II SA/Wa 335/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. sprawy ze skargi E. K. oraz A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz E. K. oraz A. K. solidarnie kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. K. kwotę 217 (słownie: dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej "KWP" lub "organ I instancji"), decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...], powołując się na art. 104 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 poz. 775 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", art. 95 ust. 2 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 z póź. zm.), art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023 poz. 1280 z późn. zm.), dalej "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym", § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 poz. 947 z późn. zm.), nakazał E. K. (dalej również "skarżąca") oraz małoletniej A. K., reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego E. K. opróżnienie lokalu służbowego położonego przy ul. [...] w [...] wraz z rzeczami ich reprezentującymi. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w [...] znajduje się w dyspozycji KWP na podstawie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia [...] września 1961 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...].11.2011 r. przydzielił skarżącej - policjantowi Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] mieszkanie służbowe położone w [...] przy ul. [...], składające się z 5 izb o powierzchni mieszkalnej 44,86 m2 oraz o powierzchni użytkowej 63,35 m2. Do wspólnego zamieszkiwania zostali uprawnieni: mąż funkcjonariusza – M. K. (funkcjonariusz KMP w [...]) - oraz dziecko – A. K.. Dalej organ I instancji podał, że w dniu [...] października 2023 r. do KWP wpłynęło pismo z Zakładu [...] "[...]" sp. z o. o., z prośbą o podjęcie interwencji wobec skarżącej, z uwagi na skargi mieszkańców bloku na niewłaściwe zachowanie lokatorki. Do ww. pisma została załączona dokumentacja fotograficzna z dnia [...] września 2023 r. KWP wskazał, że w dniu [...] października 2023 r. wystosował pismo do Zarządu Nieruchomości Komunalnych w [...], z prośbą o udzielenie informacji, czy skarżąca terminowo spłaca zaległości z tytułu zwłoki w opłatach za użytkowanie lokalu oraz czy pozostaje w zwłoce z zapłatą należności czynszowych. W odpowiedzi na powyższe, Zarząd Nieruchomości Komunalnych w [...] w dniu [...] listopada 2023 r., udzielił informacji dotyczącej spłaty zaległości czynszowych przez skarżącą, informując o tym, iż ugoda nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. została zawarta przez skarżącą i została spłacona w całości. Na dzień [...] listopada 2023 r. skarżąca zawarła kolejną ugodę nr [...] na kwotę 6 000 zł. Do ww. pisma załączone zostały: zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z Zakładu Gazowniczego w [...], notatka urzędowa funkcjonariusza z Komisariatu [...] Policji w [...] oraz protokół z przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu, które informowały o rażącym zachowaniu skarżącej, zaśmiecaniu klatki schodowej, balkonów innych sąsiadów, wyrzucaniu śmieci oraz pozostałości jedzenia, a także inne zachowanie które wzbudza u sąsiadów niepokój. Do ww. pisma załączona została korespondencja z Komisariatu [...] Policji w [...] (protokół przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu, notatka urzędowa oraz zawiadomienie o podejrzeniu popełnionego przestępstwa) informująca o rażącym zachowaniu skarżącej, o zaśmiecaniu klatki schodowej, balkonów innych sąsiadów, wyrzucaniu śmieci oraz pozostałości jedzenia, a także inne zachowanie które wzbudza u sąsiadów niepokój. Następnie organ I instancji wskazał, że do Sekcji Nieruchomości Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] w dniu [...] listopada 2023 r. zgłosiły się osobiście skarżąca oraz małoletnia A. K.. Skarżąca oświadczyła, że wszystkie informacje zgłaszane na Komisariacie [...] Policji w [...] przez sąsiadów "są zmyślone i są to jedynie ich złośliwości." KWP podał, że w dniu [...] stycznia 2024 r. wystąpił do Komisariatu [...] Policji w [...], o przesłanie informacji czy były zgłaszane zawiadomienia o ewentualnych naruszeniach porządku domowego przez skarżącą. Ponadto w tym samym dniu KWP wystąpił do Zarządu Nieruchomości Komunalnych w [...], o udzielenie informacji, czy skarżąca spłaca na bieżąco należności czynszowe oraz czy realizuje postanowienia zawartej ugody. Zakład [...] "[...]" Sp. z.o.o, udzielił informacji w dniu [...] grudnia 2023 r., wskazując że w związku z występującymi zaległościami z tytułu czynszu wypowiedziana została umowa najmu. Komendant Komisariatu [...] Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2024 r., udzielił informacji o odnotowaniu dwóch interwencji które miały miejsce [...] listopada 2023 r. oraz [...] grudnia 2023 r. W dniu [...] marca 2024 r. KWP otrzymał natomiast pismo z Zakładu [...] "[...]" Sp. z.o.o, z informacją, iż w sprawie skarżącej nieustannie wpływają skargi od mieszkańców budynku przy ul. [...] w [...] z II i III klatki schodowej. Mieszkańcy ww. budynku skarżą się na wyrzucanie resztek żywności , butelek, owoców na balkony. Skarżąca swoim zachowaniem powoduje, że mieszkańcy boją się o własne bezpieczeństwo oraz mienie. Następnie organ I instancji wyjaśnił, że w myśl art. 95 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także jeżeli policjant używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umowa najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali. KWP wskazał, że na podstawie zebranych materiałów znajdujących się w aktach sprawy ustalił, iż w lokalu znajdującym się w [...] przy ul. [...] zamieszkałym przez skarżącą oraz jej córkę A. K. dochodziło do zakłóceń porządku domowego, co w konsekwencji czyniło uciążliwym korzystanie z innych lokali. Z informacji wynikających z pism Komendanta Komisariatu [...] Policji w [...] oraz z Zarządu Nieruchomości Komunalnych wynika, że zakłócenia w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w [...] miały miejsce w dniach [...] września 2023 r., [...] października 2023 r., [...] października 2023 r., [...] listopada 2023 r. oraz [...] grudnia 2023 r. W ocenie organu I instancji skarżąca w sposób rażący używa lokalu mieszkalnego, "zaśmieca klatkę schodową, balkony innych mieszkańców jak również teren trawnika znajdujący się okolicy bloku poprzez wyrzucanie pozostałości jedzenia, butelek." KWP wskazał również, że z informacji znajdujących się piśmie Komendanta Komisariatu [...] w [...] z dnia [...] października 2023 r. wynika, że były mąż skarżącej informował, iż zmaga się ona z poważną chorobą dwubiegunowości oraz problemami z nadużywaniem leków i alkoholu. Organ powołał się również na protokół przesłuchania świadków z dnia [...] września 2023 r., oraz notatkę urzędową z dnia [...] października 2023 r. sporządzoną przez funkcjonariusza Komisariatu [...] Policji w [...], które to potwierdzają, że "Pani E. K. pozostaje w konflikcie ze swoimi sąsiadami i od dłuższego czasu złośliwie ich niepokoi." Zdaniem KWP z materiału dowodowego zebranego w aktach administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie dochodziło niejednokrotnie do naruszenia przez lokatorkę porządku domowego co niewątpliwie spowodowało, że korzystanie z innych lokali stało się uciążliwe. Organ I instancji podniósł także, że w związku z występującymi zaległościami z tytułu czynszu i opłat za świadczenia Zarząd Nieruchomości Komunalnych w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. poinformował, iż w dniu [...] października 2016 r. skarżącej została wypowiedziana umowa najmu, a zatem zajmuje ona lokal bez tytułu prawnego. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że w piśmie [...] Sp. z o.o. z dn. [...] marca 2024 r. (doręczonego KWP w dniu [...] marca 2024 r. - a więc na dwa dni przed wydaniem decyzji, a które skarżąca otrzymała już po wydaniu decyzji) wskazano: "nieustannie wpływają skargi mieszkańców budynku przy ul. [...] w [...] II i III klatki schodowej na Pani zachowanie". W ocenie skarżącej jest to jedyne ogólnikowe pismo, ponadto bez konkretnego wskazania, kto, kiedy, ile razy i w jakich okolicznościach czynił ww. skargi. KWP mimo to wydał dwa dni po wpłynięciu tego pisma decyzję pozbawiającą skarżącą lokalu mieszkalnego. Zdaniem skarżącej wobec tego nie miała ona możliwości obrony, wyjaśnienia okoliczności ewentualnych, niezamierzonych zdarzeń. Skarżąca zwróciła również uwagę, że pismem z [...] stycznia 2024 r. Komisariat Policji [...] w [...] poinformował, że od listopada 2023 r. do [...] stycznia 2024 r. pod adresem jej zamieszkania odnotowane zostały dwie interwencje Policji - zgłaszającym był jeden sąsiad – W. B.. W ocenie skarżącej nie powinien pozostać bez wpływu na rozstrzygnięcie fakt, że nigdy, nikt z mieszkańców bloku nie złożył oficjalnego zawiadomienia w ww. Komisariacie, ani w innych instytucjach - związanego z naruszeniem porządku publicznego wskazując jako sprawcę skarżącą. Zdaniem skarżącej istotne w sprawie jest, że w dniu [...] listopada 2023 r. złożyła w Komendzie na piśmie oświadczenie odnośnie zdarzenia zgłaszanego przez W. B., jak i zeznań składanych przez jego syna (z których de facto można wywnioskować, że syn W. B. zachował się prowokująco wychodząc z klatki ze swoją dziewczyną). W ocenie skarżącej znamienne jest, że zeznań w podobnym tonie, jak syn W. B. w ogóle nie złożyła dziewczyna, z którą wychodził on z bloku. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji w ogóle nie wziął tego pod uwagę wydając decyzję i subiektywnie uznał za wiarygodne relacje W. B.. W tymże piśmie Komisariatu [...] wskazano, że po pierwszej interwencji sporządzono wniosek do sądu. Skarżąca wyjaśniła, że wniosek dotyczył ograniczenia władzy rodzicielskiej E. K. i M. K.. Finalnie Sąd stwierdził brak podstaw do takiego ograniczenia władzy rodzicielskiej. Skarżąca podała, że składa postanowienie Sądu z [...] stycznia 2024, postanowienie Sądu z [...] kwietnia 2024 r. oraz wyciąg z protokołu rozprawy z dnia [...] lutego 2024 r. Skarżąca wyjaśniła, że Sąd po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania dowodowego, w tym wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżących, nie uznał jej - jak to ujął jej były mąż M. K. - "za osobę zmagającą się z poważną chorobą