II SA/Wa 296/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej właściwemu ministrowi do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oraz związku schorzeń ze służbą 1. oddala skargę w zakresie zdolności do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałej części. Centralna Komisja Lekarska podległa właściwemu ministrowi do spraw wewnętrznych, zw. dalej "CKL", orzeczeniem z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...], zw. dalej "[...]RKL", z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oraz związku schorzeń ze służbą P.B., zw. dalej "skarżącym". Powyższe rozstrzygnięcia zostały podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] czerwca 2023 r. Komenda Rejonowa Policji [...] wystawiła skarżącemu skierowanie do [...]RKL celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służb oraz ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. W uwagach Komenda nadmieniła, że skarżący jest kierowany na własną prośbę celem ustalenia związku zwolnienia lekarskiego (od grudnia 2022 r. do [...] czerwca 2023 r.) ze służbą w Policji, a w szczególności ze służbą w Wydziale Prewencji KRP [...] oraz ustalenia aktualnej zdolności do służby oraz ustalenia związku wszystkich zwolnień lekarskich wystawionych w latach 2020-2022 ze służbą w Policji, jak również zbadanie ich zasadności. Orzeczeniem [...]RKL z dnia [...] grudnia 2023 r. rozpoznano u skarżącego następujące schorzenia, kwalifikując je na podstawie kryteriów określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2392): zaburzenia osobowości – osobowość paranoiczna, upośledzające zdolności adaptacyjne – § 90 pkt 1 kol. 5 kat. "C"; zaburzenia rytmu serca i przewodzenia, łagodne – § 48 pkt 1 kol. 5 kat. "B"; okresowe bóle grzbietu – § 81 pkt 1 kol. 5 kat. "B"; nadciśnienie tętnicze samoistne, łagodne – § 51 pkt 1 kol. 5 kat. "A". Mając na uwadze powyższe, [...]RKL orzekła o trwałej niezdolności do służby w Policji (kat. C). Stwierdziła również, że związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje, ponieważ schorzenie – zaburzenia osobowości, osobowość paranoiczna, upośledzające zdolności adaptacyjne – nie jest wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto [...]RKL stwierdziła, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby w dniach od [...] kwietnia 2020 r. do [...] listopada 2022 r. oraz od [...] grudnia 2022 r. do [...] września 2023 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ponieważ nie zostały wyszczególnione enumeratywnie w katalogu schorzeń pozostających w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa. W związku z tym za wyżej wymieniony okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby nie przysługuje skarżącemu prawo do 100% wynagrodzenia, zgodnie z art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.). Natomiast czasowa niezdolność do służby od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r. została uwzględniona w orzeczeniu z dnia [...] maja 2021 r., nr [...]. Dodatkowo [...]RKL zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej na okres od [...] listopada 2023 r. do grudnia 2026 r. (kolejne badanie kontrolne przez lekarza psychiatrę). Stwierdzono, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą oraz nie powstało wskutek wypadku związanego z pełnieniem służby ani choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ponieważ schorzenie będące jego podstawą, tj. zaburzenia osobowości – osobowość paranoiczna, upośledzające zdolności adaptacyjne, nie jest wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą. Pozostałe schorzenia wymienione w rozpoznaniu, tj.: zaburzenia rytmu serca i przewodzenia, łagodne; okresowe bóle grzbietu oraz nadciśnienie tętnicze samoistne, łagodne, nie stanowią inwalidztwa, ponieważ w sposób nieznaczny upośledzają funkcje narządowe. W rozpoznaniu nie wymieniono schorzeń przebytych o krótkotrwałym i przemijającym charakterze, np. powtarzających się zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Ponadto [...]RKL stwierdziła, że skarżący jest zdolny do pracy. Orzeczenie I instancji zapadło po zapoznaniu się komisji z dokumentacją medyczną, w tym z leczeniem psychiatrycznym, opiniami