II SA/Wa 310/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Asesor WSA Janusz Walawski Protokolant Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu W dniu [...] maja 2003 r. wydana została z up. Prezydenta W. decyzja orzekająca o wymeldowaniu J. i E. małżonków S. wraz z małoletnim K. i J. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Decyzja ta doręczona została w dniu 7 czerwca 2003 r. kuratorowi ustanowionemu dla reprezentowania w toku postępowania administracyjnego interesów ww. nieobecnych. Jak wynika z akt sprawy, kurator ten ustanowiony został na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla W. Wydział Rodzinny i Nieletnich wydanego na wniosek Prezydenta W. w dniu [...] kwietnia 2003 r. w sprawie sygn. akt [...]. W dniu 23 czerwca 2003 r. J. S. odebrał osobiście w Urzędzie Dzielnicy T. odpis ww. decyzji Prezydenta W.(k-31 odwrót). W dniu 24 czerwca 2003 r. J. S. złożył w [...] Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie odwołanie od tej decyzji. W odwołaniu podniesiono, iż nadal jest opłacany czynsz za przedmiotowy lokal, lokal był przez skarżącego remontowany, jednakże obecnie nie nadaje się do zamieszkania. W dniu [...] lipca 2003 r. Wojewoda [...] wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ II instancji stwierdził, iż najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. była A. S.– matka odwołującego się. A. S. wyprowadziła się w dniu [...] lutego 2002 r. do Domu Pomocy Społecznej w G.. Kontrola przeprowadzona przez Komisariat Policji W. w grudniu 2002 r. potwierdziła, iż w przedmiotowym lokalu nikt nie mieszka. Ponadto w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż budynek przeznaczony jest do rozbiórki, zaś sam lokal nie nadaje się do zamieszkania, a zainteresowany wraz z rodziną swoje interesy życiowe skoncentrował poza granicami kraju. Skargę na decyzję tę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S.. W skardze podniesiono, iż wymeldowanie nastąpiło z naruszeniem art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji doręczona została w dniu 7 czerwca 2003 r. kuratorowi dla osoby nieobecnej, ustanowionemu w trybie art. 34 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 184 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Późniejsze doręczenie decyzji organu I instancji stronie reprezentowanej w postępowaniu administracyjnym przez kuratora ustanowionego na podstawie art. 34 kpa., któremu została uprzednio doręczona ta decyzja, nie powoduje otwarcia od początku dla strony terminu wniesienia odwołania. Czternastodniowy termin wniesienia odwołania liczy się zatem od dnia doręczenia decyzji kuratorowi, a nie od dnia doręczenia decyzji stronie (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2000 r., SA/Bk 1283/99, ONSA 2001/3/115). Jak zatem wynika z powyższego, termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta W. rozpoczął swój bieg w dniu 7 czerwca 2003 r. i upłynął w dniu 21 czerwca 2003 r. J.S. złożył odwołanie w dniu 24 czerwca 2003 r., a więc po upływie owego czternastodniowego terminu. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). W przypadku stwierdzenia, iż odwołanie wniesione zostało po upływie terminu organ II instancji winien był wydać, na podstawie art. 134 kpa postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.