dwubiegunowości oraz problemami z nadużywaniem leków i alkoholu", skoro nie znalazł podstaw do ograniczenia jej władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką A. K.. Zdaniem skarżącej twierdzenia jej byłego męża, na które w uzasadnieniu decyzji (str. 5) powołuje się organ I instancji są gołosłowne i krzywdzące dla niej. W ocenie skarżącej za nieuprawnione należy uznać powołanie się przez KWP pismo Komendanta Komisariatu [...] w [...] z dnia [...] października 2024 r. (datowane [...] października 2024 r.), z którego miałoby wynikać jakoby skarżąca miała rozliczne problemy. Nie zostało to w żaden sposób udowodnione, czy też udokumentowane. Skarżąca zarzuciła również, że KWP w zaskarżonej decyzji nie wskazał i nie wyjaśnił dlaczego zachowanie skarżących miałoby nosić znamiona uporczywości, nagminności i w jaki sposób zagroziło komukolwiek i miało charakter rażący, tym bardziej, że skarżąca złożyła swoje oświadczenie na piśmie. Ponadto w swoim piśmie datowanym na [...] kwietnia 2024 r. zapewniła, że balkon został zabezpieczony tak, aby niechcący nic ewentualnie na dół nie spadło. Ponadto skarżąca stwierdziła, że organ I instancji nie przeprowadził w sposób rzetelny, obiektywny postępowania wyjaśniającego celem ustalenia czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w zakresie potrzebnym do jej załatwienia, w szczególności zaniechał wszechstronnego zbadania okoliczności spełniania przez skarżące przesłanek z art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji, jak też nie zbadał dokładnie i obiektywnie materiału dowodowego, którym dysponował. Końcowo skarżąca podniosła, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji przydzielił jej mieszkanie służbowe położone w [...] przy ul. [...]. Zdaniem skarżącej pojęcie tytułu prawnego do lokalu, o którym mowa w przepisie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, trzeba rozumieć w znaczeniu przepisów ustawy o Policji. Tytułem prawnym do lokalu w świetle ww. ustawy jest decyzja o jego przydziale. Wobec tego należy uznać, że skarżące posiadają tytuł prawny do lokalu, wbrew temu, co twierdzi organ I instancji. Skarżąca wskazała, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie prawnej umowę najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] listopada 2011 r. zawarła ze skarżącą Gmina [...], skoro decyzja o przydziale lokalu została wydana przez [...]ego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Skarżąca dodała, że nadal obowiązuje ugoda nr [...], którą zawarła z ZNK w dniu [...] września 2023 r. w zakresie porozumienia co do ratalnej spłaty (w dwunastu miesięcznych ratach) opłat za użytkowanie lokalu położonego w [...] ul. [...]. Z § 2 pkt 2. tej ugody wynika, że dłużnik zachowuje prawo do zamieszkiwania w lokalu przez czas realizacji ugody. Skarżące realizują ugodę, co znajduje potwierdzenie w piśmie z [...] stycznia 2024 r. ZNK w [...]. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Komendant Główny Policji (dalej "KGP" lub "organ II instancji"), decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji są przepisy art. 95 ust. 2 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z treścią art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku używania lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców. Zdaniem KGP istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy strona używała lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z umową najmu lokalu mieszkalnego lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców. Organ II instancji stwierdził, że z analizy materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji bezspornie wynika, i w przedmiotowej sprawie dochodziło niejednokrotnie do naruszania przez skarżącą porządku domowego, poprzez zaśmiecanie klatki schodowej i balkonów innych sąsiadów, trawnika w okolicy bloku, wyrzucaniu śmieci oraz pozostałości jedzenia oraz butelek (pismo prezesa zarządu "[...]" z [...] października 2023 r. - k. 55-58, protokół zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia z dnia [...] września 2023 r. -k. 62-63, notatka urzędowa z dnia [...] października 2023 r. — k. 61, zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z dnia [...] października 2023 r. - k. 57-59, notatka z dnia [...] stycznia 2024 r. - k. 81). Zdaniem KGP powyższe działania powodowały, że korzystanie z innych lokali przez lokatorów stało się uciążliwe, a mieszkańcy boją się o swoje bezpieczeństwo oraz mienie. KGP podniósł również, że organ I instancji ustalił, iż w związku z występującymi zaległościami czynszu i opłat za świadczenia Zarząd Nieruchomości Komunalnych w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. poinformował, że w dniu [...] października 2016 r. skarżącej została wypowiedziana umowa najmu. Organ II instancji podkreślił, że art. 95 ust. 3a ustawy o Policji wskazuje, iż decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu KGP wskazał, że opisane w materiale dowodowym zebranym w sprawie jednoznacznie wskazują, iż zachowanie skarżącej wypełniło dyspozycję zawartą w art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji, tj. zachowanie strony wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali. Zdaniem KGP materiał zebrany w sprawie przez organ I instancji jest obszerny, wielowątkowy, stan faktyczny został ustalony prawidłowo, dokonano prawidłowej wykładni przepisów stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. K., działając w imieniu własnym oraz w imieniu małoletniej M. K.. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że w stosunku do skarżących zostały spełnione okoliczności do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego z powodu "wykraczania w sposób rażący przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali" podczas gdy skarżąca E. K. nie naruszyła miru domowego w sposób uprawniający organ do nakazania opróżnienia lokalu, zaś małoletnia M. K. w ogóle nie naruszyła porządku domowego czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali; 2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na braku dokładnego, obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku odniesienia się całego materiału dowodowego sprawy, poprzez pominięcie słusznego stanowiska skarżących, a tym samym załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu strony, co doprowadziło do błędnego wniosku, że skarżące zagrażały sąsiadowi - Panu B. poprzez swoje niewłaściwe zachowanie, bez pochylenia się nad faktami, z których wynikało, iż to ów sąsiad uprzykrzał życie skarżącym, naruszał ich prywatność. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca zawarła argumentację tożsamą z argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżąca wielokrotnie naruszała porządek domowy poprzez zaśmiecanie klatki schodowej i balkonów sąsiadów, trawnika w okolicy bloku, wyrzucanie śmieci oraz pozostałości jedzenia i butelek. Organ poddał, że w piśmie z dnia [...] października 2023 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...], reprezentowana przez Zarządcę w osobie Zakład [...]"[...]" sp. z o.o. (k.44), wystąpiła do KWP o podjęcie skutecznej interwencji wobec skarżącej w związku ze skargami mieszkańców bloku na niewłaściwe zachowanie lokatorki, tj.: wyrzucanie żywności z okien lokalu, zanieczyszczanie klatki schodowej oraz poruszanie się nago po klatce. Z akt postępowania wynika, iż w związku z niewłaściwym zachowaniem skarżącej prowadzone były przez Komisariat Policji [...] w [...] postępowania w związku z naruszeniem art. 75 k.w., 107 k.w., 145 k.w. W piśmie Komendanta Komisariatu Policji [...] w [...] z dnia [...] października 2023 r. (k. 64), znajduje się informacja, że przeciwko skarżącej prowadzone są dwa postępowania: - [...] - data wszczęcia [...] października 2023 r., art. 75 k.w., 107 k.w., 145 k.w., osoba zgłaszająca W. B., - [...] - data wszczęcia [...] września 2023 r., art. 107 k.w., osoba pokrzywdzona R. B. KGP wskazał, że w załączonym do ww. pisma protokole zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia z dnia [...] września 2023 r. (k. 62 -63) oraz w notatce służbowej z interwencji w dniu [...] października 2023 r. (k.60 -61), opisane są nie tylko zdarzenia z dnia [...] września 2023 r. oraz [...] października 2023 r., ale ze złożonych w nich oświadczeń W., K. i R. B. wynika, że zachowanie skarżącej powtarzało się od dłuższego czasu i było zgłaszane administracji, a ostatnia taka sytuacja miała miejsce dnia [...] września 2023 r. Organ II instancji podkreślił, że w notatce urzędowej z dnia [...] października 2023 r. wskazano również, iż obecna w czasie interwencji funkcjonariuszka "dwukrotnie zauważyła na balkonie nad osobami zgłaszającymi kobietę, która trzymała coś w rękach, a następnie wyrzuciła. Po przejściu do części trawnika znajdującego się pod balkonem ww. kobiety po oświetleniu latarką zauważono sporą ilość śmieci typu butelki, puste pojemniki". Ponadto w piśmie Komisariatu Policji [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. (k.81) zawarto informację, że w późniejszym okresie do dnia [...] stycznia 2024 r. interwencje pod adresem zamieszkania E. K. nadal miały miejsce. W ww. piśmie odnotowano, iż miały miejsce dwie interwencje ze zgłoszenia W. B. w dniu [...] listopada 2023 r. oraz [...] grudnia 2023 r., dotyczące rzucania przez skarżącą z balkonu petów, pozostałości jedzenia, słoików, butelek oraz noża. KGP podniósł, że nie można zgodzić się ze skarżącą, iż oceniając materiał dowodowy nie należy brać pod uwagę interwencji z dnia [...] listopada 2023 r., gdyż kończący ją wniosek dotyczył ograniczenia władzy rodzicielskiej, a finalnie skarżącej władzy rodzicielskiej nie ograniczono. Powyższych argumentów nie można uznać za świadczące o stronniczości organu jak twierdzi skarżąca. Interwencje, o których mowa w piśmie z dnia [...] stycznia 2024 r., dotyczyły bowiem zachowania skarżącej opisanego jak: rzucanie jedzenia, słoików, butelek, noża, co wykracza przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali. Organ II Instancji podniósł również, że dnia [...] października 2023 r. wpłynęło zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez skarżącą poprzez uniemożliwienie Polskiej Spółce [...] Sp. z o.o. dostępu do gazomierza. Reasumując KGP stwierdził, że z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że działanie skarżącej cechuje