lekarza psychiatry z dnia [...] listopada 2023 r. oraz psychologa z dnia [...] października 2023 r. (opartą na badaniach testowych), a także na podstawie własnego badania komisji. Rozpoznawane przez lekarza psychiatrę zaburzenia adaptacyjne, wynikające z cech osobowości paranoicznej skarżącego, które przyczyniają się do powstania długotrwałych problemów zdrowotnych, są przyczyną długotrwałych trudności w funkcjonowaniu społecznym i zawodowym (zwolnienie lekarskie od [...] grudnia 2022 r.). Jak twierdzi skarżący, doświadczył mobbingu, postępowań dyscyplinarnych, poczucia krzywdy i niezrozumienia. Pokrywają się one z objaśnieniami szczegółowymi do § 90 z których wynika, że zaburzenia osobowości upośledzają zdolności adaptacyjne, praktycznie wpływając na wszystkie aspekty życia zawodowego, osobistego i społecznego, i dlatego w kol. 5 widnieje kat. "C" – trwale niezdolny do służby. Zaburzenia osobowości znacząco wpływają na sposób odbierania i reagowania na bodźce z otoczenia, które w każdym przypadku są nieprawidłowe. Odnośnie do ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego skarżącemu za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby, [...]RKL dokonała analizy dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącego, obejmującej okresy przebywania na zwolnieniach lekarskich: od [...] kwietnia 2020 r. do [...] listopada 2022 r. oraz od [...] grudnia 2022 r. do [...] września 2023 r., ponieważ okres zwolnienia lekarskiego od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r. został uwzględniony w orzeczeniu z dnia [...] maja 2021 r., nr [...]. Schorzenia będące przyczyną zwolnień w pierwszym z wymienionych okresów miały następujące przyczyny: reakcje na stres i zaburzenia adaptacyjne (F43), inne zaburzenia nerwicowe (F48), zaburzenia osobowości (F61, F68), zaburzenia konwersyjne (F44), skręcenie stawu skokowego (S93). W tym czasie wystawiano również liczne krótkotrwałe zwolnienia, głównie w formie teleporad, z powodu objawów zaburzeń żołądkowo-jelitowych, nudności, wymiotów, gorączki, bólów grzbietu, a także zwolnienia na opiekę nad dziećmi. Zdaniem organu, wymienione schorzenia nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ponieważ nie są wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa. Załącznik nr 1 zawiera wykaz schorzeń mających związek z pełnieniem służby, z tytułu których funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Zwolnienia wystawione w drugim okresie, tj. od [...] grudnia 2022 r. do [...] września 2023 r., były wystawiane przez lekarza psychiatrę M. M. (z PZP w [...]) z powodu zaburzeń adaptacyjnych. Schorzenie to również nie jest wymienione w wykazie schorzeń zawartym w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 25 kwietnia 2019 r. Z tych względów za wyżej wymienione okresy zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby - zdaniem organu - nie przysługuje skarżącemu prawo do 100% wynagrodzenia, zgodnie z art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r. poz. 171). Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, CKL wydała orzeczenie z dnia [...] listopada 2024 r., utrzymujące w mocy orzeczenie [...]RKL z dnia [...] grudnia 2023 r. W uzasadnieniu podkreśliła, iż po wnikliwej analizie wszystkich akt zgromadzonych w sprawie, w tym powyższych konsultacji psychologicznych i psychiatrycznych oraz dokumentacji medycznej z Wydziału [...] K[...]P, Centrum Medycznego "[...]" i dokumentacji ambulatoryjnej, wezwała skarżącego do dostarczenia pełnej dokumentacji medycznej. Zdecydowano także o pozyskaniu kolejnej opinii psychologicznej i psychiatrycznej oraz o wykonaniu badania komisyjnego. Po szczegółowej analizie akt sprawy oraz powyższych konsultacji, CKL nie znalazła podstaw do uchylenia orzeczenia [...]RKL. CKL zgadza się co do rozpoznania przez [...]RKL zaburzeń osobowości, w tym osobowości paranoicznej, które jej zdaniem upośledzają zdolności adaptacyjne skarżącego. Rozpoznanie to jest zgodne z konsultacją psychiatryczną z dnia [...] października 2023 r. oraz dokumentacją ambulatoryjną z dnia [...] lipca 2021 r. (kod [...]), z dni [...] lipca 2021 r. i [...] stycznia 2022 r. (kod [...]), a także częściowo