II SA/Wa 3246/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. P. (dalej: "skarżący", "strona") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") z [...] marca 2021 r. nr [...] o odmowie wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. Skarżący został zwolniony ze służby w Policji [...] stycznia 2019 r. W związku ze zwolnieniem został mu wypłacony w dniu [...] listopada 2020 r. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w kwocie 35.106,75 zł brutto. Pismem z [...] listopada 2020 r. strona zwróciła się do KWP m.in. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.; dalej: "u.P.") w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (dalej także: "Trybunał", "TK") z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Organ pierwszej instancji decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w kwocie 15.349,58 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia KWP wyjaśnił, że rok 2018 liczy 365 dni, a okres od 1 stycznia 2018 r. do 5 listopada 2018 r. obejmuje 309 dni. Okresowi przed dniem 6 listopada 2018 r. odpowiada wartość 309/365, co stanowi ułamek dziesiętny 0,846575. Liczbę dni urlopu przysługującego przed 6 listopada 2018 r. należy ustalić, mnożąc wskazany ułamek przez liczbę dni urlopu przysługującego w 2018 r. (jednakże z wyłączeniem z tej liczby ewentualnego urlopu, do którego policjant nabywał prawo dopiero po dniu 5 listopada 2018 r.). Ewentualne wartości ułamkowe wynikające z dokonywanych obliczeń należy zaokrąglić do wartości jednego dnia. Otrzymaną liczbę pełnych dni urlopu przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. trzeba odjąć od liczby dni urlopu przysługującego w całym 2018 r. Uzyskany wynik będzie stanowił liczbę dni urlopu przysługującego od 6 listopada 2018 r. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że za 49 dni niewykorzystanego urlopu skarżącemu został wypłacony ekwiwalent w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, zaś za 40 dni - w wymiarze 1/21 części miesięcznego uposażenia. Podstawą powyższych wyliczeń była kwota 9.922,40 zł brutto. Na wypłaconą kwotę 35.106,75 zł składają się: - liczba dni zaległego urlopu za 2017 r. - 19 dni, - liczba dni zaległego urlopu za 2018 r. (zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw) - 30 dni wyliczone według przelicznika 1/30, co daje łączną kwotę brutto 16.206,75 zł, - liczba dni zaległego urlopu za 2018 r. (według znowelizowanej u.P.) - 5 dni, - liczba dni urlopu za 2019 r. - 35 dni (według przelicznika 1/21), co daje łączną kwotę brutto 18.900 zł. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie do KGP, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu prawa do wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w wysokości 15.349,58 zł. Podkreślił, iż wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, zrodziło po jego stronie uprawnienie do domagania się uzupełnienia wypłaconego już uprzednio ekwiwalentu do wysokości odpowiadającej konstytucyjnym regulacjom. Organ odwoławczy w uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji z [...] lipca 2021 r. podniósł, że prawo policjanta zwalnianego ze służby do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wynika z art. 114 ust. 1 pkt 2 u.P. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a u.P, który do 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W dniu 6 listopada 2018 r. w Dzienniku Ustaw (pod poz. 2102) został ogłoszony wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, w którym stwierdzono, że art. 115a u.P. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował zmianę treści przepisu art. 115a u.P. w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawnego, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym. Z żadnego bowiem obowiązującego przepisu prawa nie wynikało, w jaki sposób należy ustalać wysokość omawianego ekwiwalentu. Z dniem 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610; dalej: "ustawa zmieniająca"). Stosownie do treści art. 1 pkt 16 ustawy zmieniającej, art. 115a u.P. otrzymał brzmienie, zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast w myśl art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, przepis art. 115a u.P., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 (tj. u.P.) w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za 2018 r. określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed 6 listopada 2018 r. oraz od 6 listopada 2018 r. W konsekwencji od 1 października 2020 r. w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r. stosuje się wyłącznie dotychczasowe przepisy dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (a więc z obowiązującym współczynnikiem ułamkowym 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego), chyba że sprawa dotycząca wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy została wszczęta i niezakończona przed 6 listopada 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został zwolniony ze służby w Policji [...] stycznia 2019 r. Dlatego wypłacono mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop na podstawie ustawy zmieniającej, dokonując zsumowania następujących składników