charakter rażący oraz znamiona uporczywości w naruszaniu porządku domowego, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali. Zebrany materiał dowodowy świadczy, iż zaśmiecanie przez skarżącą balkonów innych mieszkańców oraz części wspólnych jak klatka schodowa i trawniki nie jest zdarzeniem jednorazowym, lecz ma miejsce od dłuższego czasu i czyni uciążliwym korzystanie z innych lokali. Nie jest zasadne twierdzenie skarżącej, iż sytuacja dotyczy wyłącznie lokalu jednego sąsiada, gdyż zaśmiecanie obejmuje także części wspólne, tj. trawniki i klatkę schodową. W ocenie KGP nie jest słuszny zarzut skarżącej, iż nie miała możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego (pismo z dnia [...] marca 2024 r. k. 95, oświadczenie z dnia [...] luty 2023 r. k.73). Organ nie uwzględnił tłumaczeń skarżącej, gdyż pozostają one w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Ponadto organ II instancji podniósł, że wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu znajduje także podstawę w art. 95 ust. 3a ustawy o Policji, zgodnie z którym, decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu. Organ ustalił, iż w związku występującymi zaległościami czynszu skarżącej została wypowiedziana umowa najmu. Gmina [...] może zawrzeć ze skarżącą umowę najmu lokalu i ją wypowiedzieć, gdyż Gmina [...] jest właścicielem lokalu przy ulicy [...], KWP dysponentem, a skarżąca użytkownikiem. Przepis art. 95 ust. 3a ustawy o Policji statuuje obligatoryjną przesłankę wydania przez właściwy organ Policji decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, w sytuacji, gdy właściciel domu, w którym jest położony lokal mieszkalny, wypowiedział stosunek prawny dotyczący tegoż lokalu. Organ Policji, wydając decyzję, nie może badać prawidłowości dokonanego przez właściciela budynku wypowiedzenia stosunku prawnego dotyczącego lokalu, natomiast zawsze, gdy takie wypowiedzenie nastąpi, organ ma obowiązek wydać decyzję o opróżnieniu lokalu. Dodatkowo KGP wskazał że z nadesłanych KWP wyroków sądowych wynika, iż skarżąca została skazana na karę grzywny za wykroczenia z art. 107 k.w., 145 k.w., art. 75 § 2 k.w. popełnianie w okresie od września 2023 r. do listopada 2023 r. przeciwko W. B.. Odnosząc się do opisanego w aktach sprawy zdarzenia z dnia [...] października 2023 r. KGP zwrócił uwagę, że skarżąca została ukarana grzywną wyrokiem z dnia [...] marca 2024 r., sygn. akt [...]. Natomiast w przypadku wymienionego zdarzenia z dnia [...] września 2023 r., skarżąca została ukarana grzywną wyrokiem z dnia [...] marca 2024 r., sygn.. akt [...]. Skarżąca została również skazana za wykroczenie z art. 107 i 145 k.w. popełniane w okresie od [...] marca do [...] czerwca 2024 r. Dodatkowo odnosząc się do twierdzeń skarżącej, iż zgłaszającym interwencje jest jedynie W. B. KGP podniósł, iż skarżąca została także skazana na grzywnę za zaśmiecanie balkonów J. M. (wyrok z dnia [...] sierpnia 2024 r., sygn. akt [...]). W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2025 r. pełnomocnik skarżących podniosła, że organ według swojego uznania, bez rzetelnej oceny i analizy sprawy, bez niebudzących wątpliwości dowodów, nie uczestnicząc bezpośrednio w rzekomych sytuacjach z udziałem skarżącej E. K., które miały godzić w sąsiadów, wydał zaskarżoną decyzję. Pełnomocnik skarżących podniosła również, że skarżąca w swoim oświadczeniu z [...] listopada 2023 r., jak i piśmie z dnia [...] marca 2024 r. odnosząc się do stawianych jej zarzutów zaprzeczyła im. Organ winien wziąć to pod uwagę kompletując dokumenty w sprawie. Tymczasem organ oparł swoją decyzję jedynie na subiektywnym stanowisku jednej tylko rodziny – Państwa B. i zdjęciach, z których nie wynika w ogóle czego one dotyczą, kiedy i gdzie zostały wykonane. Pełnomocnik skarżący zwróciła przy tym uwagę, że zaśmiecanie trawników, otoczenia domów wielorodzinnych jest dość częstym zjawiskiem. Pełnomocnik skarżących zarzuciła, że brak jest jakichkolwiek dowodów na działanie przeciwko porządkowi domowemu M. K.. Następnie pełnomocnik skarżących podniosła, że rodzina Państwa B., która jest w sporze z ze skarżącą, nie zanegowała informacji wskazanych przez skarżącą w oświadczeniu z [...] listopada 2023 r., że w ich mieszkaniu w weekendy odbywają się głośne imprezy alkoholowe łącznie z wyzwiskami kierowanymi w stronę skarżącej. Skarżąca zapłaciła kary grzywny za przypisane jej wykroczenia. Pełnomocnik skarżących wyjaśniła również, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, od śmierci ośmioletniego syna w 2013 r. cierpi na neurastenię z elementami lekowo-depresyjnymi, nie może znaleźć pracy, i nie ma możliwości zapewnienia sobie i swojej córce innego lokalu. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej wskazała, że zdarzenia opisane w sprawie są datowane na zeszły ork i od tamtego czasu sytuacja się uspokoiła, a wzajemne nieprozumienia sąsiedzkie ucichły. Na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. skarżąca E. K. oświadczyła, że do tej pory nie składała zawiadomień na Policję dotyczących zachowań Pana B., który wobec niej zachowywał się wulgarnie i obraźliwie. Skarżąca zanegowała to, że otrzymała wypowiedzenie umowy najmu lokalu w 2016 r. Wyjaśniła, że otrzymuje opłaty, np. za czynsz, do skrzynki pocztowej. Pełnomocnik skarżących oświadczył, że w aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument, który by potwierdzał wypowiedzeniu umowy najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydane w sprawie decyzje zostały wdane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję KWP nakazującą skarżącym opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...]