zgodne z konsultacją psychiatryczną wykonaną z ramienia CKL w dniu [...] listopada 2024 r. CKL nie zgadza się by zaburzenia osobowości skarżącego wynikały z PTSD. Stanowisko CKL w tym zakresie jest zgodne z prawomocnym orzeczeniem z dnia [...] września 2019 r., nr [...], w którym stwierdzono, iż "rozpoznana reakcja na ciężki stres z elementami PTSD nie pozostawiła trwałych następstw klinicznych". Ponadto, zgodnie z "Klasyfikacją zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10", które mogą występować po przeżyciach związanych z katastrofami, pobytem w obozie koncentracyjnym, torturami czy klęskami żywiołowymi, długotrwałe zmiany osobowości pojawiające się po krótkotrwałym zagrożeniu życia nie powinny być do nich zaliczane. Nowsze badania obrazują, że trwałe zmiany osobowości zależą od istniejącej wcześniej podatności psychologicznej, a nie bezpośrednio od samego zdarzenia z dnia [...] maja 2019 r. W konkluzji podkreślono, iż "Trwała zmiana osobowości nie obejmuje zaburzeń stresowych pourazowych (F43.1)". Podsumowując, na podstawie wiedzy medycznej i dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy stwierdzono, że zaburzenia osobowości skarżącego nie wynikają z wydarzenia z dnia [...] maja 2019 r., lecz są uzależnione od wcześniejszej osobniczej podatności psychologicznej, co potwierdzają zapisy w kartach pomocy psychologicznej z dnia [...] kwietnia 2015 r. ("ksobność, impulsywność, obrona przed wyimaginowanymi atakami"), z dnia [...] lutego 2016 r. ("nie radzi sobie z emocjami, jest wybuchowy, odczuwa chroniczne napięcie"), oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r. ("wszyscy robią mu pod górkę i na złość"). Ponadto CKL zauważa, że ustalenia orzecznicze [...]RKL dotyczące zwolnień lekarskich skarżącego nie budzą wątpliwości. Zaburzenia osobowości – osobowość paranoiczna, upośledzająca zdolności adaptacyjne, sięgają granic inwalidztwa, a skarżący jest trwale niezdolny do służby i jednocześnie zdolny do pracy, co uprawnia go do przyznania trzeciej grupy inwalidzkiej. Rozpoznane schorzenie w postaci zaburzeń osobowości – osobowość paranoiczna, upośledzających zdolności adaptacyjne, nie spełnia kryteriów z załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa oraz Państwowej Straży Pożarnej oraz warunków i właściwości służby powodujących ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia. W związku z tym brak jest podstaw do twierdzenia, iż schorzenie (inwalidztwo) jest związane z pełnieniem służby. Podobnie, schorzenie będące przyczyną inwalidztwa, nie znajduje się w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia, które obejmuje choroby i schorzenia istniejące przed przyjęciem do służby, uległe pogorszeniu lub ujawnione się w trakcie służby wskutek jej szczególnych właściwości lub warunków. CKL zgadza się także z pozostałymi ustaleniami [...]RKL. Skarga na orzeczenie CKL wniesiona przez P. B. zaskarżała je w całości. Skarżący podniósł naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - Naruszenie art. 45 ustawy o komisjach lekarskich, ponieważ CKL wydała orzeczenie w nieprawidłowym składzie, albowiem żaden z trzech wyznaczonych członków komisji nie był specjalistą z zakresu psychiatrii. Natomiast istotą postępowania orzeczniczego było ustalenie stanu zdrowia psychicznego oraz jego związku ze służbą w Policji. - Naruszenie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (DZ.U. z 2024 r., poz. 310 ze zm.), zw. dalej "u.k.l.", polegające na dokonaniu oceny stanu zdrowia wbrew zgromadzonej dokumentacji medycznej. Komisja lekarska całkowicie zignorowała ostatnią opinię lekarza specjalisty psychiatry I. M. z Poradni [...], zawartą na karcie skierowania indywidualnego z dnia [...] listopada 2024 r. wydaną przez CKL. W opinii tej lekarz psychiatra rozpoznała: "Trwałe zmiany osobowości w wyniku PTSD. Niezdolny do służby". Ponadto, komisja zignorowała opinię psychologiczną wydaną przez psychologa mgr L. M. z Poradni Psychologicznej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA w [...], wydaną na podstawie karty skierowania indywidualnego z dnia [...] października 2024 r. przez CKL. W tej opinii psycholog wskazano, iż trwałe zmiany osobowości