II SA/Wa 312/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Sławomir Fularski (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją znak [...] z [...] października 2010 r. biorąc za podstawę art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz art. 104 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwana Kpa), orzekł o cofnięciu K.Z. (dalej także jako skarżący, strona) pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na ww. broń wszczęte zostało po uzyskaniu informacji o karalności K.Z. za przestępstwo umyślne. Wyrokiem z [...] marca 2010 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. warunkowo na okres próby (1 roku) umorzył postępowanie w sprawie skarżącego oskarżonego o to, że działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą brał udział w pobiciu tj. o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu z art. 158 § 1 kk. Organ wskazał również, że wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z [...] stycznia 2001 r., sygn. akt [...] K.Z. został skazany za przestępstwo z art. 190 § 1 Kodeksu karnego (dalej kk) – za czyny z [...] maja 2000 r. i [...] czerwca 2000 r., tj. groźby pozbawienia życia, z art. 217 § 1 kk, tj. naruszenie nietykalności cielesnej innej osoby, z art. 216 § 1 kk, tj. znieważenie – za czyny z [...] maja 2000 r. i [...] czerwca 2000 r.). Ponadto w przeszłości (w 2006 r.) skarżący popełnił wykroczenie w ruchu drogowym, za co został ukarany mandatem karnym. Zdaniem organu pierwszej instancji, cofnięcie pozwolenia na broń na płaszczyźnie administracyjnej jest konsekwencją przestępstw popełnionych przez skarżącego, za które został on prawomocnie skazany. Powstaje bowiem uzasadniona obawa użycia posiadanej przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ uznał, że mimo, iż niektórych przestępstw K.Z. dopuścił się w 2000 r. i aktualnie z tego powodu nie figuruje w rejestrze skazanych, okoliczność ta jest jednak istotna przy ocenie jego zachowania. Analizując wszystkie popełnione przez stronę czyny, w kontekście możliwości posiadania broni palnej, organ pierwszej instancji stwierdził, że negatywne cechy charakteru skarżącego, takie jak porywczość, uleganie negatywnym emocjom i podejmowanie działań pod ich wpływem, oraz dotychczasowy stosunek do porządku prawnego uzasadniają obawę, że może on użyć broni w sposób stanowiący zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Na ocenę powyższą nie ma zaś wpływu pozytywna opinia jaką posiada K.Z. w miejscu zamieszkania, czy też w kole łowieckim. Organ wywiódł, iż wprawdzie skarżący w ostatnio toczącym się przeciwko niemu postępowaniu nie został skazany za popełnione przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu ponieważ sąd warunkowo umorzył postępowanie karne, jednakże zgodnie z art. 66 § 1 kk warunkowe umorzenie postępowania może zostać orzeczone tylko w sytuacji gdy okoliczności popełnienia czynu i wina sprawcy choć nie jest znaczna nie budzą wątpliwości. Bezsprzecznym jest natomiast, iż skarżący popełnił przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu, bo takim jest czyn z art. 158 § 1 kk, polegający na użyciu przemocy i siły fizycznej, który spowodował obrażenia ciała u innej osoby. Następnie organ zauważył, iż posiadanie broni jest objęte restrykcyjnym reżimem prawnym. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a posiadanie i używanie broni stanowi sferę daleko idącej reglamentacji publicznoprawnej. Oznacza to, że dostęp do posiadania broni palnej poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak również z potrzeb zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Od posiadaczy broni wymaga się spełnienia rygorystycznych, ustawowo określonych wymogów, w szczególności nieskazitelnej postawy, czy też gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni. Okoliczności czynu zabronionego, jakiego dopuścił się skarżący (pobicie innej osoby) budzą uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego. W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję K.Z. zarzucił : 1. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie, powoływanie się na orzeczenie sądu karnego, co do którego nastąpiło zatarcie skazania oraz orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w innych stanach faktycznych; 2. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, w szczególności nie rozważenie, czy wobec wydania przez Sąd Rejonowy w S. wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, istnieją przesłanki do uznania, iż jego postępowanie uzasadnia obawę użycia w przyszłości broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że sam fakt warunkowego umorzenia postępowania w sprawie [...] potwierdza fakt popełnienia czynu zabronionego prawem i jest dla organu wiążący w zakresie ustaleń prawnych i faktycznych oraz skutkuje obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń; 4. obrazę przepisów postępowania – art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 138 § 2 Kpa, poprzez nie dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy. Podniósł także nie wykonanie zaleceń decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, który uchylił poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż skoro decyzję dotyczącą pozwolenia na broń palną myśliwską wydano mu [...] czerwca 2009 r. to przedmiotem rozstrzygnięcia może być tylko jego zachowanie po tej dacie, tymczasem większość przytoczonych przez organ faktów dotyczy zdarzeń zaistniałych przed tą datą, a więc okoliczności, które nie dotyczą istoty sprawy. Uznając, iż wcześniej zaistniałe zdarzenia mogą być podstawą cofnięcia pozwolenia na broń organ winien wszcząć postępowanie w trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie wystarczy powołanie faktu skazania wyrokiem karnym, konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawę, że posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem skarżący zgodnie z wyrokiem z [...] marca 2010 r. nie został skazany, a postępowanie karne umorzono na okres próby jednego roku. Takiego rozstrzygnięcia nie można interpretować na niekorzyść strony. Podniósł nadto, że ukaranie go mandatem karnym nie ma w sprawie niniejszej znaczenia, doszło bowiem do zatarcia skazania za to wykroczenie. Należy więc uznać je za niebyłe. Wiedza organu w tym zakresie mogła mieć znaczenie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na broń lub przy wznowieniu postępowania w tym przedmiocie, nie zaś w niniejszej sprawie. Za nieuprawnione skarżący uznał także powoływanie się na ustalenia faktyczne, w sytuacji, gdy wyrok Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] nie zawiera uzasadnienia, a nie przeprowadzono w tym zakresie postępowania w granicach zakreślonych decyzją kasacyjną z [...] sierpnia 2010 r. Stwierdził również, że ustawodawca nie wprowadził generalnego zakazu posiadania broni nawet przez osoby karane sądownie. Decyzją znak [...] z [...] grudnia 2011 r. Komendant Główny Policji biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie organ odwoławczy stwierdził zasadność podjętego przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji realizując wytyczne Komendanta Głównego Policji zawarte w poprzedniej decyzji uzyskał z Sądu Rejonowego w S. protokoły przesłuchania K.Z. oraz osoby pokrzywdzonej obrazujące okoliczności dopuszczenia się przez niego czynu z art. 158 § 1 kk oraz ustalił przebieg prowadzonych przeciwko skarżącemu postępowań karnych w latach 1990-2000. Ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny determinował zaś podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ wskazał, że skarżący bezsprzecznie popełnił przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu polegające na pobiciu innej osoby, a więc wprost wskazane przez ustawodawcę jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za nieistotną organ uznał okoliczność, że wobec "pojednania" skarżącego z pokrzywdzonym postępowanie karne zostało umorzone. Warunkowe umorzenie postępowania jest bowiem możliwe tylko w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości. Nie jest więc możliwe umorzenie postępowania karnego, jeżeli przestępstwo nie zostało popełnione. Organ wyjaśnił, iż prawomocna ocena skarżącego wyrażona w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie stanowi tylko prognozę, iż nie popełni on przestępstwa w przyszłości. Nie jest to jednak równoznaczne z oceną, iż strona nie naruszy przepisów określających zasady bezpiecznego posiadania i używania broni. W takiej sytuacji wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie wiąże organu w ocenie postępowania strony w kontekście art. 18 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc w ocenie czy ustalony stan faktyczny stanowi przesłankę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Powołane przepisy prawa nie nakazują bowiem udowodnienia, iż uprawniony do posiadania broni wykorzysta broń w sposób w nich opisany, wystarczy bowiem domniemanie obawy takiego zachowania. Następnie organ zauważył, iż od osób posiadających broń, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego wymaga się nieskazitelnej postawy, a warunku tego skarżący dopuszczając się przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu nie wykazał. Obawa, iż skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego wynika z faktu, iż czyn którego się dopuścił został przez ustawodawcę zakwalifikowany do czynów uzasadniających obawę użycia broni w sposób określony w powołanym przepisie. Zdaniem organu odwoławczego słuszność uznania, że skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego potwierdza też okoliczność popełnionego przez niego wykroczenia drogowego w 2006 r., za co został ukarany mandatem karnym, jak również popełnienie przestępstwa w 2000 r. (z art. 190 § 1 kk, art. 217 § 1 kk, art. 216 § 1 kk i art. 216 § 1 kk w związku z art. 91 § 1 kk) za co został skazany prawomocnym wyrokiem z [...] stycznia 2001 r. Okoliczność, iż ukaranie i