II SA/Wa 332/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi N. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę Wojewoda [...], decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, w zw. z art. 1 ust. 3 lit. g oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania N. C. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r. orzekającej o odmowie uznania ww. za osobę bezrobotną od dnia [...] października 2012 r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, iż N. C. zgłosiła się do Urzędu Pracy [...] w dniu [...] października 2012 r., w celu zarejestrowania jako osoba bezrobotna, przedstawiając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], udzielającą zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] lipca 2014 r. Decyzja Wojewody [...] wydana została na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na fakt, że przedstawione zezwolenie nie spełniało wymogów określonych w art. 1 ust. 3 lit. g ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r., orzekł o odmowie uznania N. C. za osobę bezrobotną od dnia [...] października 2012 r. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Wojewody [...], wskazując na naruszenie prawa materialnego w części, przez błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz naruszenie przepisów postępowania. Odwołująca się powołała się również na art. 183 § 1, art. 176 w zw. z art. 185 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, że [...] Urząd Wojewódzki jest związany podstawami skargi. Wojewoda [...], rozpoznając odwołania, wskazał na treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, definiującego osobę bezrobotną. Następnie odwołał się do regulacji zawartej w art. 1 ust. 3, stanowiącej, iż ustawa ma zastosowanie do: 1) obywateli polskich poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawców zagranicznych, 2) cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: a) obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, b) obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nienależących do Unii Europejskiej, c) obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, d) posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy, e) posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na osiedlenie się, f) posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, g) posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr. 234, poz. 1694 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818 i Nr 165, poz. 1170), h) posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej jako członkowie rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 lub art. 54 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, i) posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zgodę na pobyt tolerowany, j) korzystających w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej, k) ubiegających się w Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie statusu uchodźcy i małżonków, w imieniu których występują z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, którzy posiadają zaświadczenie wydane na podstawie art. 36 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r. Nr 70, poz. 416), l) którym udzielono ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej; 3) cudzoziemców – członków rodzin cudzoziemców, o których mowa w pkt 2 lit. a-c; 4) cudzoziemców – członków rodzin obywateli polskich, którzy uzyskali zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo po złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich posiadali zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony; 5) cudzoziemców zamierzających wykonywać pracę lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 lit. A - g oraz lit. i, j, l, oraz cudzoziemcom – członkom rodzin obywateli polskich. Organ podkreślił, iż przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujących oraz wyjaśnił, że przedstawione przez N. C. zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r, nie uprawniało strony do rejestracji w Urzędzie Pracy [...] i uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Osoba, której podstawą pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej jest zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony nie może zostać zarejestrowana jako bezrobotna, albowiem osoba taka nie została wskazana w definicji osoby bezrobotnej wyrażonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, zgodnie z którym bezrobotnym "oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a–g lub i,j,l, lub cudzoziemca członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Powołanie w podstawie prawnej decyzji Prezydenta [...], będącej przedmiotem niniejszego postępowania art. 1 ust. 3 lit. g ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wynika z tego, że jedyną przesłanką do uzyskania statusu osoby bezrobotnej przez osobę posiadającą w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony jest posiadanie powyższego zezwolenia w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach tj. w związku z posiadaniem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, udzielonego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz zamierzającego wykonywać pracę lub prowadzić działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, podjąć lub kontynuować studia lub szkolenie zawodowe, lub gdy wykaże, że zachodzą inne okoliczności uzasadniające jego zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że N. C. nie spełniła przesłanki z art. 1 ust. 3 lit. g ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem nie posiadała zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, udzielonego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej. W tej sytuacji faktycznej i prawnej organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi N. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędną jego wykładnię. W skardze powołano przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym art. 67 ust. 2 stanowiący, iż obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy ustala ustawa. Ponadto skarżącą powołała się na zakaz dyskryminacji zawarty w postanowieniach ustawy zasadniczej, Kodeksu pracy oraz dyrektywach Parlamentu Europejskiego i Rady. Podniosła, iż wnosiła o uznanie za osobę bezrobotną i przyznanie zasiłku, czego nie uzyskała, gdyż organy obu instancji dyskryminują ją z uwagi na narodowość, przekonania polityczne i jako kobietę. W skardze powołano orzeczenie Sądu Najwyższego w przedmiocie zakazu dyskryminacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zaskarżona decyzja znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zaskarżonej decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem. Jest to więc kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, jak również powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i zasadnie przyjęły, iż osoba, której podstawą pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej jest zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, nie może zostać zarejestrowana jako bezrobotna, albowiem osoba taka nie została wskazana w definicji osoby bezrobotnej, wyrażonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym – oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego. Skarżąca w dacie rejestracji nie spełniła żadnego z wymienionych we wskazanych przepisach warunku. Przedstawiona przez nią decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], udzielająca N. C., obywatelce [...], zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] lipca 2014 r. została wydana na podstawie art. 3 ust. 1 związku z art. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 191, po. 1133). Organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, iż przedstawiona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. g ustawy tj. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 oraz z 2006 r. Nr 120, poz. 818 i Nr 165, poz. 1170). Decyzja o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną została wydana w związku z niespełnieniem przesłanek wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie zaś z powodów wskazywanych w skardze. Zawarte w skardze zarzuty naruszenia prawa są nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.