II SA/Wa 3133/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi G.B. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. G. B. zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Z. o pisemne potwierdzenie wykonywania zadań służbowych w szczególnych warunkach zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] lutego 2021 r., wskazanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1611), dalej: "rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Z., dalej: "DIAS", "organ I instancji", postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez wnioskodawcę służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu z tego względu, że nie stwierdzono dowodów potwierdzających ten fakt. Po rozpoznaniu zażalenia G. B., Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dalej: " Szef KAS", "organ odwoławczy", postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I Instancji. W ocenie Szefa KAS, przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści, dotyczących podejmowania przez wnioskodawcę czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania organ I Instancji dokonał przeglądu akt osobowych wnioskodawcy, zwrócił się do podmiotów, które mogły posiadać dowody związane z przedmiotowym zagadnieniem. Podjęte czynności nie doprowadziły jednak do ustaleń, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Podkreślił, że brak jest uzasadnienia do wydania wnioskowanego zaświadczenia jedynie z tytułu pełnienia służby w Służbie Celnej i Służbie Celno-Skarbowej. Dodał, iż z samego faktu pełnienia służby nie można wywodzić, że w każdym przypadku, w czasie jej pełnienia, występowało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Należy bowiem odróżnić pełnienie służby w warunkach realnego zagrożenia życia lub zdrowia od pełnienia służby w warunkach powszechnych, wykonywanych w warunkach wynikających z zakresu obowiązków i uprawnień. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiąże się służba na określonym stanowisku, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym (co najmniej 6 razy w ciągu roku), wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Powołując się na wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 3462/15, wskazał, że istotne jest, żeby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, obiektywne i konkretne, a nie potencjalne, czy abstrakcyjne. Musi odnosić się do konkretnych sytuacji zagrożenia, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Nie chodzi zatem o codzienny trud służby i jej niebezpieczeństwa, ale wyjątkowe zdarzenia wprost godzące w życie lub zdrowie funkcjonariusza. Zagrożenie musi mieć zatem postać kwalifikowaną, tzn. być wyższe niż to, jakie jest udziałem pełnienia służby w sposób określony obowiązkami i zadaniami przewidzianymi na zajmowanym stanowisku służbowym. Podkreślił, iż podejmowanie czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury musi niezbicie wynikać ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Związane jest to z faktem, że przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy przewidują liczbowe ujęcie wymiaru czynności, a zatem poszczególne czynności, w których brał udział funkcjonariusz, muszą zostać określone precyzyjnie. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie brak jest zarówno informacji jak i materiałów potwierdzających udział skarżącego w określonych akcjach (co najmniej 6 w ciągu roku), uzasadniających podwyższenie emerytury. DIAS podjął działania mające na celu ustalenie, czy wnioskodawca pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu. Jednak przeprowadzone czynności nie doprowadziły do ustalenia, że skarżący podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Stwierdził, że skoro zaświadczenie jest wydawane w oparciu o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie. Szef KAS podniósł, iż powyższe nie przesądza jednak o tym, że nie było tak, jak twierdzi skarżący, skarżący może - w drodze innego postępowania, np. o podwyższenie emerytury (w zakładzie emerytalnym) - dowieść, za pomocą dostępnych w tamtym postępowaniu środków dowodowych, że pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. B. zakwestionował postanowienie Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2021 r., któremu zarzucił naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela; 2) art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w odpowiedzi na wniosek strony; 3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; 4) art. 218 § 2 k.p.a. poprzez niewydanie zaświadczenia w sytuacji, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa KAS i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Uzasadniając skargę wskazał, że DIAS dysponuje dokumentami, które pozwoliłyby potwierdzić, iż w okresie [...] lipca 2017 r. do [...] lutego 2021 r. spełnił warunki określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia, tj. podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, uprawniające do podwyższenia emerytury o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Podał że chodzi m.in. o takie dokumenty jak: 1) zaświadczenie z dnia [...] lipca 2018 r. wydane przez DIAS o ukończeniu szkolenia nt. "Taktyka i techniki interwencji - kurs podstawowy" zorganizowanego w terminie od [...] do [...] czerwca 2018 r. i uzyskaniu z egzaminu końcowego oceny pozytywnej oraz zaliczeniu ćwiczeń