skazanie za ww. czyny uległo zatarciu z mocy prawa nie stanowi przeszkody w ocenie posiadacza pozwolenia na broń w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pod warunkiem jednakże, że inne ustalone okoliczności ocenę taką potwierdzają. W konsekwencji organ uznał, iż skarżący jako posiadacz szczególnego uprawnienia – pozwolenia na broń, utracił wiarygodność i nie daje gwarancji bezpiecznego i zgodnego z prawem używania broni. Osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwa m.in. przeciwko zdrowiu i życiu oraz mieniu, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W takich bowiem przypadkach ustawodawca nadał priorytet interesowi społecznemu nad indywidualnym interesem obywatela. Skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożył K.Z. wnioskując o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, nadto o zwrot kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut rażącego naruszenia: 1. prawa materialnego – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy polegające na przyjęciu, iż warunkowe umorzenie postępowania w sprawie [...] jest w ocenach dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń równoznaczne ze skazaniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu i z tego powodu przepisy te mają charakter obligatoryjny, a więc wiążący organy policji w sposobie rozstrzygania sprawy natomiast pozostałe dowody jak pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, miejsca pracy, w kole myśliwskim, dotychczasowe posługiwanie się przez skarżącego bronią nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia; 2. przepisów postępowania – które miało wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 138 § 2 Kpa, poprzez nie dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy oraz nie wykonanie zaleceń decyzji kasacyjnej organu odwoławczego co do dalszego toku postępowania, co skutkowało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w sposób niepełny z pominięciem istotnej części dowodów. Rozwijając zarzuty skargi, skarżący wskazał, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest, że w sprawie o sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w S. ostatecznie nie został skazany. Postępowanie zostało bowiem warunkowo umorzone na okres próby jednego roku, co było następstwem oceny istniejących przesłanek z art. 66 kk, a więc uznaniem, że wina i społeczna szkodliwość czynu skarżącego nie są znaczne, a okoliczności popełnienia czynu karalnego nie budzą wątpliwości, przy czym jego postawa, właściwości, warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przekonanie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni przestępstwa. Wadliwość zaskarżonej decyzji jest następstwem niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Za nieuprawnione uznał utożsamianie przez organ przesłanki "istnienia uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego" z treścią ww. wyroku Sądu Rejonowego w S. Zdaniem skarżącego art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nie można interpretować w sposób rozszerzający. Oznacza to, że organ winien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać na podstawie konkretnych dowodów, że istnieje obawa o którym mowa w ww. przepisie. Obawa ta ma być przez organ należycie uzasadniona, tj. wskazująca na możliwość użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Ocena przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń nie może być dowolna, nie uzasadnia jej także popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz tylko ściśle wymienionego w powołanym wyżej przepisie. Skarżący podniósł nadto, że powołane w decyzji orzeczenia sądów administracyjnych zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych, gdy osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła przestępstwo umyślne przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu. Tym samym wydane w sprawie karnej orzeczenie nie stanowi bezwzględnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Winno być ono oceniane w kontekście całokształtu materiału dotyczącego skarżącego, w tym opinii z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego. Nie ma również w tym kontekście żadnego znaczenia okoliczność wcześniejszego ukarania skarżącego mandatem karnym, tj. skazanie za wykroczenie, które uległo zatarciu. Za wadliwe skarżący uznał także, iż wydając zaskarżoną decyzję organ oparł się na zdarzeniach, które w przedmiotowej sprawie nie były istotne, dotyczyły bowiem okresu przeszłego i które stanowiły podstawę pozytywnej weryfikacji przy wydaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. W oświadczeniu złożonym na rozprawie w dniu [...] lipca 2011 r. skarżący przedstawił swoje rozważania dotyczące instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Nadto podał, iż popełnione przez niego czyny tj. ukaranie za wykroczenie drogowe (które uległo zatarciu) oraz skazanie z [...] stycznia 2001 r. były bez znaczenia dla organu w czasie