powstały między innymi w wyniku PTSD, a "trwałe zmiany osobowości, prawdopodobnie m.in. w wyniku PTSD/cechy osobowości paranoicznej". - Naruszenie § 89 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia, które stwierdzało u skarżącego "zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne", mimo że w dokumentacji medycznej zdiagnozowano "zaburzenia stresowe pourazowe łącznie z trwałymi zmianami osobowości" zgodnie z § 89 rozporządzenia. - Naruszenie art. 7 oraz art. 77 k.p.a. przez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonej dokumentacji medycznej, co wywołało brak zaufania do organów administracji publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia pominięto istotne okoliczności na korzyść skarżącego, odwołując się jedynie do wyrwanych haseł. CKL powołała własnych biegłych, następnie przekręciła treść opinii psychologicznej i całkowicie ją zignorowała, mimo że uzupełnienie materiału dowodowego wykazało jej korzystność dla skarżącego. Ponadto, CKL udostępniła do wglądu tylko część akt, twierdząc, że to całość. Dodatkowo, decyzję wydano mimo nierzetelnego prowadzenia dokumentacji, takiej jak protokół badania CKL, którego treść była niekompletna i nie dopełniona pieczątką, oraz częściowego wpisu w karcie kontrolnej, w której zapisano: "[...] XI 2024 wydano orzeczenie – uchylono wydano własne" i później kolejny wpis: "CKL wydała Orzecz nr [...] parafka", z którego wynikało, że orzeczenie zostało utrzymane w mocy, a nie uchylone. - Naruszenie art. 7 i art. 81 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, m.in. przez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, poprzez wyznaczenie terminu badania komisyjnego przed badaniem biegłego lekarza psychiatry oraz ukrywanie treści opinii psychologa podczas badania komisji. - Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji pierwszoinstancyjnej mimo istnienia podstaw do jej uchylenia. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Nadto, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi kopii dokumentów, tj. stenogramu oraz nagrania (płyta CD) przebiegu badania przed CKL. W odpowiedzi na skargę CKL, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga P. B. na orzeczenie CKL podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2024 r. w zakresie obejmującym ustalenie zdolności do służby w Policji podlegała oddaleniu, natomiast w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym związku schorzeń i chorób ze służbą, jaki i stopnia inwalidztwa skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że z przepisów ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. Orzeczenie komisji lekarskiej obejmuje zatem dwa rozstrzygnięcia: pierwsze – dotyczące zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, w oparciu o przepisy zawarte m. in. w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa, oraz drugie – dotyczące ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, stopnia inwalidztwa, w oparciu o przepisy zawarte m. in. w załączniku do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. To drugie orzeczenie (w przedmiocie ustalenia związku stanu zdrowia ze służbą, stopnia inwalidztwa) jest podawane kontroli sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniu o świadczenia przysługujące z tego tytułu (odszkodowania, renty, emerytury). Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie w tym zakresie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo). W konsekwencji skargę skarżącego na orzeczenie CKL z dnia [...] listopada 2024 r. w części dotyczącej ustalenia stopnia inwalidztwa i związku stwierdzonych schorzeń ze służbą należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego. Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na ww. orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności skarżącego do służby, Sąd stwierdził, że skarga w tej części nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogą mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Stosownie do treści art. 6 ust. 2 u.k.l. orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby. W myśl art. 32 ust. 1 i 2 u.k.l. rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata i sporządza protokół badania, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie. Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 u.k.l.). Według art. 38 ust. 1 u.k.l., rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Zaliczając funkcjonariusza służby w Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, rejonowa komisja lekarska bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (vide art. 34 u.k.l.) Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 u.k.l.). Od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie, które rozpatruje CKL po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. Zgodnie z art. 47 ust. 1 u.k.l., CKL po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Ponadto w myśl przepisów art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2024 r., poz. 1121 ze zm.) ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby: 1) I grupa - obejmuje całkowicie niezdolnych do pracy; 2) II grupa - obejmuje częściowo niezdolnych do pracy; 3) III grupa - obejmuje zdolnych do pracy (ust. 1). W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje w związku ze służbą (ust. 2). Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek: 1) zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych; 2) wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych; 3) chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza; 4) chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; 5) chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (ust. 3). Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby określa załącznik do rozporządzenia MSWiA z 11 października 2018 r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności do służby ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania orzeczenia pod względem formalnym. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności zbadanie, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo i czy znajduje oparcie w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie, nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji, o ile znajdują potwierdzenie w dokumentacji medycznej. Przypomnieć należy, że RKL podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w orzeczeniu z dnia [...] grudnia 2023 r., które zostało utrzymane w mocy kontrolowanym orzeczeniem CKL z dnia [...] listopada 2024 r. zaliczyła skarżącego do kategorii C – trwale niezdolny do służby w Policji. Zaliczenie skarżącego do wskazanej kategorii zdolności do służby było konsekwencją rozpoznania u niego: zaburzenia osobowości – osobowość paranoiczna, upośledzająca zdolności adaptacyjne (§ 90 pkt 1 kol. 5 kat "C"). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, CKL oparła się na wnikliwej analizie całości dokumentacji, w tym konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej wykonanej przez [...]RKL w dniu [...] października 2023 r. CKL zgodziła się ze stwierdzonym rozpoznaniem: zaburzenia osobowości - osobowość paranoiczna; upośledzająca zdolności adaptacyjne. Rozpoznanie to jest zgodne z konsultacją psychiatryczną z dnia [...] października 2023 r. oraz dokumentacją ambulatoryjną (z dnia [...] lipca 2021 r., z dnia [...] lipca 2021 r. i z dnia [...] stycznia 2022 r.) oraz w części z konsultacją psychiatryczną CKL z dnia [...] listopada 2024 r. Zdaniem Sądu, zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Podstawowe schorzenie - osobowość paranoiczna upośledzająca zdolności adaptacyjne, które rozpoznali u skarżącego zarówno psychiatra, jak i psycholog, obligowało CKL do przyznania skarżącemu kategorii "C" - trwale niezdolny do służby. Wynika to wprost z treści § 90 pkt 1 załącznika do rozporządzenia MSWiA z 2018 r., ponieważ dla ujętego w nim schorzenia, tj. zaburzeń osobowości upośledzających zdolności adaptacyjne - w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji (należących do grupy II, której odpowiada rubryka) kolumna nr 5 - przewidziana jest kat. "C". W adnotacji do § 90 pkt 1 załącznika do rozporządzenia MSWiA z 2018 r. podano, że "zaburzenia osobowości posiadają dwie cechy charakterystyczne: 1) wczesny początek (zwykle przed końcem drugiej dekady życia); 2) całościowość - wpływają praktycznie na wszystkie aspekty życia (zawodowego, osobistego, społecznego). Osobowość niedojrzała u osoby poniżej 25. roku życia jest stanem fizjologicznym, nie stanowi zaburzenia osobowości." W tym miejscu zaakcentować wypada, że skarżący został skierowany na badania w czwartej dekadzie życia, a więc w jego przypadku wykluczony jest wczesny początek zaburzeń osobowości bądź uznanie ich za stan fizjologiczny. Natomiast aktualność zachowuje cecha "całościowości". Jednocześnie rozpoznane u skarżącego schorzenie podstawowe nie zostało wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z 2019 r. W ww. akcie jest mowa wyłącznie o zaburzeniach osobowości wywołanych trwałą zmianą osobowości po przeżyciu sytuacji ekstremalnej, katastrofalnej lub po chorobie psychicznej egzogennej (poz. 2). Z tej przyczyny organ odwoławczy stwierdził brak związku rozpoznanego schorzenia ze szczególnymi warunkami służby. Kwestia rozpoznania u skarżącego ww. schorzenia i uznania je za podstawowe pozostaje poza zakresem kompetencji tut. Sądu. To bowiem do wyłącznej kompetencji komisji lekarskich należy rozpoznanie schorzeń badanego, ich kwalifikacja oraz ustalenie kategorii zdolności do służby. Określenie kategorii "C", tj. stwierdzenie niezdolności do służby implikuje orzeczenie w zakresie inwalidztwa. Zebrana dokumentacja medyczna i konsultacje były, zdaniem Sądu, wystarczające do wydania przez CKL orzeczenia, które to organ odwoławczy w sposób logiczny i przekonywujący uzasadnił. Podkreślić należy, że zaskarżone orzeczenie zapadło na podstawie kompleksowej analizy całości dokumentacji medycznej, w tym konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej wykonanej przez [...]RKL w dniu [...] października 2023 r. CKL zgodziła się ze stwierdzonym rozpoznaniem: zaburzenia osobowości - osobowość paranoiczna; upośledzająca zdolności adaptacyjne. Rozpoznanie to jest zgodne z konsultacją psychiatryczną z dnia [...] października 2023 r. oraz dokumentacją ambulatoryjną (z dnia [...] lipca 2021 r., z dnia [...] lipca 2021 r. i z dnia [...] stycznia 2022 r.) oraz w części z konsultacją psychiatryczną CKL z dnia [...] listopada 2024 r. Mając na uwadze powyższą dokumentację medyczną, CKL wyraziła stanowisko, że nie zgadza się z twierdzeniem, iż zaburzenia osobowości skarżącego są skutkiem PTSD. Co istotne, jest to zgodne z prawomocnym orzeczeniem z dnia [...] września 2019 r., które stwierdziło, iż reakcja na ciężki stres, z elementami przebytego PTSD, nie pozostawiła trwałych skutków klinicznych. Zdaniem CKL, nawet długotrwałe zmiany osobowości powstałe po krótkotrwałym zagrożeniu życia, nie powinny być utożsamiane z PTSD, gdyż ich występowanie zależy od indywidualnej podatności psychologicznej pacjenta. Tym samym, trwała zmiana osobowości skarżącego nie jest skutkiem zdarzenia z dnia [...] maja 2019 r., lecz wynikiem wcześniejszej podatności psychologicznej, co potwierdzają zgromadzone w niniejszej sprawie karty pomocy psychologicznej, tj. zapis z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] lutego 2016 r. oraz [...] sierpnia 2016 r. Dokumentacja ta stwierdza, iż opisane przez psychologa cechy osobowości paranoicznej jak ksobność, impulsywność, skłonność do defensywnej reakcji na wyimaginowane zagrożenia, trudności w radzeniu sobie z emocjami, wybuchowość, odczuwanie chronicznego napięcia oraz, że otaczające osoby działają mu na złość, co wpływało na jego ogólne funkcjonowanie i relacje interpersonalne, upośledzają w sposób znaczący zdolności adaptacyjne skarżącego, czyniąc go trwale niezdolnym do służby w Policji. Natomiast skarżący w głównej mierze kwestionuje prawidłowość zdiagnozowanego u niego rozpoznania "zaburzenia osobowości – osobowości paranoicznej – upośledzającego zdolności adaptacyjne". Twierdzi on, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji psychiatrycznej oraz psychologicznej powinno się przyjąć diagnozę "zaburzeń stresowych pourazowych (łącznie z trwałymi zmianami osobowości)" (według § 89 pkt 2). Warto podkreślić, że obowiązujące brzmienie § 89 pkt 2 to "zaburzenia stresowe pourazowe utrwalone (łącznie z trwałymi zmianami osobowości)". Z objaśnień szczegółowych do tego paragrafu wynika, że "dotyczy PTSD utrwalonego