. Lokal ten został przyznany skarżącej w drodze decyzji administracyjnej KWP w 2011 r., kiedy to skarżąca pełniał służbę w Policji. Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji dowody podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. nakazują należycie umotywować podjęte rozstrzygnięcie. Podnieść również należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2012 r., str. 441). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia wymienionych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Sąd chciałby zwrócić uwagę na określone przez organy rozstrzygające niniejszą sprawę podstawy prawne decyzji nakazującej skarżącym opróżnienie przedmiotowego lokalu. W skierowanych do skarżących zawiadomieniach o wszczęciu postępowania w sprawie (pisma z dnia [...] listopada 2023 r. oraz z [...] marca 2024 r.) KWP wskazał, że postępowanie to jest wszczynane na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o Policji. Przepisy te stanowią, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli policjant: używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców (pkt 2); wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali (pkt 3). W decyzji organu I instancji wskazano natomiast, że jest ona wydawana na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu tej decyzji KWP nie odnosił się w żaden sposób do treści art. 95 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Z kolej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP przytoczył treść art. 95 ust. 2 pkt 2 i wyraźnie zaznaczył, że "Istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy strona używała lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z umową najmu lokalu mieszkalnego lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców." Mimo takiego wskazania z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby KGP oceniał, czy w sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 95 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Organu obu instancji zwróciły również uwagę na okoliczność wypowiedzenia skarżącej umowy najmu przedmiotowego lokalu. Tego rodzaju okoliczność stanowi osobną podstawę prawną wydania decyzji nakazującej opróżnienie lokalu mieszkalnego wskazaną w art. 95 ust. 3a ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu. Przepisu tego KWP nie wskazał jednak jako podstawy prawnej wydania decyzji z dnia [...] marca 2024 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji nie nawiązał w żaden sposób do treści tego przepisu. Wskazał on jedynie, że skarżącej wypowiedziano umowę najmu i stwierdził, że skarżąca zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego stanowi jednak jeszcze inną podstawę prawną decyzji nakazującej opróżnienie lokalu mieszkalnego określoną w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. KGP w zaskarżonej decyzji przywołał już treść art. 95 ust. 3a ustawy o Policji, niemniej jednak nie wyjaśnił zasadności zastosowanie tej podstawy prawnej w niniejszej. Zdaniem Sądu w ponownie prowadzanym postępowaniu organy winny uporządkować omówione wyżej kwestie. Przede wszystkim, w przypadku, gdy organ ponownie uzna, że zachodzą okoliczności do wydania decyzji administracyjnej nakazującej skarżącym opróżnienie zajmowanego przez nie lokalu mieszkalnego winien określić podstawę prawną decyzji administracyjnej, a w jej uzasadnieniu stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. zawrzeć wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W dalszej kolejności należy podnieść, że, biorąc pod uwagę wskazaną przez organ I instancji podstawę prawną decyzji nakazującej skarżącym opróżnienie lokalu mieszkalnego, tj. art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji, w ocenie Sądu w sprawie nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla zastosowania tej normy. W uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji nie wyjaśniono w sposób przekonujący, że istotnie zachodziły podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. KWP w uzasadnieniu swojej decyzji przedstawił przebieg postępowania w sprawie, opisał prowadzoną w toku postępowania korespondencję z Komendantem Komisariatu [...] Policji w [...], Zakładem [...] "[...]" sp. z o.o. w [...], będącym zarządcą nieruchomości, w której znajduje się zajmowany przez skarżące lokal mieszkalny oraz z Zarządem Nieruchomości Komunalnych w [...]