tego świadczenia: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r. wynoszącego 16.206,75 zł brutto (za 49 dni urlopu z zastosowaniem przelicznika 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień) oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop po 6 listopada 2018 r. wynoszącego 18.900 zł brutto (za 40 dni urlopu z zastosowaniem przelicznika 1/21 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień). Konkludując, KGP stwierdził, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu w wyższej niż dotychczas wysokości, bowiem dokonano ponownego obliczenia wysokości ekwiwalentu i wypłacono wyrównanie zgodnie z ustawą zmieniającą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję KGP, skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego R. K.) wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, jak również rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 3.600 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, 2. art. 115a u.P. w części niezakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, poprzez odmowę wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby, 3. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie w stosunku do niego "zgodnego z prawem" art. 9 ust. 1 i nast. ustawy zmieniającej, lecz pozostającego "w niezgodzie" z art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz treścią wyroku Trybunału, 4. art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 115a u.P., a tym samym uniemożliwienie realizacji gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu pieniężnego zgodnie z treścią wyroku TK. W uzasadnieniu skargi wskazano na wątpliwości pojawiające się na tle wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie skarżącego, ustawodawca, wprowadzając treść art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy zmieniającej, nie tylko doprowadził do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, ale również w sposób wadliwy wykonał treść ww. orzeczenia TK. Skarżący zwrócił też uwagę, że wprowadzenie rozwiązania prawnego w art. 9 ust. 1 zdanie trzecie ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r., godzi w słuszny i nabyty przez funkcjonariusza interes prawny do objęcia go legitymacją ubezpieczeniową w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe oraz urlopy dodatkowe przy zastosowaniu zgodnego z prawem mnożnika - czyli 1/21. W toku pełnienia służby funkcjonariusz nie ma możliwości złożenia wniosku o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe oraz urlopy dodatkowe. Rozwiązanie prawne w tym zakresie należy uznać co do zasady za niekonstytucyjne i powinno stać się w przyszłości przedmiotem oceny przez Trybunał Konstytucyjny. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W kontrolowanej sprawie niesporna była okoliczność wypłacenia skarżącemu, zwolnionemu ze służby w Policji [...] stycznia 2019 r., ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w kwocie 35.106,75 zł brutto. Poza sporem pozostawała też liczba dni urlopu niewykorzystanego przez skarżącego do dnia zwolnienia ze służby. Przedmiotem sporu była wyłącznie wysokość wypłaconego świadczenia. Według skarżącego, część tego ekwiwalentu otrzymał w zaniżonej wysokości i w związku z tym domagał się wypłaty wyrównania. Wyrokiem z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 115a u.P. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. W dniu 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa zmieniająca, której art. art. 1 pkt 16 nadał nowe brzmienie art. 115a u.P. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Zatem od 1 października 2020 r. przepisy ustawy zmieniającej stały się podstawą do rozpatrywania i rozstrzygania spraw zainicjowanych wnioskami o wypłatę wyrównania wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, przepis art. 115a u.P. w nowym brzmieniu znajduje zastosowanie do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów u.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Właściwy organ Policji prawidłowo wypłacił skarżącemu należności z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego, na które składały się następujące kwoty: 16.206,75 zł brutto (z tytułu 49 dni urlopu przysługującego przed 6 listopada 2018 r.; z zastosowaniem przelicznika 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień) oraz 18.900,00 zł brutto (tytułem 40 dni urlopu przysługującego po 6 listopada 2018 r.; z zastosowaniem przelicznika 1/21 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień). Z uwagi na treść art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej w związku z art. 115a u.P. żądanie skarżącego nie jest zasadne. Cytowane wyżej przepisy przejściowe, zawarte w art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, określają zasady stosowania, zmienionego wskutek wyroku TK, art. 115a u.P. do stanów faktycznych zaistniałych przed wejściem w życie tej zmiany (1 października 2020 r.). Przewidują one zastosowanie art. 115a u.P. w nowym brzmieniu (1/21 uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego) do ekwiwalentów za urlopy niewykorzystane, przypadające po 6 listopada 2018 r., czyli po wejściu w