II SA/Wa 325/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pistoletu jako broni palnej myśliwskiej - oddala skargę - Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2011 r. S. S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o dokonanie rejestracji broni. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], decyzją z dnia [...] września 2011 r., wydaną na podstawie art. 13 ust. 2 i art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, odmówił S. S. zarejestrowania pistoletu marki [...], jako broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że prowadzone przez Polski Związek Łowiecki kursy - zarówno dla nowowstępujących, jak i selekcjonerów zwierzyny płowej, nie zawierają elementów zajęć teoretycznych ani praktycznych z zakresu posługiwania się bronią palną "krótką". Ponadto podniósł, że S. S. egzamin dla nowowstępujących do Polskiego Związku Łowieckiego zdał w dniu [...] lipca 2001 r., nabywając uprawnienia podstawowe do polowań, zaś egzamin selekcjonerski zaliczył w dniu [...] sierpnia 2004 r. W związku z tym, organ stwierdził, że na dzień złożenia wniosku o rejestrację pistoletu m-ki [...] S. S. nie posiadał stosownego przeszkolenia w zakresie używania, budowy i posługiwania się bronią krótką, gdyż informacji o zaliczeniu takiego egzaminu nie przekazał organowi Policji. Organ podniósł, że art. 16 ustawy o broni i amunicji nakłada na osoby występujące z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, obowiązek zdania egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Od egzaminu tego zwolnieni są m. in. członkowie Polskiego Związku Łowieckiego w zakresie broni myśliwskiej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Zatem skoro ustawa o broni i amunicji nakłada obowiązek zdania egzaminu, a S. S. nie przekazał informacji o zaliczeniu egzaminu, to nie spełnia warunku w zakresie możliwości posiadania broni palnej "krótkiej". Ponadto organ podniósł, że rozpatrując wniosek o rejestrację pistoletu [...] jako broni myśliwskiej należy mieć na względzie energię naboi myśliwskich i wskazał, że kwestia ta została uregulowana § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz. Zgodnie z tym przepisem energia pocisku w odległości 100 metrów od wylotu lufy nie może być mniejsza niż 1000 J przy polowaniu na drapieżniki. Wskazał, że kluczową zasadą podczas rejestracji broni myśliwskiej do celów łowieckich jest możliwość strzelania z niej amunicją myśliwską, której pociski posiadają energię minimum 1000 J w odległości 100 metrów od wylotu lufy bez względu na rodzaj płaszcza pocisku. Zwrócił uwagę, że amunicja nabyta przez S. S. do posiadanej broni, nie pozwala na osiągnięcie energii kinetycznej pocisku, o której mówi rozporządzenie Ministra Środowiska, co stanowi warunek konieczny do możliwości użycia danej broni do celów łowieckich. Dodatkowo organ wskazał, że S. S. dwukrotnie w latach 2001-2003 składał wniosek do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Przeprowadzone w tej sprawie postępowania administracyjne nie dostarczyły dowodów, które świadczyłyby o tym, że jest on osobą, której życie lub zdrowie znajdowałoby się w stałym realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu. Od decyzji tej S. S. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że żaden przepis prawa łowieckiego nie rozróżnia terminu broni palnej długiej lub krótkiej i przy obecnym stanie prawnym brak jest podstaw odmowy zarejestrowania takiej broni do celów łowieckich. Ponadto wskazał, że jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, zdał wszystkie egzaminy, uzyskał prawo do posiadania broni palnej do celów łowieckich oraz posiada kilka jednostek broni palnej kulowej i śrutowej. Dodatkowo podkreślił, że zgodnie ze stanem prawnym zarówno z broni o lufach gładkich można strzelać amunicją śrutową oraz kulową, jak również z broni o lufach gwintowanych, w tym pistoletów i rewolwerów, można strzelać amunicją kulową oraz śrutową. S. S. podniósł, że fabryczna, standardowa amunicja produkowana i dostępna na rynku krajowym tak pełnopłaszczowa, jak również śrutowa w kal. 45 GAP spełnia warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska. W związku z tym, brak jest podstaw do uznania, że pistolet nie może być używany w celach łowieckich. Z rozporządzenia Ministra Środowiska wynika, że do polowania na zwierzynę drobną, do której zaliczane są drapieżniki, strzelania