II SA/Wa 333/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Dorota Kwiatkowska st. sekr. sąd. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 3, § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o odmowie przyznania A. F. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: A. F. jest funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji w B. Policjantem w służbie stałej został mianowany w dniu 1 marca 2000 r. Na podstawie decyzji Prezydenta B. z dnia [...] marca 1992 r. A. F. otrzymał przydział lokalu zastępczego, przy ul. [...] w B., o powierzchni mieszkalnej 29,91 m2, na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze. Obecnie natomiast, na podstawie umowy najmu z dnia [...] maja 2011 r. (nr [...]) zawartej pomiędzy przedstawicielem Gminy B.-Zarząd Mienia Komunalnego w B. a A. F. i I. F., zainteresowany zajmuje lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w B. o powierzchni mieszkalnej 28,72 m2. Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia 26 września 2011 r. A. F. wystąpił o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od lipca 2004 r. i wykazał, że posiada uprawnienia do 5 norm zaludnienia. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, § 1 ust. 1 oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił przyznania A. F. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ustawy o Policji) uzależnione jest od faktu nieposiadania przez policjanta lub członków jego rodziny lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przepis ten nie wprowadza natomiast wymogu, aby był to lokal odpowiadający co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej. Równoważnik ten ma bowiem charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu. Nie stanowi zaś świadczenia mającego zastąpić prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, jak ma to miejsce w przypadku pomocy finansowej (art. 94 ustawy), której przyznanie zwalnia organy Policji od przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego. Zarówno § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., jak i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, nie wyznaczają norm zaludnienia, którym powinna odpowiadać powierzchnia mieszkalna takiego lokalu. W świetle powyższych uregulowań, kwestia wielkości powierzchni mieszkalnej nie ma tym samym wpływu na uprawnienie funkcjonariusza do równoważnika za brak lokalu. Od powyższej decyzji A. F. odwołał się do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o zmianę przedmiotowej decyzji poprzez przyznanie prawa do równoważnika, bądź też jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż lokal mieszkalny, który zajmuje na podstawie umowy najmu, a który stanowi zasób gminy, nie spełnia cechy lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż jego powierzchnia mieszkalna jest mniejsza od powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym mu normom zaludnienia. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 3, § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi interpretacja art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, który formułuje przesłanki przyznania funkcjonariuszowi prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ zaznaczył, iż świadczenie to stanowi jeden z elementów konstrukcji prawnej kształtujących uprawnienia mieszkaniowe funkcjonariuszy Policji. Z tego względu należy dokonać wykładni jego postanowień w kontekście całokształtu tych uregulowań. Przede wszystkim art. 88 ust. 1 ustawy statuuje ogólną zasadę, zgodnie z którą policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Może ono przybrać postać administracyjnego przydziału, udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie (art. 94 ust. 1) lub też wypłaty równoważnika pieniężnego za jego brak (art. 92 ust. 1). Reguły te znalazły następnie rozwinięcie w aktach wykonawczych. Organ zauważył przy tym, iż przesłanki uzyskania tych świadczeń (mających zawsze sens tylko w przypadku, gdy osoba uprawniona nie ma zaspokojonych swoich potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby) już z gruntu zostały określone niejednakowo. W szczególności postanowienia art. 88 ustawy o Policji, w związku z przepisami § 2 ust. 1, 2, 3 i 4 oraz § 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), wprowadzają wymóg przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługujących mu norm zaludnienia. To samo należy odnieść również do świadczenia z tytułu pomocy finansowej, której wysokość (określona treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, opublikowanego w Dz. U. Nr 131, poz. 1468) jest zdeterminowana przysługującymi funkcjonariuszowi normami zaludnienia. Takiego wymogu ustawodawca nie wprowadził natomiast w odniesieniu do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, którego