życie wyroku Trybunału. Natomiast do ekwiwalentów za urlopy niewykorzystane, przypadające przed tą datą, nakazują stosować art. 115a u.P. w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r. W tych przepisach przejściowych przyjęto więc rozwiązanie w postaci czasowego ograniczenia działania z mocą wsteczną art. 115a u.P. w nowym brzmieniu do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej ten przepis, według kryterium okresu, za który przysługiwał niewykorzystany urlop (przed lub po 6 listopada 2018 r.). Regułą jest jednak stosowanie nowych zasad ustalania wysokości ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy lub dodatkowy do urlopów przypadających w okresie przed wejściem w życie tych zmian (zdanie pierwsze art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej). Niestosowanie zmienionego art. 115a u.P. do ekwiwalentu za urlop przypadający przed 6 listopada 2018 r., przewidziane w zdaniu drugim i trzecim art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, stanowi jedynie częściowe odstępstwo od reguły określonej w zdaniu pierwszym. Relacje treściowe zachodzące między normą zawartą w zdaniu pierwszym oraz normami określonymi w zdaniu drugim i trzecim są relacjami typu: zasada – wyjątek od zasady. Zdanie drugie i zdanie trzecie nie przewidują odstępstwa od normy określonej w zdaniu pierwszym, które czyniłoby tę normę całkowicie bezprzedmiotową. Dlatego nie ma podstaw do dopatrywania się wewnętrznej sprzeczności w treści art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, upoważniającej do pominięcia stosowania norm zawartych w zdaniach drugim i trzecim tego przepisu. Nie można zatem zaniechać stosowania zdania drugiego i zdania trzeciego art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, przyjmując, że ekwiwalent za urlop przypadający za okres przed 6 listopada 2018 r. należy się na mocy art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze, czyli w takiej samej wysokości jak ekwiwalent za urlop należny za okres od 6 listopada 2018 r. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisu przejściowego - art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, zawierającego regulacje, których domniemanie zgodności z Konstytucją nie zostało dotychczas podważone. Brak jest dostatecznych podstaw, aby do tego przepisu odnosić wprost i niejako mechanicznie wyrok Trybunału dotyczący przepisu art. 115a u.P. w brzmieniu obowiązującym przed uznaniem go przez TK za niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdaniem drugim Konstytucji RP. W uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał stwierdził, że sam art. 66 ust. 2 Konstytucji i zawarte w nim gwarancje praw podmiotowych do urlopu nie są absolutne i podlegają ustawowemu miarkowaniu. Ustrojodawca, formułując w art. 66 ust. 2 Konstytucji prawo podmiotowe, pozostawił jednocześnie ustawodawcy dużą swobodę regulacyjną, o czym świadczy art. 81 Konstytucji, według którego "praw określonych w (...) art. 66 (...) można dochodzić w granicach określonych w ustawie". Oznacza to, że ustawodawca, wykonując wyrok Trybunału, nie był ściśle związany dyrektywami TK co do ustalenia wysokości ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy, a więc mógł określić wysokość tego świadczenia w sposób mniej korzystny niż wynikałoby to z tego wyroku, jednakże w granicach określonych przywołanymi przez TK przepisami art. 66 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu orzeczenia, wydanego w sprawie o sygn. akt K 7/15, Trybunał stwierdził, iż kwestia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby nie jest przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Stanowisko Trybunału w tej materii wpisuje się w akceptowaną przez polski Trybunał Konstytucyjny doktrynę trybunału jako "ustawodawcy negatywnego", którego kompetencje w zasadzie ograniczają się do orzekania o niekonstytucyjności określonego przepisu. Trybunał nie stanowi prawa swoimi orzeczeniami, nie wkracza w sferę konstytucyjnych uprawnień organów władzy ustawodawczej, wyznaczoną art. 10 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Pełni funkcję prawodawcy pozytywnego jedynie w takim pomocniczym zakresie, w jakim wpływa swoimi orzeczeniami, korygującymi treść ustawy z punktu widzenia zgodności z Konstytucją, na treść prawa stanowionego przez konstytucyjnego prawodawcę. Dlatego organy Policji orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały normy prawne, zawarte w zdaniach drugim i trzecim art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej (korzystających z domniemania zgodności z Konstytucją), w oparciu o wyrok TK dotyczący innej normy prawnej wynikającej z art. 115a u.P. w brzmieniu sprzed tego wyroku. Przepis art. 115a u.P. w uprzednim brzmieniu przewidywał - jako zasadę - ustalanie wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie przelicznika 1/30. Przepisy art. 9 ust. 1 zdanie drugie i trzecie ustawy zmieniającej odwołują się do tego przelicznika jedynie w drodze wyjątku, w ograniczonym zakresie czasowym, obejmującym ekwiwalent za urlop należny za okres przed 6 listopada 2018 r. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.