II SA/Wa 317/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Paweł Wyszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie powołania na stanowisko - oddala skargę - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w sprawie powołania M. N. na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] września 2007 r. nr [...] zwolnił M. N. z dniem [...] września 2007 r. ze stanowiska naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i z dniem 6 września 2007 r. przeniósł ją, do swojej dyspozycji. Na skutek odwołania sprawę ponownie rozpatrzył Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wobec upływu dwunastomiesięcznego terminu pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r. nr [...], na podstawie art. 6c ust. 3 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), powołał M. N. na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Wobec niewniesienia odwołania decyzja stała się ostateczna w dniu [...] września 2008 r. Wnioskiem z dnia 22 lipca 2010 r. M. N. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Wobec niewniesienia odwołania i ta decyzja stała się ostateczna. W dniu 23 sierpnia 2010 r. M. N. wystąpiła do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu strona powołała się na przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. w związku z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.) w świetle wyroków WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Wa 1593/09 oraz NSA z dnia 24 lipca 2009 r. sygn. I OSK 1544/08. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r., wydaną na podstawie art. 157 § 1 i 3 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że rozkaz personalny z dnia [...] września 2008 r. odpowiada prawu, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności. W odwołaniu od powyższej decyzji M. N. wskazała, że rozkazem personalnym została przeniesiona na niższe stanowisko służbowe w trybie art. 32 ustawy o Policji. Wydane zaś wobec niej rozkazy personalne, jeżeli nie są zgodne w orzeczeniami Sądu, a tak właśnie jest w przypadku rozkazu z dnia [...] września 2008 r., nie mogą być utrzymane w obrocie prawnym. Odwołująca się dodała, że gdyby taki stan mógł istnieć, nie naruszając w sposób ewidentny prawa, to dawałoby to możliwość organowi wydania każdej bezprawnej decyzji, jako podstawy dalszych posunięć kadrowych, a kontrola sądowa, dokonywana często po upływie kilku - kilkunastu miesięcy nie miałaby żadnego sensu i znaczenia. Ponadto wskazała, że organ I instancji ograniczył się jedynie do rozważań w zakresie art. 6c i art. 32 ustawy o Policji, a pominął zupełnie art. 36 ustawy o Policji. Również istotnym dla sprawy, zdaniem skarżącej, jest fakt, że została ona przeniesiona do dalszego pełnienia służby w [...], tj. do miejsca oddalonego od jej miejsca zamieszkania o około 130 km. Stwierdziła, że kwestionowany przez nią rozkaz personalny obok wysokości uposażenia nie spełnia jeszcze wielu innych kryteriów równorzędności, o których - zdaniem skarżącej - mowa w art. 32 ustawy o Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na zasadę trwałości decyzji ostatecznej z art. 16 k.p.a. oraz przybliżył instytucję stwierdzenia nieważności decyzji, ze szczególnym uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Na tym tle organ II instancji podniósł, iż materialnoprawną podstawę prawną rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. stanowi art. 6c ust. 3 i 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, przy czym na stanowiska te powołuje się oficerów Policji. Wymienione przepisy mają charakter szczególny, normując procedurę i podstawy powołania na stanowisko zastępcy komendanta powiatowego Policji. Są też wyrazem ogólnej kompetencyjnej normy zawartej w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którą mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia, oraz zwalniania z tych stanowisk dokonują właściwi przełożeni. Zatem powołanie M. N. na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] znajduje pełne umocowanie w przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II Instancji podniósł, iż w sprawie nie mogła mieć zastosowania norma prawna określona w art. 38, traktującym o przenoszeniu policjantów na niższe stanowiska służbowe, nie zaś o powołaniu na stanowisko służbowe. Nie beż znaczenia jednak jest to, że stanowisko zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem zajmowanym poprzednio przez skarżącą, tj. naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Oba stanowiska, choć różnią się nazwą są stanowiskami kierowniczymi, są zaszeregowane w tej samej grupie, mają przypisany ten sam stopień etatowy. Istotne jest również to, że powołanie M. N. na stanowisko zastępcy komendanta powiatowego Policji uprawnia do dodatku funkcyjnego w I kategorii. Choćby z tego względu - w ocenie organu odwoławczego - ranga tego stanowiska jest nieco wyższa, podobnie zresztą jak większy jest zakres zadań i odpowiedzialności. Bezsporne jest również w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i to, że kwestionowany przez stronę dopiero po dwóch latach rozkaz personalny uwzględnia jej wysokie kwalifikacje, bogate doświadczenie zawodowe przejawiające się w umiejętności kierowania zespołami ludzkimi. Oceniając zatem rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. według, wymienionych art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. przesłanek, organ podkreślił, że przywoływane przez stronę okoliczności faktyczne, nie wskazują na wydanie przedmiotowej decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa oraz, że zawiera ona wadę nieważności z mocy prawa. Ustosunkowując się do argumentów naruszenia art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kontekście wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Wa 1593/09 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2009 r. sygn. I