II SA/Wa 32/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. L. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S. Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego J. L.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem 22% podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. oddalił skargę S. Ł. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych. Na wniosek skarżącego, złożony na urzędowym formularzu w dniu 23 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego), postanowieniem z dnia 28 lipca 2009 r., zostało przyznane mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła dla S. Ł. pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego J. L., która uzyskała pełnomocnictwo skarżącego. Pismem z dnia 11 września 2009 r. ustanowiona radca prawny wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, jednocześnie informując, że sporządziła w niniejszej sprawie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą przesłała na adres skarżącego. Do pisma została dołączona przedmiotowa opinia wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Pismem z dnia 25 września 2009 r. r. pr. J. L., oświadczyła, że opłaty z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w niniejszej sprawie nie zostały opłacone w całości. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. Z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi w sytuacji, gdy sporządzi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie takiej opinii przez radcę prawnego, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji", wynosi 75 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo radca prawny nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Ponadto, w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie radca prawny J. L. została ustanowiona pełnomocnikiem S. Ł. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 5 maja 2009 r. wyroku oddalającego jego skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji. Jak wynika z wniosku o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, zawartego w piśmie z dnia 11 września 2009 r. oraz uzupełnionego pismem z dnia 25 września 2009 r., pomoc udzielona skarżącemu polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wyżej wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r. Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia jest przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji", wskaźnik procentowy stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 wynosi 75 %. Natomiast wysokość stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), czy radca prawny domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), czy też radca prawny występował w innej sprawie (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c). Należy uznać, że niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych - a więc nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także radca prawny nie sporządził w tej sprawie skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego. Dlatego ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1" wynosi 240 zł. Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z kwoty 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 39,60 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22 %. Łącznie stanowi to kwotę 219, 60 zł. Jednocześnie, stosownie do § 16 rozporządzenia, złożone zostało wymagane oświadczenie, iż koszty udzielonej pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie zostały zapłacone w całości. Z pism z dnia 11 września 2009 r. oraz z dnia 25 września 2009 r., wynika również, iż przesłano stronie sporządzoną opinię. Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie radcy prawnemu J. L. żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 250 ppsa oraz stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 ppsa, postanowiono jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).