. Organ ten wskazał również, że skarżąca E. K. złożyła w sprawie wyjaśnienia. Następnie KWP stwierdził, że w lokalu zamieszkałym przez skarżące dochodziło do zakłóceń porządku domowego, co jego zdaniem, czyniło uciążliwym korzystanie z innych lokali. Organ I instancji wskazał, że zakłócenia te miały miejsce w dniach w dniach [...] września 2023 r., [...] października 2023 r., [...] października 2023 r., [...] listopada 2023 r. oraz [...] grudnia 2023 r. KWP stwierdził również, że skarżąca E. K. w sposób rażący używa lokalu mieszkalnego, "zaśmieca klatkę schodową, balkony innych mieszkańców jak również teren trawnika znajdujący się okolicy bloku poprzez wyrzucanie pozostałości jedzenia, butelek." Organ I instancji formułując te stwierdzenia nie dokonał jednak oceny zebranych w sprawie dowodów. Nie wskazał z jakiego zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikają okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Uzasadnienie organu I instancji w zakresie przedstawienia ustalonego w oparciu o zebrane w sprawie dowody stanu faktycznego oraz subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod przepis art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji jest dość lakoniczne. Istotną wadą decyzji organu I instancji jest również to, że organ ten nie ustosunkował się w żaden sposób do stanowiska skarżącej przedstawionego przez nią w toku postępowania w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. Nie skonfrontował on twierdzeń skarżącej z innym dowodami zebranymi w sprawie. Nie wskazał dlaczego odmówił on wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom skarżącej. Nie jest zaś rzeczą Sądu zastępowanie organu administracji w kwestii ustalania stanu faktycznego sprawy i dokonywania oceny zebranych w sprawie dowodów. KWP nie czynił również żadnych ustaleń co do tego, czy wcześniej, tj. przed [...] września 2023 r., skarżąca E. K. przejawiała zachowania, które można by uznać, za wykraczanie w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, co czyniłoby uciążliwym korzystanie z innych lokali. Organ podał, że przypisane skarżącej zachowania miały miejsce w wskazanych powyżej daniach. Nie jest wiadomym, czy wcześniej występowały sytuacje problemowe, które pozwalałyby na uznanie, że konieczne jest opróżnienie lokalu mieszkalnego w oparciu o art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. Ponadto z treści odwołania skarżącej wynika, że pozostawała ona w owym czasie w konflikcie z jednym z sąsiadów, tj. W. B. oraz jego synem R. B.. Z przywołanego przez organ II instancji pisma Komendanta Komisariatu Policji [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. (k. 81) wynika, że w okresie od listopada 2023 r. do [...] stycznia 2024 r. odnotowano 2 interwencje pod adresem zamieszkania skarżącej E. K.. W obu przypadkach zgłaszającym był W. B.. Zawiadomienie o wykroczeniu z dnia [...] września 2023 r. dotyczące skarżącej (k. 63) zostało zgłoszone przez R. B.. Notatka urzędowa z dnia [...] października 2023 r. (k. 61) została sporządzona przez funkcjonariusza Policji po interwencji przeprowadzanej na skutek zgłoszenia dokonanego przez W. B. i jego żonę. KWP nie dokonywał w sprawie ustaleń, czy przypisywane skarżącej E. K. zachowania odnoszą się także do innych sąsiadów, czy są one wyłącznie efektem konfliktu z konkretnym sąsiadem. Pisma Zakładu [...] "[...]" sp. z o.o. w [...] z dnia [...] października 2023 r. oraz z [...] marca 2024 r. kwestii tej również nie wyjaśniają w sposób wyczerpujący. Ustalenia organu I instancji w zakresie tego czy skarżąca wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali są zatem niepełne. Dodatkowo należy podnieść, że organ II instancji nie ustosunkował się do treści odwołania i podnoszonej w nim kwestii konfliktu z W. B. oraz jego synem R. B.. KGP nie dokonał samodzielnej oceny zebranych w sprawie dowodów i podobnie jak organ I instancji nie skonfrontował ich ze stanowiskiem skarżącej wyrażonym w toku postępowania przed KWP jaki i odwołaniu. Oceny argumentów przedstawionych w odwołaniu organ II instancji dokonał jednym zdaniem wskazując, że "(...) opisane w materiale dowodowym zebranym w sprawie administracyjnej jednoznacznie wskazują, że zachowanie Pani E. K. wypełniło dyspozycję zawartą w art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji (...)". Taka ocena w świetle przedstawionych przez skarżącą argumentów jest niewystarczająca. Zaznaczyć należy, że przepis art. 95 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji posługuje się pojęciami nieostrymi takimi jak "wykraczanie w sposób rażący lub uporczywy" oraz "czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali". Samo pojęcie "porządku domowego" również nie jest zdefiniowane. Przesłanka opróżnienia lokalu mieszkalnego określona w omawianym przepisie zawiera zatem elementy ocenne. Aby organ mógł zastosować ten przepis winien on dokładnie ocenić charakter kwestionowanych zachowań osoby zajmującej lokal mieszkalny. Rozważyć on winien czy te zachowania te istotnie mają charakter "rażący" lub "uporczywy, czy też są pewnym epizodem odbiegającym od dotychczasowego, niekwestionowanego zachowania osoby zajmującej lokal mieszkalny. Konieczne jest również rozróżnienie sytuacji wynikających z konfliktu między sąsiadami, w których każda ze strona tego konfliktu przejawia zachowania uciążliwe dla drugiej strony, czy też konflikt ten powodowany jest jednostronnym, uciążliwym zachowaniem jednej ze stron. Tego rodzaju oceny nie dokonano w niniejszej