można wykonywać przy użyciu amunicji śrutowej lub z broni o lufach gwintowanych przy użyciu amunicji kulowej półpłaszczowej, której energię określono na 1000 J lub pełnopłszczowej, dla której nie określono, tak jak dla amunicji śrutowej, minimalnej wartości energetycznej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał zakaz używania do celów łowieckich, m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów. Zakaz ten określony był w § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195), rozporządzenie to uważa się za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy te zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Zatem w dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowiący, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadają energię 1000 J - jeżeli dotyczy polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki; 2000 J - gdy dotyczy polowania na jelenie, daniele, muflony i dziki i 2500 J - gdy jest to polowanie na łosie, przy czym dopuszcza się polowanie na wskazaną zwierzynę, z wyłączeniem łosi i jeleni byków, również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych. Dlatego też w oparciu o te przepisy przyniesiona przez S. S. do rejestracji broń - pistolet [...] - nie może być zarejestrowana jako broń do celów łowieckich, bowiem nie umożliwia ona nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu. Komendant Główny Policji zgodził się ze S. S., że § 3 ust. 5 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 grudnia 2011 r. nie zawiera ograniczeń co do energii kinetycznej pocisku używanego do polowań na drapieżniki, jednakże wykonaniu takiego polowania stoi na przeszkodzie konsekwentne używanie przez ustawodawcę określeń "naboje myśliwskie", "myśliwskie naboje śrutowe", "myśliwskie naboje kulowe", podobnie jak "myśliwska broń palna". Organ wskazał, że ustawa o broni i amunicji oraz przepisy wykonawcze nie zawierają definicji broni myśliwskiej czy myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, jednakże wyróżnienie przez ustawodawcę tych pojęć, tj. niepoprzestanie na określeniu "broń palna kulowa i śrutowa" oraz "broń palna o lufach gładkich i gwintowanych" czy analogicznie "amunicja kulowa i śrutowa", bez przymiotnika "myśliwska", należy uznać za odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto tradycyjnie broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem występują takie na rynku. Zatem, zdaniem organu, również polowanie na drapieżniki przy użyciu broni krótkiej nie jest dozwolone przepisami ustawy Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r., bowiem stał temu na przeszkodzie obowiązek używania wyłącznie amunicji myśliwskiej, a zatem nie bojowej, stosowanej w pistoletach, a ponadto ograniczenie ładowności magazynka broni krótkiej do pięciu nabojów (ostatni dopuszczalny - szósty w komorze nabojowej). Organ zwrócił uwagę, że ustawodawca dopuszcza używanie do wykonywania polowania - niezależnie od marki i modelu broni - jedynie taką myśliwską broń palną, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów. Zatem chodzi tu o fizyczną możliwość załadowania do broni najwyżej sześciu nabojów, podczas gdy przedstawiony przez S. S. do zarejestrowania pistolet [...] posiada magazynek konstrukcyjnie przystosowany do załadowania co najmniej 8 lub 10 nabojów. Oznacza to, że broń ta nie spełnia przesłanki dotyczącej ilości nabojów. W ocenie Komendanta Głównego Policji, zasadne jest wymaganie od osób posiadających pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, chcących zarejestrować do tego celu broń krótką, wykazania się zdaniem stosownego egzaminu ze znajomości i używania takiej broni, jeśli nie zdawali go w warunkach, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ewentualnie w warunkach, które uprzednio wymagały zdania takiego egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji. Dlatego niewystarczające jest uznanie posiadania przeszkolenia praktycznego i wiedzy teoretycznej z zakresu posługiwania się bronią palną krótką przez samo bycie myśliwym i posiadanie kilku rodzajów broni. Ponadto organ wskazał, że w chwili obecnej rejestracja pistoletu [...] jako broni myśliwskiej jest niemożliwa, ponieważ nastąpiła zmiana stanu prawnego z uwagi na nowelizację rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Używana do polowania broń myśliwska o lufach gwintowanych musi posiadać kaliber minimum 5,6 mm i być przeznaczona do strzelania amunicją charakteryzującą się energią pocisku nie mniejszą niż 1000 J w odległości 100 m od wylotu lufy. Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się wyłącznie z użyciem broni myśliwskiej oraz naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, przy czym energia pocisku w odległości 100 m od wylotu lufy nie może być mniejsza niż 2500 J przy polowaniu na łosie i 2000 J przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki, z wyłączeniem dzików warchlaków. Dopuszcza się przy tym polowanie na zwierzynę grubą, z wyłączeniem łosi i jeleni byków, z użyciem broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi kulowych. Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną używa się wyłącznie broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm, a do polowania na drapieżniki używa się broni myśliwskiej o lufach gwintowanych oraz myśliwskich naboi z pociskami półpłaszczowymi i pełnopłaszczowymi lub broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz naboi myśliwskich kulowych lub śrutowych (śrut o średnicy do 4,5 mm). Z powyższego przepisu wynika zatem, że S. S. nie może posiadać pistoletu [...] do celów łowieckich, ponieważ tego rodzaju broń nie może być używana do wykonywania polowania. Tym samym argumenty zawarte w odwołaniu należało uznać za niezasadne. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. stała się przedmiotem skargi S. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniósł, że dokumentację o zarejestrowanie broni, jak również odwołanie od decyzji organu I instancji złożył w czasie, gdy obowiązywała już nowelizacja ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r., i która stworzyła możliwość wydawania pozwoleń do celów łowieckich na broń palną krótką. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art.10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4. W myśl zaś art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Wskazać należy, że takim odrębnym przepisem, na który organ II instancji powołał się, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą rejestracji skarżącemu pistoletu [...] jako broni myśliwskiej, jest § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Podkreślić należy, że w momencie orzekania w sprawie przez organ I instancji ani ustawa o broni i amunicji, ani przywołane przepisy wykonawcze nie zawierały definicji broni myśliwskiej, czy też myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, co nie oznacza, że organ I instancji, mimo to prawidłowo uznał, że wnioskowana przez skarżącego broń nie może zostać zarejestrowana jako broń myśliwska. Zgodzić się bowiem należy z organem, że wyróżnienie bez przymiotnika "myśliwska" należy uznać za symptomatyczne i odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto do tradycyjnej broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem takie występują na rynku. Oznacza to, że również polowanie na drapieżniki przy użyciu broni krótkiej nie było dozwolone przepisami ustawy Prawo Łowieckie oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. Niezależnie od tych argumentów podkreślić należy, że w momencie orzekania przez organ II instancji, rejestracja pistoletu [...] jako broni myśliwskiej nie była możliwa, również z tej przyczyny, że nastąpiła zmiana stanu prawnego powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, a w tym jego § 3 ust. 1. Zgodnie z poprzednim brzmieniem, przepis ten nie zawierał zastrzeżenia, że do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczalna jest wyłącznie broń palna długa. Obecnie do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym, że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Podkreślić należy, że nowelizacja tego przepisu dokonana rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym wskazane rozporządzenie, weszła w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. (a zatem przed wydaniem decyzji przez organ II instancji) i nie zawierała przepisów przejściowych. Istotne dla sprawy jest zatem rozstrzygnięcie kwestii, jakie przepisy będą miały w niej zastosowanie, czy z chwili orzekania przez organ I instancji czy też przepisy obowiązujące w momencie orzekania przez organ odwoławczy. Przypomnieć należy, że Komendant Główny Policji, rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji i orzekając w sprawie, zastosował przepisy rozporządzenia