II SA/Wa 338/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Katarzyna Ciacharowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie uchylenia rozkazu personalnego obniżającego dodatek służbowy. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2008 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącego K.F. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego [...] Straży Granicznej K. F. i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy: Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej orzeczeniem z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] uznał obwinionego [...] Straży Granicznej (dalej SG) K. F. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu naruszającego dyscyplinę służbową i wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia. W wyniku rozpatrzenia odwołania funkcjonariusza, Komendant Główny Straży Granicznej orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Powyższe orzeczenie zostało przez K. F. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku ze stwierdzeniem prawomocnym orzeczeniem naruszenia dyscypliny służbowej i ukaraniem karą dyscyplinarną K. F., Komendant [...] Oddziału SG w dniu [...] lutego 2007 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym na mocy § 7 ust. 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 maja 2002 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 67, poz. 622 ze zm.), obniżył ww. – [...] na okres od 1 marca do 31 lipca 2007 r. dodatek służbowy do [...] kat. z mnożnikiem [...] kwoty bazowej. W dniu 25 kwietnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 kwietnia 2007 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 74, poz. 491), w którym m.in. zmieniono warunki otrzymywania dodatków do uposażenia oraz ich wysokości. Zgodnie z postanowieniami § 14 powołanego rozporządzenia, Komendant [...] Oddziału SG rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] przyznał K. F. od dnia 1 stycznia 2007 r. uposażenie zasadnicze [...]. Wyrokiem z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 455/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone przez K. F. orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego SG oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] listopada 2006 r. Następnie w dniu 2 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu od powyższego orzeczenia Sądu, wyrokiem o sygn. akt I OSK 1693/07, oddalił skargę kasacyjną. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. wznowił postępowanie zakończone własnym rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie obniżenia [...] K. F. dodatku służbowego przyznanego na czas nieokreślony z [...] do [...] w wysokości [...] na okres od dnia 1 marca do dnia 31 lipca 2007 r. Następnie decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., Komendant [...] Oddziału SG uchylił rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2007 r. i przyznał K. F. dodatek służbowy w [...] w wysokości [...] w okresie od 1 marca 2007 r. do 31 lipca 2007 r. na podstawie § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 kwietnia 2007 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Decyzję wydano z uwzględnieniem zmian w przepisach płacowych dotyczących funkcjonariuszy Straży Granicznej, jakie wystąpiły w 2007 r. Od powyższej decyzji K. F. wniósł odwołanie podnosząc, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej z powodu podjęcia jej na podstawie nieobowiązujących w dacie orzekania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 kwietnia 2007 r. W związku z tym wniósł o uchylenie decyzji w części dotyczącej przyznania dodatku służbowego i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony Komendant Główny SG decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż [...] K. F. z dniem 1 czerwca 2008 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w [...]. Komendant Główny SG podniósł, iż wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2007 r. dotyczył decyzji o charakterze konstytutywnym. Cechą istotną aktów konstytutywnych jest to, że wywołują one skutki prawne wyłącznie na przyszłość (ex nunc), nie wcześniej niż od chwili ich wydania. W przypadku uchylenia decyzji konstytutywnej ustanie skutków wywołanych tą decyzją następuje dopiero z chwilą uchylenia tej decyzji również na przyszłość. W konsekwencji należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania rozporządzenia płacowego, które obowiązywało w 2007 r. W dniu wydania decyzji nr [...] Komendanta [...] Oddziału SG ([...] października 2008 r.) obowiązywało i nadal obowiązuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 24, poz. 148). Uprzednio obowiązującym od dnia 25 kwietnia 2007 r. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 kwietnia 2007 r. wprowadzono nowe wartości mnożników kwoty bazowej w poszczególnych kategoriach grup uposażenia zasadniczego oraz zmieniono wysokość mnożników kwoty bazowej w poszczególnych kategoriach dodatków przysługujących funkcjonariuszom. Zgodnie z § 14 powołanego rozporządzenia, przepisy te miały zastosowanie do uposażeń i dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej od dnia 1 stycznia 2007 r. W związku z tym decyzją – rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2007 r. wymienionemu funkcjonariuszowi przyznano uposażenie zasadnicze w [...] oraz dodatkiem służbowym przyznanym na czas nieokreślony w [...] z wyrównaniem od dnia 1 stycznia 2007 roku. Nie było zatem konieczności rozstrzygania przyznania dodatku służbowego w okresie od dnia 1 marca 2007 roku do dnia 31 lipca 2007 w decyzji Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] października 2008 r. bowiem ta kwestia została rozstrzygnięta inną decyzją - rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2007 r. Zasada trwałości decyzji administracyjnej nie pozwala uznać, że rozkaz ten kiedykolwiek utracił swoją moc obowiązującą lub w inny sposób został wyeliminowany z obrotu prawnego. Ponadto wydanie wymienionego rozkazu personalnego spowodowało, że [...] K. F. wyrównano skutek finansowy obniżenia dodatku służbowego. Decyzja Komendanta Głównego SG stała się przedmiotem skargi wniesionej przez K. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony zarzucił kwestionowanej decyzji: 1) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez nieuwzględnienie różnicy wypłaconego na niekorzyść skarżącego świadczenia w wysokości 29,20 zł miesięcznie w okresie od 1 marca do 30 kwietnia 2007 r. wynikającej z obniżenia dodatku służbowego w kategorii [...] na dodatek w kategorii [...] powyższej kwoty na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lutego 2007 r., a następnie podwyższenia od dnia 1 stycznia 2007 r. rozkazem personalnym wymienionego Komendanta z dnia [...] kwietnia 2007 r. dodatku służbowego z kategorii [...] do kategorii [...] dodatku służbowego, na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 kwietnia 2007 r. (skarżącemu wypłacono wyrównanie od różnicy "nowej" kat. [...] i "starej" kat. [...], a nie "obniżonej" kat. [...], tj. różnica wyniosła 438,00 zł - 423,20 zł = 14,80 zł; 2) obrazę przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania pierwszej instancji wobec braku przesłanek wynikających z błędu pierwotnego skarżonej decyzji, a wskazanego w pkt. 1; 3) błędne uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie uchylenia rozkazu personalnego z dnia 5 lutego 2007 r. o obniżeniu dodatku służbowego poprzez uznanie braku konieczności rozstrzygania w przedmiocie dodatku służbowego w okresie od 1 marca 2007 r. do 31 lipca 2007 r., z przyczyn podanych w pkt 1 zarzutów skargi. Z tych powodów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż Komendant [...] Oddziału SG nie był właściwy do wydania decyzji w stosunku do funkcjonariusza, który w dacie orzekania (od dnia 1 czerwca 2008 r.) pełnił służbę w [...], co stanowiło dodatkową przyczynę uchylenia decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, choć nie ze wszystkimi jej zarzutami należy się zgodzić. Na wstępie należy podnieść, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową polegającą na stworzeniu możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy już zakończonej wydaną decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 (wznowienia i odmowy wznowienia postępowania) jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Organem tym jest w zasadzie organ, który wydał decyzję ostateczną. Organ ten nie pozostaje jednak właściwy w przypadku, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość rzeczowa lub miejscowa, i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji nie jest już właściwy w tym względzie (patrz wyrok NSA z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1474/06, publik. Lex nr 347889). W uzasadnieniu powołanego wyroku NSA zaaprobował pogląd występujący w nowszym piśmiennictwie, iż "ustalając właściwość organu w sprawach wznowienia postępowania, po zmianie właściwości rzeczowej organów, należy poszukiwać rozwiązania uniwersalnego, a taką gwarancję daje przyjęcie, że kompetencje do prowadzenia wznowionego przechodzą na nowy organ. (...) dosłowne stosowanie przepisu art. 151 § 1 k.p.a. prowadzić może do naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej, którą organy powinny przestrzegać z urzędu (art. 19 k.p.a.). Mówiąc inaczej nie można stosować przepisu art. 151 § 1 k.p.a. w oderwaniu od inkwizycyjnej reguły przestrzegania właściwości rzeczowej przez organy administracji publicznej określonej w art. 19 k.p.a. oraz skutków jej naruszenia określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (...)". W świetle przedstawionego powyżej stanowiska NSA, na akceptację zasługuje stwierdzenie Komendanta Głównego SG zawarte w odpowiedzi na skargę, iż w niniejszej sprawie Komendant [...] Oddziału SG nie był władny wydać decyzji w postępowaniu wznowieniowym w stosunku do funkcjonariusza, który w dacie orzekania nie pełnił służby w podległym mu oddziale. Skarżący bowiem od 1 czerwca 2008 r. służbę taką pełni w [...]. W świetle zaś postanowień § 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814), przełożonym właściwym w sprawach osobowych funkcjonariuszy jest komendant oddziału SG w stosunku do funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowiskach służbowych w podległym mu oddziale. Z treści art. 150 k.p.a. należy zatem wywieść uprawnienie Komendanta [...] Oddziału SG do wznowienia postępowania z urzędu (wydania w tym zakresie postanowienia), albowiem to organ prowadzący postępowanie w trybie zwykłym i dysponujący aktami administracyjnymi tego postępowania posiada wiedzę o wystąpieniu przyczyn uzasadniających wznowienie postępowania z urzędu. Jednakże organ, który wydał decyzję ostateczną i ustalił następnie z urzędu podstawy do wznowienia postępowania, obowiązany jest także z urzędu zbadać swoją właściwość w sprawie, zgodnie z art. 19 k.p.a. i w razie gdy stwierdzi, że utracił zdolność prawną do końcowego załatwienia sprawy, powinien przekazać sprawę do organu właściwego, kierując się ogólną zasadą wyrażoną w art. 65 § 1 k.p.a. W tym przypadku przepis kompetencyjny - powołanego wyżej rozporządzenia - wskazuje na właściwość rzeczową Komendanta [...] Oddziału SG do załatwienia sprawy podległego mu funkcjonariusza. Argumentując zasadność takiego rozwiązania należy wskazać na istotę instytucji wznowienia postępowania administracyjnego. Uchylenie dotychczasowej decyzji w tym trybie powoduje powrót sprawy do zwykłego postępowania instancyjnego i konieczności zastosowania przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania nowej decyzji (odstępstwo od tej zasady dotyczy jedynie decyzji deklaratoryjnych). Stwierdzić zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie Komendant [...] Oddziału SG wydał decyzję w I instancji z naruszeniem przepisów o właściwości organu, co powoduje, iż zgodnie ze stanowiskiem organu odwoławczego nie może się ta decyzja ostać w obrocie prawnym. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem, organ administracji publicznej, w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż art. 151 § 1 k.p.a. przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są - uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy (przykładowo wyrok NSA z dnia 9 marca 1987 r. sygn. akt II SA 1389/86, publik. OSP 1989, z. 5, poz. 109 z glosą W. Chróścielewskiego). Przepisy k.p.a. nie przewidują innego sposobu zakończenia takiego postępowania. Natomiast wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wznowienia zachodzi w sytuacji, gdy wchodzą w grę przesłanki umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Przykładowo, z taką sytuacją mamy do czynienia, jeśli organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia mimo braku dopuszczalności. Zatem nie dotyczy to braku przesłanek wznowienia, ich niestwierdzenia, gdyż wtedy wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, lecz braku samej dopuszczalności. W analizowanej sprawie niedopuszczalność wznowienia postępowania z urzędu nie występuje, albowiem przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. została ziszczona. Powoduje to po stronie organu obowiązek uchylenia ostatecznej decyzji – rozkazu personalnego o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego w okresie od 1 marca do 31 lipca 2007 r. i wydania nowego orzeczenia co do istoty sprawy, albowiem przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o orzeczenia dyscyplinarne, które zostały prawomocnym wyrokiem Sądu uchylone. Trzeba mieć także na uwadze, iż art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. nakazuje rozstrzygnąć ponownie istotę sprawy, co wiąże się nie tylko z wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego, a też i wydaniem rozstrzygnięcia niemerytorycznego, tj. umorzenia postępowania. NSA w wyroku z dnia 16 września 1993 r. sygn. akt SA/Gd 806/93 (niepublik.) wyraził pogląd, iż "jeżeli po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, w wyniku której wyłączone jest wydanie w danej sprawie decyzji administracyjnej, organ rozpoznający sprawę na nowo, jeżeli stwierdzi istnienie podstawy wznowieniowej, powinien uchylić decyzję dotychczasową i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że istnienie w obrocie prawnym rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2007 r. przyznającego skarżącemu od 1 stycznia 2007 r. dodatek służbowy na czas nieokreślony [...] znoszący skutki obniżenia tego dodatku za okresie od 1 marca do 31 lipca 2007 r. rozkazem personalnym z [...] lutego 2007 r., nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania wznowieniowego (co do przyczyn wznowienia). Może natomiast powodować bezprzedmiotowość postępowania w zakresie rozstrzygnięcia sprawy pierwotnej co do istoty, albowiem skutki wydania wadliwej decyzji o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego zostały zniesione wejściem do obrotu prawnego kolejnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. przyznającej z mocą wsteczną na ten sam okres dodatku służbowego w wysokości nie niższej niż przed dokonaniem obniżenia świadczenia. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego SG została wydana zatem z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., z powodu niezaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zaniżenia skarżącemu wysokości wyrównania dodatku służbowego za miesiące marzec i kwiecień 2007 r. o kwotę 29,20 zł na skutek przyjęcia za te miesiące mnożnika kwoty bazowej [...] kat. zamiast obniżonego mnożnika kwoty bazowej [...] w [...] kat. należy stwierdzić, iż nie ma to wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wypłata skarżącemu wyrównania za podany okres stanowi czynność materialno-techniczną i nie wymaga uregulowania odrębną decyzją, albowiem w podanym okresie skarżącemu przysługiwał na mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] kwietnia 2007 r. dodatek [...]. Zaniżenie wyrównania powstałe w wyniku błędnego naliczenia świadczenia wywołuje ten skutek, że skarżącemu przysługuje roszczenie o wypłatę różnicy kwoty pieniężnej wynikającej z błędnego przyjęcia do naliczenia za marzec i kwiecień 2007 r. wyrównania mnożnika kwoty bazowej [...] w miejsce [...], nie zaś żądanie wydania decyzji, która już została wydana i kształtuje uprawnienia strony w podanym zakresie. Rozpatrując ponownie sprawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lutego 2007 r. organ orzekający SG będzie obowiązany powyższe rozważania Sądu uwzględnić przy wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę do istoty. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 2 wyroku uzasadnione jest treścią art. 152 powołanej ustawy. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego orzeczono zaś na podstawie art. 200 powołanej ustawy.