielnego doboru kadry, uzasadnionego koniecznością prawidłowej realizacji zadań nałożonych na jednostkę. W takim przypadku przełożony funkcjonariusza powinien wykazać dwie przesłanki: 1) nabycie przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej; 2) inną przyczynę lub przyczyny, warunkujące zwolnienie. Przyczyną taką może być wykazana dowodami np. okoliczność, że funkcjonariusz z powodu wieku nie jest w stanie podołać trudom służby czy też nie posiada dostatecznych kwalifikacji. Okoliczność taka, zgodnie z pkt 18 preambuły do Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2017 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. UE. L. 2000.303.16), wyłączałaby dyskryminację z uwagi na wiek. Przyczyną taką może być również proces tak zwanego "ucywilniania niektórych stanowisk" lub zmiany organizacyjne, które nie pozwalają na zatrzymanie funkcjonariusza dłużej na danym stanowisku. Osiągnięcie przez policjanta odpowiedniego wieku nie oznacza zatem automatyzmu przy jego zwalnianiu. Należy mieć jednak na względzie potrzeby służby i konieczność sprawnej realizacji zadań, postawionych przed Policją w art. 1 ust. 2 u.P. Zatem jeśli funkcjonariusz, mimo deklarowanej chęci pozostawania w służbie i nawet zasług we wcześniejszym okresie służby, nie daje gwarancji, że będzie wykonywał nadal powierzone mu czynności w sposób rzetelny i efektywny, to organ jest uprawniony do jego zwolnienia na postawie ww. przepisu (vide wyroki NSA: z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1335/18; z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 550/21 i z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 725/21). Sąd w składzie tu orzekającym w pełni podziela przedstawione powyżej poglądy. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji nie wykroczyły poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i nie naruszyły przyznanych im przez ustawodawcę granic swobodnej oceny co do wyboru skutku prawnego. Minister, a uprzednio KGP, dokonał prawidłowej subsumpcji, uznając, że ustalony stan faktyczny przemawia za zastosowaniem art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P. Bezspornym jest fakt, iż skarżący nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30-letniej wysługi emerytalnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozkazem organizacyjnym KGP z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Komendzie Głównej Policji, który wszedł w życie z dniem [...] lipca 2017 r., wprowadzono zmiany w B[...]polegające m.in. na wyłączeniu stanowiska eksperta Wydziału [...], które zajmował skarżący. Skutkowało to przeniesieniem funkcjonariusza do dyspozycji organu pierwszej instancji, czyli zastosowaniem instytucji czasowej, przejściowej, bo trwającej nie dłużej niż 12 miesięcy i poprzedzającej alternatywny wybór: powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby (vide art. 37a pkt 1 u.P.). O zwolnieniu ze służby w Policji skarżącego, który nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, zadecydowało ustalenie, iż ewentualne mianowanie go na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania do pracy na nowym stanowisku, co przełożony funkcjonariusza uznał za bezcelowe. Powyższa okoliczność, zdaniem Sądu, w sposób wystarczający obrazuję "inną przyczynę", dla której przełożony nie widział możliwości kontynuowania służby przez skarżącego. Według Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż interes społeczny, tożsamy w tej sprawie z interesem służby, przeważał nad słusznym interesem funkcjonariusza. Sąd nie ma podstaw do kwestionowania twierdzeń przełożonych skarżącego, którzy uzasadniając jego zwolnienie ze służby wskazują na zmiany organizacyjne oraz nabyte przez skarżącego prawo do emerytury. Przełożeni mają obowiązek tak kształtować obsadę kadrową, aby Policja sprawnie realizowała zadania na nią nałożone mocą przepisów u.P. Powyższe oznacza, że KGP może stosować regulacje prawne (art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P.), które zapewniają możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby, po osiągnięciu pewnego stażu pracy, co nie pozostaje też z oczywistych względów bez związku z jego wiekiem, gdy jest to podyktowane zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania danej formacji. Wymaga tego specyfika służb mundurowych, czyli szczególne warunki pracy w tego rodzaju jednostkach. Sąd, badając zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny, nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organy, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, wzięły pod uwagę prawidłowo zebrane dowody, a także w sposób wszechstronny i jednoznaczny wyjaśniły, dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 u.P. Nie doszło do uchybienia normom prawnym wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wydane w obu instancjach rozstrzygnięcia zawierają też uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W wyroku z 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120, Dz. U. z 2008 r. Nr 163, poz. 1026), Trybunał Konstytucyjny, oceniając zakres ingerencji ustawodawcy w sferę praw i wolności funkcjonariuszy służb mundurowych, zwrócił uwagę na specyfikę statusu przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych w demokratycznym państwie prawnym, wyznaczoną przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby. Specyficzny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne – niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji – ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Swoboda ustawodawcy dotycząca ingerowania w sytuację prawną funkcjonariuszy publicznych jest znacznie większa, bo wynika z publicznoprawnego charakteru pełnionych przez nich funkcji. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a., należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie i dlatego nie było jakiegokolwiek powodu, aby przeprowadzać inne dowody w ramach postępowania drugoinstancyjnego, co czyni nieskutecznym argument "powielania" przez organ odwoławczy ustaleń KGP. W kontekście naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy podnieść, iż skarżący nie wykazał, jakich to konkretnych czynności procesowych pozbawiło go niezawiadomienie o wszczęciu postępowania, a także o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków oraz wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego. Oznacza to, że powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na końcowy wynik sprawy (vide wyrok NSA z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 326/17). Ponadto Sąd nie stwierdził naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego wydanego przez organ pierwszej instancji. Minister zasadnie przyjął, iż interes społeczny, tożsamy w tej sprawie z interesem służby, ma pierwszeństwo przed indywidualnym interesem funkcjonariusza. Nie sposób także zaakceptować zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Stosownie do ww. przepisu, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. W kontrolowanej sprawie przełożonym właściwym do zwolnienia funkcjonariusza ze służby był KGP, natomiast od rozstrzygnięcia o zwolnieniu służy odwołanie do wyższego przełożonego, w tym przypadku – zgodnie z art. 32 ust. 1, 2 i 3 u.P. - odwołanie należy złożyć do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przedmiotową sprawę rozpoznały właściwe organy, a zapadłe w niej rozstrzygnięcia zawierają podstawę prawną i wszystkie wymagane przepisami prawa procesowego elementy. Natomiast za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 2131/17, Sąd wskazuje, że jego ocenie nie podlegają publiczne wypowiedzi ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a jedynie rozstrzygnięcia wydane przez tego ministra podlegające kognicji sądów administracyjnych. Z powyższych względów, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.