gdy rozstrzygał o uprawnieniu do posiadania broni, a obecnie stanowią powód do cofnięcia pozwolenia. Za sprzeczne uznał także stanowisko wskazujące, że wprawdzie "nie został skazany za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu" jednakże wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne traktowany jest przez organ jak skazanie. Rozważania organu, iż określony wyrokiem Sądu Rejonowego w S. okres próby jednego roku jeszcze nie upłynął i w związku z tym skarżącego nie można pozytywnie ocenić uznał za wadliwe, bowiem okres próby minął ponad 3 miesiące temu. Za około 10 tygodni nastąpi zaś z mocy samego prawa zatarcie skazania. W związku z powyższym bezzasadnym w niniejszej sprawie jest prowadzenie postępowania i istnienie w obrocie prawnym zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji, w sytuacji gdy okres próby dawno już minął, nadto przebiegał w pełni poprawnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, przy wydaniu przedmiotowych decyzji nie doszło też do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Materialnoprawną podstawą w niniejszej sprawie stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący został oskarżony o czyn z art. 158 § kk, który to stanowi przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu. Poza sporem jest również, że wyrokiem Sądu Rejonowego w S. Wydział II Karny sygn. akt [...] na podstawie art. 66 § 1 i 3 kk, art. 67 § 1 kk warunkowo zostało umorzone wobec niego postępowanie karne na okres próby jednego roku. Sporne zaś pozostaje, czy organy policji wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zasadnie powołały się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uznając skarżącego za osobę co której istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy wyjaśnić, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa (tu - cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy nie. Użycie przez ustawodawcę tzw. określeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2071/07). Skarżący nie został bowiem skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Jedynie zaś prawomocne skazanie posiadającego pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać, że w stosunku do takiej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W innym przypadku organ musi wykazać, jakie okoliczności w jego przekonaniu wskazują na istnienie uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że wobec skarżącego toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu. Powyższe oznacza, że organ administracji winien szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. W ocenie Sądu, organy obu instancji ustalając, że skarżący budzi uzasadnioną obawę o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w wystarczający sposób przeprowadziły postępowanie dowodowe niezbędne do rozstrzygnięcia jakie zapadło w niniejszej sprawie. Przede wszystkim organy w wyczerpujący sposób zgromadziły materiał dowodowy zebrany w ostatnio prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym. Ustaliły również dotychczasową karalność skarżącego. Następnie zaś, na podstawie uzyskanych dowodów dokonały własnej analizy postępowania skarżącego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, jak również i wcześniejszego jego zachowania, mającego miejsce w przeszłości. Wskutek dokonanej analizy zebranego materiału dowodowego, organy stwierdziły istnienie uzasadnionej obawy o której mowa w ww. przepisie. Organ administracji publicznej, analizując sprawę w aspekcie zaistnienia przesłanki do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń, nie jest związany okolicznością, że w sprawie karnej zapadło orzeczenie o warunkowym umorzeniu, lecz jego decyzja o charakterze uznaniowym winna być każdorazowo oparta na własnych ustaleniach i ocenie stanu faktycznego. Konieczne jest więc wykazanie, że zachowanie uprawnionego do posiadania broni, pozwala żywić uzasadnioną obawę co do dalszego zgodnego z prawem jej używania. Organ musi więc wykazać dowodami, a nie tylko dowolną oceną zdarzeń, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny istnieje uzasadniona obawa niezgodnego z prawem użycia broni. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, ustalenia organów oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym są prawidłowe. Zarówno bowiem ze znajdujących się aktach sprawy protokołów przesłuchań skarżącego oraz osoby przez niego pokrzywdzonej, aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu, jak i z samego opisu jego czynu zawartego w sentencji wyroku Sądu Rejonowego w S. Wydział II Karny sygn. akt [...] wynika, że może on budzić uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z ww. dowodów wynika bowiem, że skarżący w dniu [...] grudnia 2009 r., działając wspólnie i w porozumieniu z drugą osobą, wziął udział w pobiciu innej osoby, poprzez zadawanie jej ciosów głową w twarz, bicie pięściami po twarzy i głowie, kopanie kolanami w okolice nerek, w następstwie czego spowodował u niej obrażenia ciała w postaci ogólnego potłuczenia ciała zwłaszcza głowy i twarzy ze złamaniem kości nosowych naruszających czynności narządów jej ciała na okres dłuższy niż 7 dni, narażając ją przy tym na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 kk lub 157 § kk. Tak więc już z samego opisu ww. czynu wynika, że skarżący z uwagi na swoje agresywne zachowanie może budzić uzasadnioną obawę o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skoro zaś skarżący nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem czy negatywnymi emocjami, może to budzić realną obawę, że również jako posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy bowiem przewidywanych zachowań posiadacza broni. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych) czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne). Należy więc zgodzić się z organami obu instancji, że niewątpliwie negatywne cechy charakteru skarżącego, takie jak porywczość, uleganie negatywnym emocjom i podejmowanie działań pod ich wpływem, jak również jego dotychczasowy stosunek do porządku prawnego uzasadniają obawę, że może on użyć broni w sposób stanowiący zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wprawdzie w ostatnio toczącym się przeciwko niemu postępowaniu, skarżący nie został skazany za popełnione przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu z uwagi na warunkowe umorzenie przez sąd postępowania karnego, jednakże zgodnie z art. 66 § 1 kk instytucja ta może zostać orzeczona tylko w sytuacji gdy okoliczności popełnienia czynu i wina sprawcy choć nie jest znaczna nie budzą wątpliwości. Bezsprzecznym jest natomiast, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu, bo takim jest czyn z art. 158 § 1 kk, polegający na użyciu przemocy i siły fizycznej, które spowodowało obrażenia ciała u innej osoby. Posiadanie broni jest objęte restrykcyjnym reżimem prawnym. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a posiadanie i używanie broni stanowi sferę daleko idącej reglamentacji publicznoprawnej. Oznacza to, że dostęp do posiadania broni palnej poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak również z potrzeby zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. W związku z tym, od posiadaczy broni wymaga się spełnienia rygorystycznych, ustawowo określonych wymogów, w szczególności nieskazitelnej postawy, czy też gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni. Dlatego też, zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący jako posiadacz szczególnego uprawnienia – pozwolenia na broń, popełniając przestępstwo z art. 158 § 1 kk utracił wiarygodność i nie daje gwarancji bezpiecznego i zgodnego z prawem używania broni. Konkludując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie okoliczności czynu zabronionego, jakiego dopuścił się skarżący - pobicie innej osoby - niewątpliwie budzą uzasadnioną obawę możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jest to tym bardziej uzasadnione, że jak wynika ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego to nie pierwsza kolizja z prawem w jakiej znalazł się skarżący. Popełnione przez skarżącego w przeszłości czyny również potwierdzają stosowanie przez niego wobec innych osób przemocy, jak i negatywne cechy jego charakteru. Upływ czasu od popełnienia przestępstwa lub zatarcia skazania, wbrew zarzutom skarżącego, nie stanowi przeszkody w ocenie okoliczności wydania czy cofnięcia pozwolenia na broń w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie ma również znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącego na rozprawie przed Sądem, że minął już okres próby jednego roku wyznaczony w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie karne. Sąd administracyjny bada bowiem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na chwilę jej wydania, a w tej dacie, tj. [...] grudnia 2010 r. okres próby niewątpliwie jeszcze nie minął. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny cofnęły skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji w wystarczający sposób zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i zastosowały właściwe przepisy ustawy o broni i amunicji. Działając zgodnie z zasadą praworządności, w granicach wyznaczonych przez obowiązujące prawo, prawidłowo również ustaliły stan faktyczny sprawy i nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa). Na marginesie należy tylko wyjaśnić, że prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają charakter wyraźnie reglamentacyjny. Z obowiązujących przepisów nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni; pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a reglamentacja w tym zakresie nie stanowi naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego. Organy policji mają zaś obowiązek czuwania nad tym, aby posiadaczami broni nie pozostawały osoby wobec których istnieje uzasadniona obawa użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.