OSK 1544/08 organ wskazał, że orzeczenia te dotyczą innych rozstrzygnięć kończących postępowanie w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji i w żaden sposób nie mogą wpływać na prawidłowość rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r., w przedmiocie powołania na stanowisko służbowe. Zatem argumenty strony o konieczności wycofania z obrotu prawnego jako niezgodnych z prawem wydanych wobec niej decyzji należy uznać za nieuprawnione, tym bardziej, że uchylenie decyzji przez Sąd powoduje skutki na przyszłość od momentu uchylenia (ex nunc). Nawet jeśli powołanie na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] wiązało się z pewnymi komplikacjami dla M. N. z uwagi na konieczność dojazdu do miejsca pełnienia służby, to nie jest to równoznaczne z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., tym bardziej, że na powołanie na dane stanowisko służbowe wymieniona wyraziła zgodę i nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dyspozycyjność, na którą powoływała się skarżąca, przejawia się również w jednostronnym i władczym sposobie kształtowania przez organ sytuacji. Konsekwencją tego jest to, że zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o powołaniu policjanta na inne stanowisko służbowe, co do zasady, daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie wydano w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodne z przepisami k.p.a., a rozkaz personalny z dnia [...] września 2008 r. uwzględnia interes społeczny (w tym wypadku interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącej. Interes Policji wymaga, aby policjant pełnił służbę na stanowisku odpowiadającym kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu. Żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym. Zatem Komendant Główny Policji zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności przywołanego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [....] grudnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji nadzorczych skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego i procesowego. W uzasadnieniu skargi strona podnosiła, iż jeszcze w czasie trwania procesu sądowego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego w KWP w [...], z upływem okresu dyspozycji we wrześniu 2008 r. powołano ją na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Poinformowano skarżącą, iż nie było wówczas możliwości mianowania jej na stanowisko równorzędne, a odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia do KPP w [....] skutkowałaby z pewnością zwolnieniem ze służby. W ocenie skarżącej, stanowisko I Zastępcy KPP w [...], wbrew twierdzeniom organu nadzorczego, nie jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem Naczelnika Wydziału w KWP w [...]. Podstawową różnicą jest wysokość uposażenia - różnica mnożnika kwoty bazowej na niekorzyść KPP w [...]. Z chwilą uprawomocnienia się Wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2011 r. i zwrotu akt organowi, Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. poinformował skarżącą, iż przed organami administracji powrócił stan sprzed wydania spornych decyzji tj. sprzed [...] września 2007 r. Mimo takiego stanowiska organ z urzędu nie dokonał kontroli wydanych wobec skarżącej po dniu 1 września 2007 r. decyzji kadrowych pod kątem ich zgodności z przywołanym wyrokiem. Nie zastosowano więc tym samym szczególnego trybu kontroli decyzji ostatecznych. Zatem prawomocne orzeczenie sądowe o bezprawności decyzji, będących podstawą wydania rozkazu o powołaniu do służby w KPP w [...], stanowi źródło żądania strony o przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Utrzymanie zaś w obrocie prawnym kwestionowanego rozkazu z dnia [...] września 2008 r. nie jest możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena, przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Na wstępie należy podnieść, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności jest formą nadzoru mającą na celu weryfikację ostatecznych decyzji administracyjnych. Tak więc postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym na wniosek strony lub z urzędu i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wymienionymi w art.156 § 1 k.p.a. Dlatego też, stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej bezwzględnie wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w powołanym art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Podkreślić należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności musi być oczywiste. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wskazać trzeba, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Natomiast przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. samoistnie nie określa przesłanek nieważności, lecz odsyła do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność (przykładowo wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1988 r., IV SA 941/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 30). Prof. Małgorzata Jaśkowska w komentarzu do art. 156, LEX 2009, wskazuje, iż: cyt.: "Przepisy odrębne rzadko podają taką przyczynę nieważności. Są to obecnie art. 419 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), dotyczący nieważności uchwały rady nadzorczej Funduszu, oraz art. 11 tej ustawy czy art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), dotyczący nieważności uchwały rady gminy. Niektóre z tych przepisów wskazują też odmienne terminy przedawnienia nieważności, np. art. 53 ust. 7 powoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też ograniczają możliwość jej stwierdzania przez organ administracyjny, np. art. 419 ustawy - Prawo ochrony środowiska". W ocenie Sądu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zasadnie nie dopatrzył się kwalifikowanych wad prawnych w poddanym kontroli nadzorczej rozkazie personalnym z dnia [...] września 2008 r. Podstawą materialnoprawną przedmiotowej decyzji stał się przepis art. 6c ust. 3 i 5 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 6c ust. 3 i 5 powołanej ustawy, komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji. Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji oraz zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji powołuje się oficerów Policji. W świetle postanowień art. 32 ust. 1 tej ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Ten ostatni przepis ma charakter wyłącznie kompetencyjny, określający jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Przepis ten nie zawiera kryteriów i merytorycznych przesłanek podejmowania decyzji w tych sprawach. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 2 września 2008 r. Komendant Powiatowy w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o powołanie oficera mł. insp. M. N., pozostającą w dyspozycji przełożonego, na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, iż istniała pilna potrzeba powołania na wskazane stanowisko funkcjonariusza posiadającego predyspozycje w zakresie organizacji i kierowania zespołami ludzkimi, a takimi właśnie cechami legitymuje się wymieniony oficer, co daje gwarancję profesjonalnego i satysfakcjonującego poziomu realizacji zadań na stanowisku kierowniczym. Propozycję objęcia stanowiska o parametrach wskazanych w rozkazie personalnym z dnia [...] września 2008 r. skarżąca przyjęła, co wynika z treści protokołu z rozmowy kadrowej z dnia 29 sierpnia 2008 r. W tym protokole pouczono skarżącą o treści art. 38 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zestawiając niekwestionowany przez strony stan faktyczny sprawy z przepisami stanowiącymi podstawę prawną, podlegającego kontroli nadzorczej rozkazu personalnego nie ma podstaw by twierdzić, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nie sposób także odnaleźć w obowiązującym porządku prawnym takiego przepisu prawa materialnego, który przewidywałby sankcję nieważności w przypadku wydania wadliwej decyzji o powołaniu policjanta na stanowisko służbowe. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, iż objęta kontrolą nadzorczą decyzja jest oceniana według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wówczas to w obrocie prawnym pozostawał ostateczny i podlegający wykonaniu rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącej z dniem 5 września 2007 r. ze stanowiska naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...] i z dniem następnym przeniesieniu do swojej dyspozycji. Sytuacji prawnej strony nie zmienił fakt zaskarżenia powyższych decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, albowiem Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (prawomocne postanowienie z dnia 27 października 2009 r. sygn. II SA/Wa 1593/09). W tym stanie rzeczy, uwzględniwszy wniosek Komendanta Powiatowego Policji w [...] i skarżącej, organ Policji miał prawo powołać skarżącą na nowe stanowisko w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Dopiero po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1593/09 zostały uchylone decyzje wydane w sprawie zwolnienia skarżącej ze stanowiska Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego w [...] (ze skutkiem ex nunc). Ta okoliczność jednak stanowiła podstawę do wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2007 r., nie wpływa zaś, co postuluje skarżąca, na nieważność przedmiotowej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż objęte przez nią stanowisko w Komendzie Powiatowej Policji w [...] nie jest stanowiskiem równorzędnym do poprzednio zajmowanego należy przywołać wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 783/10 (publik. LEX nr 745323), w który Sąd stwierdzi, iż cyt.: "Ocena w zakresie równorzędności stanowisk służbowych jako przesłanka pozwalająca na skontrolowanie zaskarżonego rozkazu wymaga porównania stanowisk pod kątem nie tylko uposażenia zasadniczego, ale też dodatków do uposażenia i stopnia etatowego". Na nowym stanowisku zachowano skarżącej 11 grupę zaszeregowania, lecz musiał ulec zmianie mnożnik kwoty bazowej z 2,50 (A) na 2,45 (B), albowiem skarżąca została przeniesiona do komendy powiatowej na obszarze której, ogólna liczba etatów Policji jest mniejsza od 201. Powyższe wynika wprost z § 1 pkt 3 lit. b) oraz lp.6 załącznika nr 1 "Tabela grup zaszeregowania (...)" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Natomiast z racji objęcia stanowiska zastępcy komendanta powiatowego Policji skarżąca otrzymała dodatek funkcyjny w I kategorii w miejsce dotychczasowego w II kategorii. Powyższe ustalenia pozwalają stwierdzić, iż skarżącej prawidłowo w oparciu o obowiązujące przepisy płacowe ustalono parametry finansowe objętego stanowiska służbowego. W szczególności jeżeli się zważy na treść § 2a ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia. Mianowicie, policjant przeniesiony na stanowisko służbowe w tej samej grupie zaszeregowania, na którym przysługuje mnożnik kwoty bazowej niższy od obowiązującego na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, zachowuje prawo do tego mnożnika do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjanta przeniesionego na własną prośbę albo w trybie określonym w art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Bezspornie skarżąca wyraziła zgodę na powołanie jej na nowe stanowisko służbowe, a więc nie doszło w tej sprawie do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w oparciu o przepis art. 38 ust. 2 pkt 1 – 5 ustawy o Policji. To z kolej czyni bezpodstawnym zarzut objęcia przez skarżącą stanowiska o parametrach płacowych, niezgodnych z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy Policji w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego i procesowego, co powoduje, iż skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.