wysokość, stosownie do postanowień § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest stała dla określonych kategorii funkcjonariuszy (posiadających rodzinę lub nie). Z tego też względu świadczenie z tego tytułu należy traktować co do zasady jako zastępcze i tymczasowe zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb mieszkaniowych, do czasu realizacji resortowego prawa do lokalu mieszkalnego w formie przydziału lub udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie. Ponadto, istotny jest również fakt, iż o ile, co do zasady, otrzymanie lokalu mieszkalnego drogą decyzji administracyjnej oraz jego uzyskanie przy wsparciu pomocy finansowej, skutkuje utratą wszystkich wskazanych wyżej świadczeń wywodzących się lub związanych z prawem do lokalu, o tyle przyznanie równoważnika za brak nie stanowi późniejszej przeszkody jego przydziału lub uzyskania pomocy finansowej. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż przepisy art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o Policji samodzielnie i w pewien sposób odmiennie, kształtują przesłanki przedmiotowego świadczenia, uzależniając je wyłącznie od posiadania lokalu mieszkalnego lub domu w miejscu pełnienia służby. Istotą normy art. 92 ust. 1 ustawy pragmatycznej jest zaś to, aby z określonego w nim równoważnika korzystali jedynie ci policjanci, którzy w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej nie posiadają lokalu mieszkalnego, ani też w takich miejscowościach lokalu mieszkalnego nie posiadają członkowie rodziny policjanta. Nie jest tu natomiast istotne, czy dany lokal mieszkalny odpowiada normie co do jego powierzchni, do której odwołuje się art. 88 ustawy o Policji. Przez pojęcie posiadania lokalu mieszkalnego należy zaś rozumieć zarówno każdą postać korzystania z lokalu w sensie faktycznym, jak i każdy tytuł prawny do posiadania tego lokalu. Bezsporne w niniejszej sprawie jest natomiast, iż A. F. posiada lokal mieszkalny przy ul. [...] w B., a wcześniej zajmował lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w B. Komendant Główny Policji podzielił jednocześnie stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowe świadczenie ma charakter ekwiwalentu za ponoszone przez funkcjonariusza koszty czasowego uzyskania (wynajmu) lokalu. Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego nie może natomiast stanowić świadczenia o charakterze rekompensacyjnym za uciążliwości związane z zamieszkiwaniem w lokalu o mniejszym niż przysługujący metrażu. Powoływane przez A. F. w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych zostały podjęte natomiast w indywidualnych sprawach, niekoniecznie w analogicznych stanach faktycznych i prawnych i nie wiążą organu w sprawie niniejszej. W ocenie Komendanta Głównego Policji nie można też stwierdzić, iż w tym zakresie istnieje obecnie utrwalona linia orzecznicza sądów administracyjnych. Na poparcie tej tezy, organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 254/07. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. F. zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 92 w związku z art. 88 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zajmowany przez niego, zarówno poprzedni, jak i obecny lokal mieszkalny, nie odpowiadają pod względem powierzchni mieszkalnej przysługującym mu 5 normom zaludnienia. W ocenie skarżącego, organ II instancji błędnie zinterpretował przepisy art. 92 ustawy o Policji. Niezaprzeczalnym faktem jest bowiem, iż wynajmuje na zasadach umowy najmu od Gminy B. lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 44,10 m2, w którym powierzchnia mieszkalna wynosi 28,72 m2. Nie jest to jednak lokal mieszkalny, który spełnia cechy lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż jego powierzchnia mieszkalna jest mniejsza od powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym mu normom zaludnienia, która wynosi minimum 35 m2 powierzchni mieszkalnej. Zdaniem skarżącego, pojęcia "lokal mieszkalny" użytego w art. 92 i 94 ustawy o Policji nie można interpretować inaczej jak "lokalu mieszkalnego" spełniającego cechy lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis art. 88 ust. 1 ustawy o Policji ustala bowiem zasadę prawa policjanta do lokalu mieszkalnego o powierzchni odpowiadającej normom zaludnienia. Nie ma zatem żadnego uzasadnienia, aby przyjąć, że ustawodawca, który przyznał prawo do lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem norm zaludnienia, przyznawał prawo zastępcze lub pochodne od tego prawa bez uwzględnienia nabycia prawa głównego. Skarżący zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji nie odniósł się do argumentacji zawartej w jego odwołaniu, w tym zwłaszcza nie wziął pod uwagę przedstawionego przez niego dotychczasowego orzecznictwa w tym zakresie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powołał się natomiast na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Wa 254/07, który został podjęty w indywidualnej sprawie, niekoniecznie w analogicznych stanach faktycznych i prawnych. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola wydanych decyzji w świetle wskazanych wyżej kryteriów wykazała, iż zaskarżone decyzje nie odpowiadają przepisom prawa, co spowodowało uchylenie obydwu rozstrzygnięć przez Sąd. Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.). Stosownie do brzmienia art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, w szczególności: przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy o Policji), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1 ustawy), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Ustawodawca wskazał zatem, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić dwutorowo, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której funkcjonariusz stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), bądź przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych. Podkreślić w tym miejscu należy, że prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje świadczenie pieniężne, to jest pomoc finansowa, o której stanowi art. 94 ust. 1 ustawy oraz równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego określony w art. 92 ust. 1 ustawy (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 29 marca 1999 roku, sygn. akt OPS 1/99, ONSA 1999/3/77, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 1998 roku, sygn. akt I SA 2167/97). A zatem wśród możliwych do uzyskania przez funkcjonariusza świadczeń pieniężnych, w razie niemożności przydziału lokalu mieszkalnego, ustawa wymienia prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu – art. 92 ust. 1 ustawy. Takie rozumienie przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wyraża istotę prawa policjanta do lokalu. Wskazać zatem należy, że podstawę prawną przyznania funkcjonariuszowi równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego stanowi art. 92 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Prawo do równoważnika pieniężnego, o jakim mowa w art. 92 ust. 1 ustawy, jest bowiem formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 88 powołanej ustawy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast w myśl art. 95 ust. 1 pkt 2, lokalu mieszkalnego nie przydziela się policjantowi, posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno – pensjonatowy. Przesłanki prawa do lokalu wyznaczają zatem wskazane wyżej przepisy ustawy o Policji oraz wydane z mocy delegacji ustawowej (art. 92 ust. 2 ustawy) przepisy wykonawcze ustalające normy powierzchni mieszkaniowej przysługującej funkcjonariuszowi, przy uwzględnieniu jego stanu rodziny, stopnia służbowego lub zajmowanego stanowiska. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm, zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. W świetle powyższych unormowań, policjantowi nie można zatem przydzielić lokalu mieszkalnego, jeżeli posiada lokal mieszkalny, odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Jeżeli zaś policjant posiada lokal mieszkalny o mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale, może zatem także otrzymać, w myśl art. 92 ustawy, równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt I SA 658/99 i z dnia 23 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 866/98). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że zajmowanie mieszkania znajdującego się w zasobach gminy, niezgodnego jednak z przysługującymi normami zaludnienia, nie wyklucza prawa policjanta do administracyjnego przydziału mieszkania z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, a w konsekwencji nie pozbawia też tego funkcjonariusza prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, przewidzianego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Tym samym, w sytuacji, gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie organ nie ma racji twierdząc, że nie ma znaczenia wielkość powierzchni mieszkalnej zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego oraz, że bez względu na wielkość tej powierzchni, skarżący nie spełnia kryteriów do ubiegania się o przyznanie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Jak zaś wynika z akt sprawy, posiadany przez policjanta lokal mieszkalny jest mniejszy od przysługujących mu norm zaludnienia, a zatem powinien on otrzymać równoważnik z tytułu braku odpowiedniego lokalu mieszkalnego. Należy tym samym uznać, że zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów I i II instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 92 ustawy o Policji, które miało wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.