sprawie. Dodatkowo należy podnieść, że organ II instancji błędnie wskazuje, że dowodem na naruszanie przez skarżącą E. K. porządku domowego jest zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z dnia [...] października 2023 r. (k. 57-59). Zawiadomienie to zostało złożone przez Polską Spółkę [...] sp. z o.o. jako pokrzywdzonego i dotyczy uniemożliwiania dostępu do gazomierza przez E. K.. W ocenie Sądu takie zachowanie nie stanowi wykraczania w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, nie czyni bowiem uciążliwym korzystania z innych lokali. Sąd już wyżej zaznaczył, że organy obu instancji w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji powołały się na okoliczność wypowiedzenia skarżącej umowy najmu. Z dołączonego do akt sprawy pisma Zakładu [...] "[...]" sp. z o.o. w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. (k. 78) wynika, że umowa najmu została skarżącej wypowiedziana w dniu [...] października 2016 r. Na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. skarżąca zanegowała jednak tą okoliczność. Ponadto pełnomocnik skarżącej zwróciła uwagę, że w aktach sprawy nie ma dowodu potwierdzającego wypowiedzenie skarżącej umowy najmu. Istotnie, poza wskazanym wyżej pismem z [...] grudnia 2023 r. w aktach sprawy nie ma dowodów potwierdzających tą okoliczność. Organ nie pozyskał dowodu w postaci dokumentu zawierającego to wypowiedzenie. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 95 ust. 3a ustawy o Policji statuuje obligatoryjną przesłankę wydania przez właściwy organ Policji decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, w sytuacji, gdy właściciel domu, w którym jest położony lokal mieszkalny, wypowiedział stosunek prawny dotyczący tegoż lokalu. Podnosi się również, że organ Policji, wydając decyzję, nie może badać prawidłowości dokonanego przez właściciela budynku wypowiedzenia stosunku prawnego dotyczącego lokalu, natomiast zawsze, gdy takie wypowiedzenie nastąpi, organ ma obowiązek wydać decyzję o opróżnieniu lokalu (zob. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn.. akt I OSK 1905/12, przeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc jednak pod uwagę to, że skarżąca nadal zajmuje przedmiotowy lokal, choć wypowiedzenie miało mieć miejsce 9 lat temu, a ponadto neguje ona fakt jego dokonania, kwestia ta wymaga dodatkowych ustaleń. Zauważyć należy, że do akt sprawy dołączone zostały wyroki Sądu Rejonowego [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r., sygn. akt [...], z [...] marca 2024 r., sygn. akt [...], z [...] marca 2024 r., sygn. akt [...] oraz z [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...], na podstawie, których skarżącej E. K. wymierzono kary grzywny za popełnione wykroczenia. W uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji nie dokonano jednak oceny tych dokumentów jako dowodów w sprawie dotyczącej nakazania skarżącym opróżnienia lokalu mieszkalnego. Oceny tych dowodów dokonał dopiero KGP w odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi na skargę przestawiono również bardziej skonkretyzowaną argumentację wskazującą na konieczność wydania w stosunku do skarżących decyzji nakazującej opróżnienie lokalu. Podnieść jednak należy, że kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega zaskarżony akt, a nie stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę jest szczególnym rodzajem pisma procesowego organu, ma inny cel niż zaskarżony do sądu akt i inny jest jej prawny charakter. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w rozumieniu art. 45 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z istoty tego pisma wynika, że powinno ono wyrażać stanowisko organu wobec zarzutów i wniosków skargi. Odpowiedź na skargę nie może uzupełniać zaskarżonego aktu przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań (tak też NSA w wyroku z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 635/12, LEX nr 1356926). Podkreślić należy, że odpowiedź na skargę nie jest aktem, który stanowiłby element obrotu prawnego i w związku z tym nie podlega kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego zachodziła konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji. Ponownie rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ weźmie pod uwagę stanowisko Sądu odnośnie podstawy prawnej wydanej w sprawie decyzji i konieczności jej wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji. Organ dokona również ponownej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym stanowiska skarżącej zaprezentowanego w sprawie, a wnioski z tej oceny przedstawi w uzasadnieniu decyzji. Organ rozważy również uzupełnienie materiału dowodowego dotyczącego wypowiedzenia skarżącej umowy najmu lokalu jak też, tego czy zachowania skarżącej, które miałoby stanowić wykraczanie w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali, dotyczą tylko sąsiadów, z którymi pozostaje ona w konflikcie, czy też innych sąsiadów. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, jak w punkcie 2 wyroku, oraz obejmujących wpis od skargi M. K. i opłatę od udzielonego przez nią pełnomocnictwa, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).