praktycznych, 2) zaświadczenie z dnia [...] listopada 2018 r. wydane przez DIAS o ukończeniu "Podstawowego Kursu Strzeleckiego" zorganizowanego w terminie od [...] października do [...] listopada 2018 r. i uzyskaniu z egzaminu końcowego oceny pozytywnej oraz zaliczeniu ćwiczeń praktycznych, 3) decyzja z dnia [...] listopada 2018 r. [...] o przydzieleniu uzbrojenia podstawowego, obejmującego broń palną krótką wraz z normatywem amunicji; 4) decyzja z dnia [...] lipca 2019 r. [...] o wyrażeniu zgody na przechowywanie uzbrojenia w pomieszczeniu służbowym, w przydzielonej do tego celu szafie metalowej lub sejfie, spełniających wymagania do przechowywania broni palnej, 5) zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2020 r. o odbyciu szkolenia strzeleckiego z obsługi broni palnej krótkiej oraz gładkolufowej oraz o posiadaniu przez niego przydzielonej broni palnej krótkiej do celów służbowych, 6) kopia decyzji z dnia [...] lutego 2021 r. DIAS, uchylająca decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie przydziału broni, 7) zgłoszenie przemieszczenia składnika rzeczowego majątku ruchomego i praw na dobrach niematerialnych z dnia [...] lutego 2021r., poz. 3. kamizelka kuloodporna wewnętrzna XL (kamuflowana), poz. 4 kajdanki stalowe z pokrowcem, poz. 5 hartowana pałka teleskopowa z pokrowcem, poz. 9 gaz policyjny z pokrowcem. 8) ewidencje czasu pracy. 9) ewidencje poboru i zwrotu broni. Skarżący stwierdził, że podejmował czynności określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia w okresie od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] lutego 2021 r., pełniąc służbę w Referacie [...] [...] w G.., wykonując zadania w formie czynności operacyjno-rozpoznawczych w związku z realizacją art. 113 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz zgodnie z klauzulowanym Zarządzeniem nr 29 Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 17 października 2018 r. w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w ramach w zleconych mu spraw oraz uczestniczył w czynnościach w ramach spraw prowadzonych przez innych funkcjonariuszy Referatu i Działu [...]. Wykonywał także czynności operacyjno-rozpoznawcze na zlecenie innych komórek organizacyjnych [...] w G.., min. Pierwszego Działu [...] o, Działu [...] [...] w G., oraz brał udział w czynnościach operacyjno-rozpoznawczych na ustne polecenie Kierownika Referatu [...] oraz Działu [...] w G. Czynności dokumentowane były w formie notatek służbowych niejawnych stanowiących załączniki akt w prowadzonych sprawach przez Referat i Dział [...]. Podał, że w ponadnormatywnym czasie pracy oraz w porze nocnej, realizował służbę zaopatrzony w broń i kamizelkę kuloodporną oraz gaz, kajdanki i pałkę teleskopową. W trakcie realizacji powierzonych zadań istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Zatem należałoby poszukiwać w analizowanej dokumentacji konkretnych zdarzeń umiejscowionych w miejscu i czasie. Skarżący zakwestionował wezwanie go przez organ do wskazania konkretnych dat i miejsc wykonywania zadań określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia ze wskazaniem danych funkcjonariuszy uczestniczących w tych zdarzeniach, w sytuacji gdy uzyskując poświadczenie bezpieczeństwa dał rękojmię zachowania tajemnicy w zakresie dostępu do informacji niejawnych i tym samym nie ma takiej możliwości. Ponadto zwrócił uwagę, iż w skierowaniu na badania lekarskie wstępne z dnia [...] maja 2018 r., do którego dostęp posiada jako pracodawca DIAS znajduje się opis, który uwzględnia informacje o występowaniu na jego stanowisku pracy czynników niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub czynników uciążliwych i innych wynikających ze sposobu wykonywania pracy. W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie wskazując, że przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądanych treści, dotyczących podejmowania przez skarżącego czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organy przeanalizowały dokumentację z akt osobowych skarżącego, w której nie stwierdzono dokumentów poświadczających wykonywanie przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. DIAS wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. o przekazanie informacji związanych z przedmiotowym zagadnieniem, a także o doprecyzowanie udzielonych uprzednio informacji poprzez szczegółowe wskazanie okresów wykonywania przez skarżącego ww. zadań. Jednak podjęte czynności nie doprowadziły do ustaleń, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Skarżący tymczasem domaga się swojego rodzaju interpretacji wykonywanych przez niego zadań w kierunku potwierdzenia, iż realizował czynności służbowe w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), a także art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, nie będąc przy tym związane zarzutami i wnioskami zawartymi w skargach oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie DIAS nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści, nie naruszają prawa. Stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, dalej: "ustawa zaopatrzeniowa" (Dz. U. z 2020 r. , poz. 723), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przyznając funkcjonariuszom w ww. przepisie ustawy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ustawy zaopatrzeniowej delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1611). Stosownie do § 4 pkt 1 tego rozporządzenia, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy (...) (Dz. U. z 2018 r. , poz. 2373 z późn. zm.), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Krajowej Administracji Skarbowej. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Wskazać również należy, że w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (publ. Dz. U. z 2014, poz. 736, OTK-A 2014/5/56), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. zaopatrzeniowej oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny podniósł, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Trybunał Konstytucyjny uznał w tej sytuacji, że wprowadzenie w rozporządzeniu z 2005 r. kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury. Podkreślić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z uwzględnieniem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., co wynika z treści zarówno zaskarżonego postanowienia Szefa KAS z dnia [...] czerwca 2021 r., jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia DIAS z dnia [...] kwietnia 2021 r. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11 - dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności, wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12 - dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl). Postępowanie wyjaśniające, prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a., polega na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już, faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. W rozpoznawanej sprawie organ, odmawiając wydania zaświadczenia, wskazał w sposób wyczerpujący, iż przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji właściwych jednostek organizacyjnych nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów) potwierdzających, że skarżący w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] lutego 2021 r. pełnił służbę (w komórkach operacyjno-rozpoznawczych [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G.) w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w wymiarze ilościowym określonym ww. przepisami wykonawczymi. Rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia, DIAS pismem z dnia [...] lutego 2021 r. zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. o doprecyzowanie zawartych w piśmie tego Urzędu z dnia [...] grudnia 2020 r. informacji, poprzez szczegółowe wskazanie okresów wykonywania zadań określonych w § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Jednak nie potwierdzono istnienia dokumentów mogących poświadczyć wykonywanie ww. czynności. DIAS pismem z dnia [...] lutego 2021 r. poinformował wnioskodawcę, iż dotychczasowa analiza treści akt osobowych oraz przeprowadzona kwerenda rejestrów komórek organizacyjnych, w których pełnił służbę w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] lutego 2021 r., nie daje podstaw do potwierdzenia jego żądania i wezwał go do wskazania, konkretnych dat i miejsc wykonywania zadań określonych w § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r, ze wskazaniem osób uczestniczących w tych zdarzeniach, celem dokonania ponownej weryfikacji posiadanej dokumentacji. W odpowiedzi G. B. zażądał wskazania, jakie czynności kwalifikują się do uznania za spełniające zapisy tego przepisu, funkcjonariusze których komórek organizacyjnych mogą się ubiegać o ich potwierdzenie i w jaki sposób są one dokumentowane. Zgodzić należy się z organem, że podejmowanie czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury musi niezbicie wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego. Związane jest to z faktem, że przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy przewidują liczbowe ujęcie wymiaru czynności, a zatem poszczególne czynności, w których brał udział funkcjonariusz, muszą zostać określone precyzyjnie. Organ zaś wykazał, że zgromadzona w aktach osobowych dokumentacja nie zawiera żadnych zapisów o wykonywaniu przez G. B., wymienionych w § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia i lub zdrowia, a tym bardziej, aby w którymś z lat z okresu 2017-2021 czynności takowe wykonane były co najmniej 6-krotnie w danym roku. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest zatem przesłanek do podważenia stanowiska orzekających w sprawie organów. Stanowisko to jest wynikiem przeprowadzenia kwerendy i analizy dostępnych materiałów, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. Wyniki tej analizy doprowadziły organ do trafnego wniosku, że brak jest danych mogących stanowić podstawę wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ słusznie wskazał, że skoro zaświadczenie jest wydawane w oparciu o posiadane ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., odmówił przeprowadzenia dowodu z załączonych do skargi dokumentów, ponieważ dowody te nie podważają ustaleń dokonanych w sprawie. Należy podzielić stanowisko organu, zajęte w odpowiedzi na skargę, że dokumentacja ta może świadczyć jedynie o potencjalnym zagrożeniu zdrowia bądź życia funkcjonariusza w związku z wykonywaniem zadań służbowych, co nie jest wystarczające dla wydania żądanego zaświadczenia. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, ani nie dopatrując się zarzucanych w niej naruszeń prawa oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, a przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.