II SA/Wa 303/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Andrzej Góraj Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusza Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania W. B. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Rozkazem tym ustalono dla W. B. z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie zasadnicze w 6 grupie zaszeregowania, zwolniono go z dniem [...] lutego 2008 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowano z dniem [...] lutego 2008 r. na stanowisko specjalisty [...] w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] kwoty bazowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, co wiązało się ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, poza stanowiskiem dyrektora Biura, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z powyższą regulacją, stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe specjalisty w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego. W nawiązaniu do tego wyjaśniono, że funkcjonariusz nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na nowe stanowisko, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów, według załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. B., zarzucając powyższej decyzji rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 38 i art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nowe stanowisko jest niższe od poprzedniego zajmowanego stanowiska specjalisty [...], które było zaszeregowane do 9 grupy, obecnie zaś do 6, a nie do 7, a zmiana ta spowodowała obniżenie stopnia etatowego z podinspektora na nadkomisarza i odebranie awansu w stopniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż jego działania były zgodne z art. 34 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. oddalił skargę. Sąd stwierdził, iż zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od których jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego to rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. Przepisy rozporządzenia zmieniającego dokonały zmiany przeszeregowań policjantów w zależności od ich stopni etatowych, w zakresie grup policjantów, stawek uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia. Na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z treścią § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie Biuro Spraw Wewnętrznych, przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego, określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Zgodnie zaś z treścią § 6 zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra z dnia 6 grudnia 2001 r., stosuje się przy ustalaniu uposażeń przysługujących policjantom od dnia 1 stycznia 2008 r. Nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami posiadającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP. Aby zmiany wprowadzone rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. mogły być zastosowane w praktyce, koniecznym było wydanie przez przełożonego danego policjanta stosownego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji, wydając zatem rozkaz personalny w niniejszej sprawie był zobligowany do jego wydania i zastosowania nowych przepisów. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie na skutek zmiany przepisów prawa nastąpiła konieczność wydania takiego rozkazu i jest to konsekwencją zmiany prawa a nie zmiany przez przełożonego warunków. To rozróżnienie jest szczególnie istotne do oceny zastosowania we wspomnianych rozkazach personalnych art. 32 ust. 1 Policji i świadomego pominięcia przez organ art. 38 tej ustawy. Komendant Główny Policji musiał zastosować art. 32 ust. 1 ustawy, gdyż musiał zwolnić policjanta z dotychczasowego stanowiska, aby móc mianować go na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozprowadzeniu. Komendant Główny Policji nie był zatem kreatorem zmiany warunków służby, zmiana ta dokonała się poza nim – poprzez zmianę przepisów prawa. Zmiana prawa jest całkowicie odmienna od jakichkolwiek przepisów zawartych w treści art. 38, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko, dlatego też przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Reprezentowany przez adwokata, W. B. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia, a także uchylenia decyzji organów obu instancji i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), 2) naruszenie art. 7, 8 i 107 § 3 k.p.a., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 884/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej, iż zmiana stanowiska służbowego wynikająca ze zmiany przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy o Policji powinna odbywać się zgodnie z przepisami wyższej rangi, tj. ustawy, na podstawie której przepisy wykonawcze zostały wydane. Oznacza to, że należy odwołać się do przepisów ustawy o Policji i norm pozwalających na dokonanie przeszeregowania. Przepisem takim jest art. 38 ustawy o Policji, który określa możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Skoro zatem skutkiem zmiany przepisów rozporządzenia była konieczność dostosowania do niego zaszeregowań, co wiązało się ze zmianą stanowiska i przeniesienia na niższe, należało zastosować tryb przewidziany w art. 38 ustawy o Policji. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie był wystarczającą podstawą wydania rozkazu personalnego nr 10499 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2008 r. Rozkaz ten, wyznaczając skarżącego na niższe stanowisko służbowe, nie uwzględnia wymogów określonych w art. 38 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem: 1. Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. 2. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne, 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. 3. Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę. W przedmiotowej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.