już w nowym brzmieniu. Nie ulega wątpliwości, że każda nowa ustawa, a w szczególności ustawa, która wprowadza zmiany w innych ustawach, zgodnie z wymogami przyzwoitej legislacji, powinna zawierać przepisy przejściowe i dostosowujące, aby nie zaskakiwać zainteresowanych nowymi regulacjami (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 marca 1993 r. K 9/92 - OTK 1993 nr 1, poz. 6 i z dnia 24 maja 1994 r. K 1/94 - OTK 1994 nr 1, poz. 10). W sytuacji, gdy nowa ustawa (w tym wypadku przepisy rozporządzenia) nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub też w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa, polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania prawa, tj. nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości; po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. P 9/04 - OTK 2005 nr 1/A, poz. 9 odsyłający w uzasadnieniu do: J. Mikołajewicz, Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, str. 62). W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy (por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 1/06). Do pozytywnych aspektów bezpośredniego działania ustawy nowej najczęściej zalicza się to, że w stosunku do wszystkich podmiotów mają zastosowanie te same nowe przepisy prawa, które przynajmniej z założenia, powinny lepiej odzwierciedlać aktualne stosunki prawne. Ponadto, przepisy nowej ustawy są wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy, której wyrazem była ustawa wcześniejsza (P. Tuleja, Konstytucyjne podstawy prawa intertemporalnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego - Kwartalnik Prawa Prywatnego 1997 z. 1). To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Rozpoznając niniejszą sprawę uznać należy, że przepisy znowelizowanego § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia winny mieć zastosowanie w sprawie, a to oznacza, że działanie organu odwoławczego uznać należy za prawidłowe. Za zastosowaniem nowych przepisów przemawia niewątpliwie ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć interesem jednostki. Tym ważnym interesem publicznym jest niewątpliwie idea łowiectwa, jako element ochrony środowiska przyrodniczego. W rozumieniu ustawy oznacza to ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy - Prawo łowieckie, celem łowiectwa jest: 1. ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych; 2. ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny; 3. uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego; 4. spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej. Polowanie to, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo łowieckie, tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej (pkt 1) oraz łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska (pkt 2), zmierzające do wejścia w jej posiadanie. Ważna jest zatem istota i idea łowiectwa. Wykorzystywanie zaś jako broni myśliwskiej broni bojowej typu [...] niewątpliwie zaprzecza celom, jakie przyświecały ustawodawcy, dopuszczającemu możliwość polowania na zwierzynę tego rodzaju bronią. Rejestracja tego typu broni bojowej, jaką jest [...] do celów myśliwskich nie powinna mieć miejsca ze względu na naruszenie ratio legis powoływanych wyżej przepisów ustawy o broni palnej i amunicji (dotyczących podziału i zastosowania poszczególnych rodzajów broni), a także ustawy - Prawo łowieckie. Ponadto podkreślić należy, że w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 28 września 1999 r. I SA/Wr 926/98/OSP 2000 z. 5, poz. 83) zwrócono uwagę na zasadę uzależniającą to, jakie należy stosować przepisy od tego, czy w sprawie ma być wydana decyzja konstytutywna, czy też deklaratoryjna (por. też zdanie odrębne do uchwały NSA z dnia 12 września 2005 r. I FPS 2/05 - ONSAiWSA 2006 Nr 1, poz. 1, str. 37). W przypadku decyzji konstytutywnych - kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych - stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie). W rozpoznawanej sprawie decyzja w sprawie rejestracji broni bojowej jako broni myśliwskiej ma niewątpliwie charakter decyzji konstytutywnej, kształtującej stosunek administracyjny i dlatego również z tej przyczyny zastosowanie przez organ odwoławczy § 3 ust. 1 rozporządzenia w nowym brzmieniu, uznać należało za prawidłowe. Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa materialnego i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.