włącznie z późnym przewlekłym następstwem jakim są trwałe zaburzenia osobowości". W świetle tej regulacji kluczowe jest to, że rozpoznanie zgodne z § 89 pkt 2 musi dotyczyć "utrwalonego" PTSD, co skarżący konsekwentnie pomija zarówno w treści skargi, jak i w jej uzasadnieniu. Co więcej, zarówno z konsultacji psycholog L. M., jak i lekarza psychiatry I. M. nie sposób wywieść - tak jak twierdzi skarżący - że mamy do czynienia z "PTSD utrwalonym włącznie z późnym przewlekłym następstwem, jakim są trwałe zaburzenia osobowości". Psycholog wskazuje "sugestie do rozpoznania" tj. "trwałe zmiany osobowości", prawdopodobnie będące następstwem "PTSD", lub też "cech osobowości paranoicznej". W tym przypadku psycholog zaznacza, że dostrzeżone zmiany są "prawdopodobnie" związane z "PTSD", ale – co istotne – nie potwierdzono ich jako "utrwalonego PTSD", na co nakłada się wymóg zawarty w § 89 pkt 2. Natomiast lekarz psychiatra stwierdza "Trwałe zmiany osobowości w wyniku PTSD", jednakże § 89 pkt 2, którego rozpoznania oczekuje skarżący – dotyczy "trwałych zmian osobowości" będących późnym przewlekłym następstwem "utrwalonego PTSD", którego jednak w takiej postaci, tj. "utrwalonej", nie dostrzega u skarżącego. W świetle powyższych ustaleń nie można zatem uznać, że doszło do naruszenia § 89 pkt 2. Nie sposób również zarzucić organom orzeczniczym obu instancji, że nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy. Dokonana przez komisje kwalifikacja zdolności skarżącego do służby była prawidłowa w świetle wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o zdolności do służby w Policji. CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze w tej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a stwierdzone rozpoznania prawidłowo zakwalifikowała pod wskazane w orzeczeniu schorzenie (ułomność). Z akt sprawy wynika, że komisja lekarska przeprowadziła badanie lekarskie skarżącego, z którego to badania, zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy sporządziła protokół. Skład rejonowej komisji lekarskiej był zgodny z wymogami zawartymi w art. 40 ust. 1 u.k.l. (dwuosobowy). CKL wydała orzeczenie w składzie trzyosobowym, stosownie do art. 45 ust. 1 u.k.l., przy czym jej członkami byli lekarze posiadający specjalizacje wymienione w art. 20 u.k.l., niepodlegający wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 40 ust. 2 u.k.l. Tym samym nie ma podstaw do kwestionowania kompetencji orzekających w sprawie lekarzy - nawet wówczas, gdy nie posiadali oni specjalizacji z zakresu psychiatrii. Z brzmienia art. 20 u.k.l. wynika, że wystarczające jest, aby członek komisji lekarskiej był lekarzem posiadającym specjalizację, w szczególności w zakresie następujących dziedzin medycyny: chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii. Przyjęte przez ustawodawcę wyliczenie ma jednak charakter przykładowy, o czym świadczy użyty zwrot "w szczególności". Ustawodawca nie wyklucza zatem członków komisji lekarskich o innych specjalizacjach, nawet gdy podstawowe rozpoznanie u badanego wynika z działu XV — "Stan psychiczny" załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 18 października 2018 r. W związku z tym, jeżeli członkiem komisji lekarskiej nie był lekarz psychiatra, a był nim lekarz z inną specjalizacją, to zarzut, iż orzeczenie zostało wydane w nieprawidłowym składzie wyłącznie z powodu braku specjalisty z psychiatrii, jest niezasadny i nie ma odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby w sprawie pominięto zebraną w toku postępowania dokumentację bądź, że potraktowano ją wybiórczo. Organ nie pominął, lecz wyczerpująco wskazał przesłanki przemawiające, wedle wiedzy medycznej członków komisji, za uznaniem skarżącego za trwale niezdolnego do pełnienia służby w Policji biorąc pod uwagę dokumenty zgromadzone w sprawie, a także te, które skarżący przedłożył na prośbę organu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego w prowadzonym postępowaniu, Sąd uznał je za niezasadne. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konkretyzację zasady wyrażonej w tym uregulowaniu zawiera przepis art. 77 § 1 k.p.a., statuujący zasadę prawdy obiektywnej (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy). To czy dana okoliczność została udowodniona, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Ocena owa winna być wszechstronna oraz zgodna z prawidłami logiki, nauki i doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu, w tej sprawie organ odwoławczy przeprowadził postępowanie w zgodzie z powyższymi zasadami. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i odpowiada wymogom stawianym przepisami prawa. Samo zaś niezadowolenie skarżącego z treści wydanego rozstrzygnięcia nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z prawem, czym też naruszało zasadę zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.) Odnosząc się do zarzutu naruszenia czynnego udziały strony w prowadzonym postępowaniu wskazać należy, aby powyższy zarzut mógł odnieść oczekiwany przez skarżącego skutek, zobowiązany on jest do wykazania, że powyższe uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący podnosząc niemożność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów puentuje, że zaskarżone orzeczenie winno być uchylone. Warunkiem zaś niezbędnym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Odzwierciedleniem powyższego jest treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zgodnie z którym, sąd administracyjny uchyla decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia zaś proceduralne nie mają istotnego wpływu na wynik postępowania, jeśli w przypadku prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, treść rozstrzygnięcia byłaby taka sama. Podkreślić należy, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący został poinformowany o konieczności przedłożenia do akt posiadanej przez niego dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia. Skarżący wiedział również, że ostateczne rozstrzygnięcie zostanie wydane po przeprowadzeniu specjalistycznych badań, które zleciła CKL. Oczywistym jest, że skarżący uczestniczył w tychże badaniach oraz miał możliwość zapoznania się z dokonanym przez lekarzy specjalistów rozpoznaniem lekarskim. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, iż zostało mu uniemożliwione wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Wszelkie dowody zgromadzone w sprawie, dotyczące stanu zdrowia, były znane skarżącemu, a mimo to, skarżący nie zakwestionował ich treści czy też dokonanego rozpoznania medycznego. W świetle powyższego, Sąd uznał, że skarżący miał możliwość wypowiedzenia się, co do dowodów zgromadzonych w sprawie, z którego to uprawnienia nie skorzystał. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że organ odwoławczy zobowiązany był do uchylenia orzeczenia. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że nawet stwierdzenie naruszenia przepisów postępowanie nie uzasadnia konieczności uchylenia decyzji organu I instancji, dodatkowo konieczne jest uznanie, że dla wyjaśnienia sprawy postępowanie wyjaśniające powinien przeprowadzić ponownie organ I instancji. Jeżeli dla wyjaśnienia sprawy wystarczające jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy, wówczas nie ma podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. W świetle powyższego organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. W niniejszej sprawie, CKL celem załatwienia sprawy skierowała skarżącego na badania specjalistyczne, które pozwoliły na ocenę jego stanu zdrowia. Przeprowadzone badania potwierdziły częściowo diagnozę dokonaną przez [...]RKL, którą CKL przyjęła za własną, natomiast w części w której diagnoza była odmienna, CKL szczegółowo uzasadniła dlaczego odmówiła jej mocy dowodowej. Dlatego też Sąd nie zgadza się z twierdzeniem skarżącego, że z przedstawionego powodu, CKL winna orzeczenie [...]RKL uchylić. Co do zgłoszonego wniosku w postaci dopuszczenia dowodu ze stenogramu oraz nagrania (na płycie CD) przebiegu badania przed CKL – Sąd na rozprawie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, postanowił o jego oddaleniu. Dowód ze stenogramu oraz nagrania (na płycie CD) przebiegu badania przed CKL nie jest dowodem z dokumentu i w oczywisty sposób przekracza zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji, zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.